Stanisław Bełzecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Bełzecki
Ilustracja
Data urodzenia 1856
Data i miejsce śmierci 6 lutego 1932
Warszawa
Zawód inżynier

Stanisław Bełzecki Станислав Игнатьевич Белзецкий (ur. w 1856 w Pińkówce na Podolu, zm. 6 lutego 1932 w Warszawie[1]) – polski inżynier kolejnictwa i budowy mostów, profesor zwyczajny.

Absolwent liceum w Białej Cerkwi z 1878 r., następnie podjął studia inżynieryjne w Petersburgu w Instytucie Inżynierów Komunikacji. Dyplom otrzymał w 1884 r. Pracował w Kolei Petersbursko-Warszawskiej, przy linii kolejowej Moskwa - Jekaterynburg i najdłużej (1888-1904) oraz najbardziej produktywnie na liniach kolejowych północnego przedpola Kaukazu. Już wtedy zaczął specjalizować się w konstrukcji mostów oraz przepustów nad torami, których szereg zaprojektował (m.in. w Grodnie, w Rostowie, nad rzekami Terek i Samur). Od 1895 wykładał na swej macierzystej uczelni i prowadził badania naukowe. Na początku XX w. wyjechał do Paryża, gdzie uczęszczał na wykłady tamtejszych specjalistów kolejnictwa. W 1907 podjął pracę naukową i dydaktyczną na Politechnice Petersburskiej, gdzie w późniejszym okresie otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego. Po rewolucji październikowej wyjechał w 1921 do Polski, gdzie w 1922 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego oraz katedrę na Politechnice Warszawskiej na Wydziale Inżynierii Lądowej. W 1930 został doktorem honoris causa Politechniki Lwowskiej.

Publikacje naukowe Bełzeckiego dotyczyły głównie budowy mostów i przepustów, jedna z nich otrzymała w 1898 r. nagrodę petersburskiego oddziału Akademii Nauk. Opracował koncepcję tzw. przepustu Bełzeckiego.

Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie[1].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Elżbieta Borysowicz: Wykaz zmarłych Profesorów Politechniki Warszawskiej pochowanych na Powązkach w Warszawie. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej, 2015, s. 11. ISBN 978-83-7814-461-8.