Stanisław Bernatowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stanisław Bernatowicz
Stanisław Bernatowicz-senat.jpg
Data i miejsce urodzenia 21 maja 1910
Zaborze
Data i miejsce śmierci 4 marca 2005
Giżycko
Senator I kadencji
Okres od 18 czerwca 1989
do 25 listopada 1991
Przynależność polityczna Unia Demokratyczna

Stanisław Bernatowicz (ur. 21 maja 1910 w Zaborzu na Kresach Wschodnich, zm. 4 marca 2005 w Giżycku) – polski hydrobiolog, profesor nauk przyrodniczych, senator I kadencji.

Życiorys[edytuj]

Ukończył szkołę średnią w Lidzie, a w 1938 studia w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego. W czasie II wojny światowej walczył w szeregach AK. Po wojnie pracował naukowo, doktorat obronił w 1954, habilitował się w 1970 (z hydrobiologii i ichtiologii), w 1975 otrzymał tytuł profesora. Kierował Zakładem Gospodarki Jeziornej Instytutu Rybactwa Śródlądowego SGGW-AR, w latach 1974–1978 Obserwatorium Meteorologicznym w Mikołajkach. Ogłosił ponad 200 prac naukowych z hydrobiologii i rybołówstwa. Należał m.in. do Towarzystwa Hydrobiologicznego i amerykańskiego Association of Biology.

Od 1980 działał w „Solidarności”, zakładał komórki związkowe w miejscu pracy. W czerwcu 1989 został wybrany do Senatu z ramienia Komitetu Obywatelskiego, jako reprezentant województwa suwalskiego (mieszkał w tym czasie w Giżycku). Był jednym z najstarszych senatorów tej kadencji, brał udział w pracach Komisji Kultury, Środków Przekazu, Nauki i Edukacji Narodowej oraz Komisji Spraw Emigracji i Polaków za Granicą. Był jedynym z parlamentarzystów OKP, który głosował w lipcu 1989 za kandydaturą Wojciecha Jaruzelskiego na urząd prezydenta PRL w Zgromadzeniu Narodowym[1]. W trakcie kadencji przeszedł do Unii Demokratycznej.

Był żonaty (żona Antonia Zofia ukończyła chemię na Uniwersytecie Wileńskim), miał troje dzieci (syna Andrzeja, lekarza chirurga; córkę Ewę Helenę, inżyniera technologa spożywczego; syna Stanisława, technika stomatologa). Jego wnuk Wojciech Bernatowicz był prezydentem Starachowic.

Przypisy

  1. Tomasz Wołek: Martyrologia jałowa. rp.pl, 16 grudnia 2010. [dostęp 2011-07-16].

Bibliografia[edytuj]