Stanisław Barcewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanislaw Barcewicz
Ilustracja
Stanisław Barcewicz, ok. 1891 r.
Data i miejsce urodzenia 16 kwietnia 1858
Warszawa
Pochodzenie polskie
Data i miejsce śmierci 29 sierpnia lub 1 września 1929
Warszawa
Instrumenty skrzypce
Gatunki muzyka poważna, muzyka klasycystyczna
Zawód skrzypek, dyrygent, pedagog
Instrument
G.B. Guadagniniego
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Stanisław Barcewicz (ur. 16 kwietnia 1858 w Warszawie, zm. 29 sierpnia[1] lub 1 września[2][3] 1929 tamże) – polski skrzypek, dyrygent i pedagog. Jeden z najwybitniejszych polskich wirtuozów.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował w Instytucie Muzycznym w Warszawie, m.in. u Apolinarego Kątskiego. Następnie w Konserwatorium Moskiewskim, które ukończył w roku 1876 ze złotym medalem – skrzypce u Ferdinanda Lauba i Jana Jan Hřímalý’ego oraz kompozycję pod kierunkiem Piotra Czajkowskiego)[1][2][3].

Od 1876 występował w kraju, następnie po roku 1878 niemal w całej Europie (m.in. Paryż, Lipsk, Drezno, Hamburg, Berlin, Londyn, Moskwa, Ryga). Porównywany przez współczesnych mu krytyków do Pablo Sarasatego. Grał na skrzypcach G.B. Guadagniniego.

Od 1886 uczył gry na skrzypcach i altówce w Instytucie Muzycznym w Warszawie. Prowadził również klasę kameralną.

Pierwszy wykonawca dedykowanego mu koncertu A-Dur Mieczysława Karłowicza. Prawykonanie miało miejsce w Berlinie, na pocz. XX w.

  • 1910–1918 był dyrektorem Instytutu Muzycznego w Warszawie
  • 1885 – koncertmistrz Opery Warszawskiej
  • 1886 – dyrygent Opery Warszawskiej

Wykształcił całe pokolenie wybitnych polskich skrzypków, m.in. J. Ozimińskiego, J. Jarzębskiego, M. Karłowicza.

W 1908 r. lutnik Aleksander Januszek zgłosił na krajową wystawę w Lublinie 10 skrzypiec. Instrumenty te przyniosły ich twórcy złoty medal. Najlepszy instrument podarował Stanisławowi Barcewiczowi. W zamian skrzypek wręczył mu złotą lirę, którą zawsze nosił w klapie.

2 maja 1923 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]