Stanisław Żak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Żak
Data i miejsce urodzenia 8 lutego 1932
Kielce
Zawód literaturoznawca, historyk
Alma Mater Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Krakowie
Stanowisko senator I i II kadencji (1989–1993)
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Odznaka honorowa „Zasłużony dla Kultury Polskiej”

Stanisław Józef Żak (ur. 8 lutego 1932 w Kielcach) – polski literaturoznawca, historyk, publicysta, senator I i II kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent Liceum im. Stefana Żeromskiego w Kielcach. W 1961 ukończył filologię polską w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie. Doktoryzował się w 1968 na podstawie pracy poświęconej twórczości Marii Kuncewiczowej. W 1991 uzyskał stopień doktora habilitowanego[1]. Był m.in. stypendystą Fundacji Kościuszkowskiej, przebywał na Uniwersytecie Harvarda pod kierunkiem Wiktora Weintrauba. Początkowo zatrudniony jako nauczyciel w Technikum Ekonomicznym w Kielcach, później jako kierownik kieleckiego punktu konsultacyjnego WSP w Krakowie[1]. Przez wiele lat pracował również jako wykładowca teorii i historii literatury, m.in. na Akademii Świętokrzyskiej[2]. Opublikował liczne pozycje książkowe i artykuły naukowe.

W 1980 związał się z „Solidarnością”. Założyciel „Solidarności” w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Kielcach, przewodniczący wydziału kultury. Po wprowadzeniu stanu wojennego został dwukrotnie internowany, łącznie na około 10 miesięcy. Na początku lat 80. Prezes Klubu Inteligencji Katolickiej w Kielcach.

Od 1989 do 1993 sprawował mandat senatora I i II kadencji, odpowiednio z ramienia Komitetu Obywatelskiego i Unii Demokratycznej. W Senacie reprezentował województwo kieleckie[3]. Do połowy lat 90. należał do Unii Wolności, do 1997 był przewodniczącym partii w województwie świętokrzyskim, w 2005 wsparł Partię Demokratyczną, bezskutecznie startując (jako bezpartyjny) z jej ramienia do Senatu[4]. W 2007 miał być kandydatem Platformy Obywatelskiej do izby wyższej parlamentu, jednak zrezygnował z udziału w wyborach. W 2010 wsparł kandydaturę Bronisława Komorowskiego na urząd prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.

Okazyjnie publikuje felietony i recenzje teatralne w „Gazecie Wyborczej”. W 2011 odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[5]. Jest honorowym obywatelem Chmielnika. Otrzymał odznakę honorową „Zasłużony dla Kultury Polskiej” przyznawaną przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Został uhonorowany medalem „Vir Bonus” (dobremu mężowi) przez Stowarzyszenie im. Jana Karskiego w Kielcach oraz odznaką „Za zasługi dla Kielecczyzny”.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Maria Kuncewiczowa, 1971
  • Literatura polska i obca (antyk, średniowiecze, renesans, barok, oświecenie), 1973
  • Proza narracyjna Ewy Szelburg-Zarembiny, 1990
  • Słownik (kierunki, szkoły, terminy literackie), 1991, wyd.II 1998
  • Cenzura wobec humanistyki, 1996
  • Bolesław Garboś (poeta, filozof, prawnik), 1997
  • Cudze chwalicie – swego nie znacie. Obecność regionu kieleckiego w kulturze narodowej, 1998
  • Polscy pisarze nobliści, 1998
  • Jam nie z soli, ani z roli... Portret Stefana Czarnieckiego w literaturze polskiej, 1999
  • Witold Gombrowicz (autobiografia, autokreacja, legenda), 2000
  • Ksiądz Stanisław Konarski (pisarz, pedagog, polityk), 2001
  • Czarne kwiaty (ks. Jan Kuśmierz, ks. Stanisław Kudelski, ks. Adam Ludwik Szafrański), 2004
  • Wdzięczność pamięci, 2005

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Stanisław Józef Żak. senat.pl. [dostęp 10 lipca 2018].
  2. Stanisław Żak w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 15 stycznia 2010].
  3. Informacje na stronie Senatu. [dostęp 15 stycznia 2010].
  4. Serwis PKW – Wybory 2005. [dostęp 26 lutego 2011].
  5. M.P. z 2011 r. Nr 107, poz. 1079