Stanisław Żeleński (aktor)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Żeleński
Data i miejsce urodzenia 23 lutego 1905
Kraków
Data i miejsce śmierci 3 grudnia 1981
Warszawa
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej

Stanisław Żeleński (ur. 23 lutego 1905 w Krakowie, zm. 3 grudnia 1981 w Warszawie) – polski aktor filmowy i teatralny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Grób Stanisława Żeleńskiego na Powązkach

Był synem Tadeusza Boya-Żeleńskiego[1].

W latach 1924–1926 studiował w Konserwatorium Warszawskim na oddziale dramatycznym, w 1926 złożył eksternistyczny egzamin z aktorstwa w ZASP. Do 1939 występował na scenach Teatru Polskiego i Ateneum. Po wybuchu działań wojennych trudnił się kelnerstwem, a po ich zakończeniu otrzymał angaż w Teatrze Wojska Polskiego w Łodzi. Wkrótce po tym powrócił do Warszawy i do przejścia na emeryturę w 1975 był aktorem Teatru Polskiego. Pod koniec życia cierpiał na postępującą chorobę płuc, która utrudniała mu grę aktorską. Został pochowany na warszawskich Powązkach.

Odznaczony m. in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1955)[2], Złotym Krzyżem Zasługi (1953)[3] i Medalem 10-lecia Polski Ludowej (1955)[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Film Polski, Żeleński Stanisław
  2. 11 lipca 1955 „za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki” M.P. z 1955 r. nr 91, poz. 1144
  3. 13 listopada 1953 „w związku z 40-leciem pracy Państwowego Teatru Polskiego w Warszawie” M.P. z 1953 r. nr 106, poz. 1422
  4. 15 stycznia 1955 M.P. z 1955 r. nr 101, poz. 1400, str. 1633

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]