Stanisław Jerzy Komorowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Stanisław Jerzy Komorowski
St komorowski0.jpg
Data i miejsce urodzenia 18 grudnia 1953
Warszawa
Data i miejsce śmierci 10 kwietnia 2010
Smoleńsk
Ambasador RP w Holandii
Okres urzędowania od 1994
do 1998
Poprzednik Franciszek Morawski
Następca Maria Wodzyńska-Walicka
Ambasador RP w Wielkiej Brytanii
Okres urzędowania od 1999
do 2004
Poprzednik Ryszard Stemplowski
Następca Zbigniew Matuszewski
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (pośmiertnie)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Stanisław Jerzy Komorowski jako ambasador RP w Londynie, 15 kwietnia 2002
Grób rodzinny polityka na Starych Powązkach

Stanisław Jerzy Komorowski (ur. 18 grudnia 1953 w Warszawie, zm. 10 kwietnia 2010 w Smoleńsku) – polski dyplomata, polityk, fizyk. Były wiceminister spraw zagranicznych i wiceminister obrony narodowej. Wieloletni ambasador RP w Londynie i w Hadze.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i praca naukowa[edytuj | edytuj kod]

Był synem Henryka i Heleny Violetty Komorowskich. Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego imienia Bolesława Limanowskiego w Warszawie.

W 1978 ukończył studia na Wydziale Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego (na kierunku fizyka ze specjalnością biofizyka). Pracę magisterską zatytułowaną Badania 1-beta-D-Arabinofuranozylocytozyny i jej 0'-etylowanych pochodnych metodą magnetycznego rezonansu jądrowego węgla 13 C napisał w Zakładzie Biofizyki pod kierunkiem Davida Shugara.

W 1985 uzyskał stopień doktora nauk fizycznych na podstawie rozprawy Impulsowy kalorymetr fotoakustyczny do pomiaru krótkotrwałych efektów cieplnych. Badanie wydajności kwantowej tworzenia stanu tripletowego, napisanej pod kierunkiem Wojciecha Zielenkiewicza i Zbigniewa Grabowskiego.

W latach 1978–1990 pracował naukowo w Instytucie Chemii Fizycznej Polskiej Akademii Nauk. Współpracował głównie z Zakładem Fotochemii i Spektroskopii IChF PAN. W 1986 i na przełomie lat 1989 i 1990 pracował na Wydziale Chemii Uniwersytetu Utah w Salt Lake City w grupie Edwarda Eyringa. Opublikował ponad dziesięć artykułów naukowych dotyczących m.in. pomiarów fotoakustycznych.

Kariera dyplomatyczna[edytuj | edytuj kod]

Karierę dyplomatyczną rozpoczął zgłaszając się na konkurs kadry dyplomatów zorganizowany przez ówczesnego ministra spraw zagranicznych Krzysztofa Skubiszewskiego.

W 1991 zajmował stanowisko kierownika wydziału i dyrektora Biura Kadr Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Następnie objął stanowisko wicedyrektora Departamentu Personalnego (1991) oraz wicedyrektora Departamentu Europy (1991–1992), a następnie dyrektora Departamentu Europy (1992–1994).

W latach 1994–1998 pełnił funkcję Ambasadora Nadzwyczajnego i Pełnomocnego RP w Holandii (1994–1998) w Hadze. Był dyrektorem Sekretariatu Ministra (1998–1999). W latach 1999–2004 pełnił funkcję Ambasadora Nadzwyczajnego i Pełnomocnego RP w Wielkiej Brytanii (1999–2004). W latach 2004–2005 był dyrektorem Departamentu Azji i Pacyfiku.

Od 10 listopada 2005 do 9 października 2006 pełnił funkcję podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. 26 listopada 2007 został powołany na stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej. Zajmował się m.in. negocjacjami w sprawie tarczy antyrakietowej. Miał porównać rozmieszczenie treningowych rakiet Patriot na terytorium RP do pozyskania przez Polskę "roślin doniczkowych"[1].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Był tenisistą i instruktorem narciarstwa. W czasie studiów działał w Akademickim Klubie Narciarskim. W 1990 przez krótki okres prowadził z żoną własną firmę ogrodniczą.

Był mężem Ewy Komorowskiej. Miał trzech synów: Macieja i Karola (z małżeństwa z Ireną Komorowską) oraz Jerzego (z małżeństwa z Marią Komorowską).

Śmierć i pogrzeb[edytuj | edytuj kod]

Zginął w katastrofie polskiego samolotu Tu-154M w Smoleńsku 10 kwietnia 2010[2].

Uroczystości pogrzebowe odbyły się 16 kwietnia 2010 w Katedrze Polowej Wojska Polskiego w Warszawie z udziałem m.in. wykonującego obowiązki prezydenta RP Bronisława Komorowskiego i ministra obrony narodowej Bogdana Klicha. Stanisław Komorowski został pochowany na warszawskim cmentarzu Stare Powązki w grobie rodzinnym (kwatera 113/VI)[3].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Cobranchi D. P., N. F. Leite, J. Isak, S. J. Komorowski, A. Gerhard, and E. M. Eyring, Pulsed Laser Photothermal Radiometry and Photothermal Beam Deflection Spectroscopy: Determination of Thermal Diffusivities of Liquids, in: Photoacoustic and Photothermal Phenomena II (Springer Series in Optical Sciences, Vol. 62), J. C. Murphy, J. W. Maclachlan-Spicer, L. Aamodt and B. S. H. Royce, Eds., Springer-Verlag: Berlin, Germany, 1990, pp. 328–330.
  • Eyring E. M., N. F. Leite, S. J. Komorowski, T. Masujima, Photoacoustic Instrumentation, in: Analytical Instrumentation Handbook, G. W. Ewing, Ed., Marcel Dekker, Inc. New York, 1990, Chapter 10, pp. 337–360.
  • Isak S. J., S. J. Komorowski, C. N. Merrow, P. E. Poston, E. M. Eyring, 1989, Thermal lens measurements in liquids on a submicronsecond time scale, Applied Spectroscopy, 43, 419–422.
  • Komorowski S. J., I. Ekiel, E. Darzynkiewicz, D. Shugar, 1981, C-13-NMR analysis of the effects of dissociation of the hydroxyl groups of 1-beta-d-arabinofuranosylcytosine and its O'-methyl derivatives on conformation, Carbohydrate Research, 89, 21–32.
  • Komorowski S. J., Z. R. Grabowski, and W. Zielenkiewicz, 1985, Pulsed photoacoustic determination of the quantum yield of triplet-state formation, Journal of Photochemistry, 30, 141-151.
  • Komorowski S. J., E. M. Eyring, 1987, Pulse shapes of nanosecond photoacoustic signals in liquids detected by piezoelectric foil, Journal of Applied Physics, 62, 3066–3069.
  • Mordzinski A., S. J. Komorowski, 1985, Electronic relaxation on aza derivatives of 1,2 benzanthracene and their protonated forms – a comparative study of the quantum yield of triplet state formation, Chemical Physics Letters, 114, 172–177.
  • Sabbah R., S.J. Komorowski, 1980, Enthalpie de sublimation de la diéthyl-1,3 thymine, Thermochimica Acta, 41, 379–381.
  • Waluk J., S. J. Komorowski, 1986, Solvent-dependent photophysics of indoloquinoxaline, Journal of Molecular Structure, 142, 159–162.
  • Waluk J., S. J. Komorowski, J. Herbich, 1986, Excited state double proton treatment in 1-azacarbazole alcohol complexes, Journal of Physical Chemistry, 90, 3868–3871.
  • Waluk J., S. J. Komorowski, 1987, Modification of photophysical behavior by hydrogen bonding indoloquinoxaline and its methylated derivatives, Chemical Physics Letters, 133, 368–372.
  • Waluk J., B. Pakula, S. J. Komorowski, 1987, Photophysics of pseudoazulenes 7-azaindole derivatives, Journal of Photochemistry, 39, 49–58.

Przypisy

  1. Wikileaks o trudnych relacjach Polski z USA. wyborcza.pl, 8 grudnia 2010. [dostęp 9 grudnia 2010].
  2. Lista pasażerów i załogi samolotu TU-154. msw.gov.pl, 10 kwietnia 2010. [dostęp 6 września 2012].
  3. Polska pożegnała wiceministra MON S. Komorowskiego. wp.pl, 16 kwietnia 2010. [dostęp 16 kwietnia 2010].
  4. M.P. z 2010 r. Nr 40, poz. 587

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]