Stanisław Cendrowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Stanisław Cendrowski (ur. 24 sierpnia 1905 w Warszawie, zm. 20 kwietnia 1999 w Warszawie) – polski bokser i działacz bokserski, prezes Polskiego Związku Bokserskiego (1971-1972), powstaniec warszawski.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był zawodnikiem HKS Varsovia. W 1927 i 1928 zdobywał brązowe medale mistrzostw Polski w wadze półciężkiej. Po likwidacji sekcji bokserskiej w swoim klubie przeszedł w 1930 do Polonii Warszawa. W tym ostatnim klubie kierował także sekcją bokserską.

Od 1929 był działaczem Warszawskiego Okręgowego Związku Bokserskiego, w latach 1932-1934 prezesem Robotniczego Klubu Sportowego Elektryczność Warszawa. W 1937 został mianowany kapitanem związkowym Polskiego Związku Bokserskiego.

Walczył w wojnie obronnej w 1939, oraz w powstaniu warszawskim, w szeregach Zgrupowania Krybar. Został ranny, dostał się do niewoli, ale uciekł z transportu do Niemiec. W powstaniu walczył także jego brat, Eugeniusz, również bokser i trener, który został ranny w boju, a następnie zamordowany przez żołnierza SS.

W latach 1957-1965 był ponownie kapitanem związkowym PZB, w latach 1966-1971 wiceprezesem, w latach 1971-1972 prezesem, w latach 1972-1974 i 1975-1980 członkiem zarządu PZB. W tym charakterze uczestniczył w sukcesach polskich bokserów trenowanych przez Feliksa Stamma.

W czasach PRL był odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 1993 otrzymał Nagrodę im. Aleksandra Rekszy.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mała encyklopedia sportu. Tom 1. A-K, wyd. Warszawa 1984, s. 110
  • Piotr Osmólski Leksykon boksu, wyd. Warszawa 1989, s. 23
  • Robert Gawkowski Encyklopedia klubów sportowych Warszawy i jej najbliższych okolic w latach 1918-39, wyd. Warszawa 2007, według indeksu
  • Stanisław Cendrowski w bazie Powstańców warszawskich