Stanisław Dziekoński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stanisław Dziekoński
Data urodzenia 1967
Zawód teolog, duchowny
Tytuł naukowy profesor nauk społecznych
Alma Mater Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie
Stanowisko dziekan Wydziału Teologicznego UKSW (2008–2012), rektor UKSW (2012–2016, 2016–2020)

Stanisław Dziekoński (ur. 1967) – prezbiter katolicki, teolog, profesor nauk społecznych, nauczyciel akademicki Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, rektor tej uczelni w kadencjach 2012–2016 i 2016–2020.

Wykształcenie[edytuj]

W latach 1986-1992 odbył formację kapłańską w Wyższym Seminarium Duchownym (WSD) w Łomży. Został wyświęcony na kapłana Diecezji Łomżyńskiej. Następnie w latach 1992-1994 studiował katechetykę na Wydziale Teologicznym Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie (ATK).

W 1999 na podstawie rozprawy pt. „Wychowanie w nauczaniu Kościoła od początku XIX wieku do Soboru Watykańskiego II” uzyskał w ATK stopień doktora nauk teologicznych w zakresie katechetyki i został profesorem WSD w Łomży. Stopień doktora habilitowanego nauk teologicznych w zakresie katechetyki uzyskał w Wydziale Teologicznym UKSW w 2006 na podstawie dorobku i monografii pt. „Formacja chrześcijańska dziecka w rodzinie w nauczaniu Kościoła (od Leona XIII do Jana Pawła II)” (Warszawa 2006)[1]. Następnie został mianowany profesorem nadzwyczajnym UKSW.

8 października 2014 odebrał z rąk Prezydenta RP postanowienie o nadaniu tytułu naukowego profesora nauk społecznych[2].

Funkcje akademickie[edytuj]

W latach 2008-2012 był dziekanem Wydziału Teologicznego UKSW. Został kierownikiem Katedry Psychologicznych i Pedagogicznych Podstaw Katechetyki na tym Wydziale. W 2009 wszedł w skład Polskiej Komisji Akredytacyjnej. 11 kwietnia 2012 został wybrany rektorem UKSW na kadencję 2012-2016[3]. 18 marca 2016 uzyskał reelekcję na to stanowisko na kadencję 2016–2020[4].

Został zastępcą przewodniczącego Komitetu Nauk Teologicznych Polskiej Akademii Nauk[5].

Funkcje kościelne[edytuj]

Jest konsultorem Komisji Wychowania Katolickiego i Rady Naukowej Konferencji Episkopatu Polski[6].

Wybrane publikacje[edytuj]

  • Komunikacja wiary w trzecim tysiącleciu (red.), Olecko 2000
  • Wychowanie w nauczaniu Kościoła. Od XIX w. do Soboru Watykańskiego II, Warszawa 2000
  • Dydaktyka w służbie katechezy (red.), Kraków 2002
  • Ewangelizować czy katechizować (red.), Warszawa 2002
  • Katecheza ewangelizacyjna w rodzinie, parafii, szkole (red.), Warszawa 2002
  • Przesłanie dokumentów katechetycznych Kościoła w Polsce (red.), Warszawa 2003
  • Rozwój wychowawczej myśli Kościoła na przestrzeni ostatnich wieków, Warszawa 2004
  • Formacja chrześcijańska dziecka w rodzinie w nauczaniu Kościoła – od Leona XIII do Jana Pawła II, Warszawa 2006
  • Dwadzieścia lat katechezy w szkole, Warszawa 2010
  • Mater ecclesiarum. Parafia św. Brunona Bonifacego w Łomży (1957-2010), Warszawa 2010
  • Nauczanie religii katolickiej w szkole. Historia, współczesność, perspektywy, Warszawa 2010
  • Wychowanie w wierze w kontekście przemian współczesności, Katowice 2011

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]