Stanisław Ciesielski (historyk)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Ciesielski
Data i miejsce urodzenia 25 kwietnia 1954
Poznań
Zawód historyk, wykładowca akademicki
Tytuł naukowy profesor doktor habilitowany
Alma Mater Uniwersytet Wrocławski
Uczelnia Uniwersytet Wrocławski
Stanowisko profesor zwyczajny
nauczyciel akademicki

Stanisław Jan Ciesielski (ur. 25 kwietnia 1954 r. w Poznaniu) – polski historyk specjalizujący się w historii najnowszej; absolwent i nauczyciel akademicki na Uniwersytecie Wrocławskim.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w 1954 roku w Poznaniu. Po ukończeniu szkoły średniej i pomyślnie zdanym egzaminie maturalnym studiował historię na Uniwersytecie Wrocławskim w latach 1974-1978. Następnie podjął studia doktoranckie, które ukończył w 1982 roku uzyskując stopień naukowy doktora nauk humanistycznych w dziedzinie historii na podstawie pracy nt.: Tradycja w myśli politycznej polskiego ruchu socjalistycznego w latach 1939-1944. Dzięki tej rozprawie zdobył on nagrodę I stopnia na ogólnopolskim konkursie na prace z zakresu historii najnowszej[1]. Stopień naukowy doktora habilitowanego uzyskał w 1990 roku na podstawie rozprawy pt.: Myśl polityczna polskich komunistów w latach 1939-1944[2]. Na stanowisko profesora nadzwyczajnego został powołany w 1994 roku[1]. W 1997 roku uzyskał stanowisko profesora zwyczajnego oraz tytuł profesora nauk humanistycznych z rąk prezydenta Polski Aleksandra Kwaśniewskiego[3].

Nieprzerwanie od 1978 roku jest pracownikiem naukowo-dydaktycznym Instytutu Historycznego Uniwersytetu Wrocławskiego. Należy do współorganizatorów nowej serii wydawniczej Uniwersytetu Wrocławskiego, poświęconej problemom wschodnim, której tom pierwszy wyszedł w 1997 roku. Zorganizował Podyplomowe Studium Historii w Uniwersytecie Wrocławskim i kierował nim w latach 1993-1995. W latach 1996-2008 pełnił funkcję wicedyrektora do spraw naukowych Instytutu Historycznego UWr. Jest członkiem komitetu redakcyjnego kwartalnika IH Polskiej Akademii Nauk "Dzieje Najnowsze"[1].

Jego zainteresowania naukowe koncentrują się wokół trzech zasadniczych problemów[4]:

  • historii polskiej myśli politycznej, ze szczególnym uwzględnieniem myśli socjologicznej, komunistycznej i syndykalistycznej, tak na przełomie XIX i XX wieku, jak i w okresie 1939-1948,
  • historii Uniwersytetu Wrocławskiego, w tym przede wszystkim jego zbiorowości studenckiej,
  • przymusowych przesiedlaniach polskiej ludności cywilnej w głąb Związku Radzieckiego i jej losów.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Jego dotychczasowy dorobek naukowy znajduje wyraz w opublikowanych 6 monografiach, 6 wydawnictwach źródłowych, 46 artykułach oraz 31 innych pozycjach. Do najważniejszych publikacji Stanisława Ciesielskiego należy zaliczyć[5]:

  • Niepodległość i socjalizm. Tradycja w myśli politycznej polskiego ruchu socjalistycznego w latach 1939–1948 (1986)
  • Myśl polityczna polskich komunistów w latach 1939–1944 (1990)
  • Dylematy i poszukiwania : studia nad polską myślą socjalistyczną 1939–1948 (1991, wspólnie z Jerzym Juchnowskim)
  • Polacy w Kazachstanie w latach 1940–1946. Zesłańcy lat wojny (1996)
  • Wrocław 1956 (1999)
  • Represje sowieckie wobec Polaków i obywateli polskich (2000)
  • Rosja – Czeczenia. Dwa stulecia konfliktu (2003)
  • GUŁag w radzieckim systemie represji 1930-1953 (2005)
  • GUŁag. Radzieckie obozy koncentracyjne 1918-1953, Warszawa 2010, Wyd. Instytut Pamięci Narodowej, ​ISBN 978-83-7629-203-8

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]