Stanisław Bobiatyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Bobiatyński
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 28 lipca 1885
Wilno
Przebieg służby
Lata służby do 1928
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Pułk Strzelców Wileńskich
Obóz Warowny Wilno
Komenda Miasta Wilna
Stanowiska dowódca pułku piechoty
zastępca komendanta obozu warownego
komendant miasta
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Zwycięstwa

Stanisław Bobiatyński (ur. 28 lipca 1885 w Wilnie, zm. ?) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Eugeniusza i Wandy z Kossochackich[1]. Ukończył gimnazjum w Wilnie. Dyplom lekarski uzyskał na Uniwersytecie Moskiewskim[2].

W 1914 roku wstąpił na ochotnika do Armii Imperium Rosyjskiego i został przydzielony do szpitala polowego na stanowisko lekarza. Następnie walczył jako młodszy lekarz 2 Brygady Artylerii Ciężkiej. W sierpniu 1915 roku został ranny. W styczniu 1916 roku został przeniesiony do Brygady Strzelców Polskich, a później do I Korpusu Polskiego w Rosji. Jako lekarz uczestniczył w walkach II batalionu 2 i 6 pułku strzelców polskich oraz 3 pułku ułanów. W czasie tych walk uległ zatruciu gazami oraz odznaczył się. Po demobilizacji korpusu powrócił do Wilna[2].

W 1918 roku, po powrocie do Wilna, był jednym z najbardziej aktywnych członków Związku Wojskowych Polaków. 10 listopada objął funkcję podinspektora Samoobrony Litwy i Białorusi. W styczniu 1919 roku wziął udział w walkach o Wilno, a następnie wycofał się na czele oddziału Samoobrony do Ostrowi Mazowieckiej, gdzie objął dowództwo batalionu w organizującym się Pułku Strzelców Wileńskich, późniejszym 85 pułku Strzelców Wileńskich. 25 stycznia 1919 roku został mianowany majorem[2].

W okresie od 3 czerwca do 7 lipca 1919 roku oraz od 4 listopada 1919 roku do 9 października 1920 roku i do 10 listopada 1922 roku dowodził pułkiem Strzelców Wileńskich. Na czele pułku walczył nad Szczarą, Baranowiczami, Słuckiem, Leplem, Czernicą oraz w bitwie warszawskiej, w której został ranny, i w bitwie nad Niemnem. W końcu wziął udział w tzw. buncie gen. Żeligowskiego[3][4]. 15 lipca 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu majora, w piechocie, „w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej”[5].

Z dniem 10 listopada 1922 roku został zwolniony ze stanowiska dowódcy 85 pp i odkomenderowany do Komendy Obozu Warownego „Wilno”[6]. Pełnił służbę na stanowisku zastępcy komendanta obozu[2]. W tym samym roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku w korpusie oficerów rezerwowych piechoty, przydzielony w rezerwie do 85 pp i pozostawiony w służbie czynnej[7][8]. 23 sierpnia 1924 roku został przemianowany z dniem 1 lipca 1924 roku na oficera zawodowego w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1919 roku i 1. lokatą w korpusie oficerów piechoty[9]. Pełnił wówczas służbę w 85 pp[10].

3 maja 1926 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925 roku i 13. lokatą w korpusie oficerów piechoty[11]. W maju 1926 roku został komendantem miasta Wilna. W lutym 1928 roku został przeniesiony w stan spoczynku[2]. Po zakończeniu służby wojskowej pozostał w rodzinnym Wilnie[12]. W 1934 roku, jako podpułkownik stanu spoczynku piechoty, pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Wilno Miasto. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr III. Był wówczas „w dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr III”[13].

Z relacji Aleksandra Meysztowicza wynika, że pułkownik Bobiatyński po kampanii wrześniowej został internowany na Litwie i osadzony razem z pułkownikiem Jerzym Dąbrowskim[14].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Magowska 2013 ↓.
  2. a b c d e Encyklopedia Wojskowa 1931 ↓, s. 344.
  3. Encyklopedia Wojskowa 1931 ↓, s. 344 wg autora biogramu dowództwo pułku objął 12 czerwca 1919 roku.
  4. Spis oficerów 1921 ↓, s. 218, 560 tu podano, że urodził się 28 lipca 1886 roku.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 27 z 21 lipca 1920 roku, s. 596.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 45 z 22 listopada 1922 roku, s. 842.
  7. Spis oficerów rezerwy 1922 ↓, s. 21 tu podano, że urodził się 28 lipca 1886 roku.
  8. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 371, 468.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 85 z 27 sierpnia 1924 roku, s. 482.
  10. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 321, 348.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 18 z 3 maja 1926 roku, s. 124.
  12. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 891 tu podano, że urodził się 28 lipca 1886 roku.
  13. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 325, 891 tu podano, że urodził się 28 lipca 1887 roku.
  14. Meysztowicz 1940 ↓, s. 30.
  15. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 28 czerwca 1930 roku, s. 249.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2016-02-15].
  • Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r.. Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1921.
  • Alfabetyczny spis oficerów rezerwy. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922-05-01.
  • Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
  • Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
  • Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
  • Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa, 1934. [dostęp 2016-06-11].
  • Encyklopedia Wojskowa. Otton Laskowski (red.). T. I: A.a - Custoza. Warszawa: Towarzystwo Wiedzy Wojskowej i Wojskowy Instytut Naukowo-Oświatowy, 1931.
  • Anita Magowska. Stanisław Bobiatyński (1886-?) - lekarz i obrońca Wilna. „Acta Medicorum Polonorum”. 3, 2013. Poznań: Katedra i Zakład Historii Nauk Medycznych Uniwersytetu im. Karola Marcinkowskiego. ISSN 2083-0343. 
  • Aleksander Meysztowicz: Relacja Aleksandra Meysztowicza. W: Protokoły z rozmów z osobami przybyłymi z Polski do Rzymu w 1939 i 1940 r. [on-line]. Pracownia Badań nad Historią i Kulturą Przestrzeni Totalitarnej i Posttotalitarnej, 1940-02-05. [dostęp 2017-10-26].
  • Stefan Brzeszczyński, Dzika Dywizja. Wspomnienia z lat 1918-1922, Poznań 1996, s.89