Stanisław Edward Grodzki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Edward Grodzki
Edward, dr Edward, Sadowski, Leszczyński
generał brygady generał brygady
Data urodzenia 19 października 1895
Data i miejsce śmierci 2 grudnia 1946
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1914-1946
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Orzeł LWP.jpg LWP
Jednostki Oddział II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego
8 Pułk Piechoty Legionów
71 pułk piechoty
Armia „Modlin”
16 Kaszubska Dywizja Piechoty
5 Saska Dywizja Piechoty
Stanowiska attaché wojskowy
dowódca pułku
szef sztabu armii
dowódca dywizji piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Order Krzyża Grunwaldu III klasy Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Krzyż Wojenny 1914-1918 (Francja) Medal Pamiątkowy Wielkiej Wojny (Francja) Komandor Orderu Korony Rumunii Komandor Orderu Świętego Sawy Komandor Orderu Orła Białego (Serbia) Oficer Orderu Orła Białego (Serbia) Kawaler Orderu Orła Białego (Serbia) Krzyż Wojenny Czechosłowacki Wielki Oficer Orderu Sławy (Tunezja) Komandor Orderu Zbawiciela (Grecja) Medal Żołnierza (USA) Medal Zwycięstwa

Stanisław Edward Grodzki ps. „Edward”, „doktor Edward”, „Sadowski”, „Leszczyński”[1] (ur. 19 października 1895[2], zm. 2 grudnia 1946 w Warszawie) – generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył szkołę realną w Pińsku, następnie Szkołę Nauk Politycznych w Warszawie[3].

W latach 1914–1917 oficer armii rosyjskiej, potem wstąpił do Armii Polskiej we Francji. Od 1918 w Wojsku Polskim. 19 sierpnia 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii generała Hallera[4]. 5 stycznia 1921 Minister Spraw Wojskowych zezwolił mu korzystać tytularnie ze stopnia majora[5]. W czasie wojny polsko–bolszewickiej dowodził batalionem i pułkiem[3].

Po wojnie pełnił służbę w Departamencie Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych, a od 1923 w Oddziale II Sztabu Głównego. W maju 1925 mianowany został attaché wojskowym przy Poselstwie RP w Belgradzie[6]. W 1928 uzyskał stopień podpułkownika. Z dniem 1 kwietnia 1929 przeniesiony został do 8 pułku piechoty Legionów w Lublinie na stanowisko zastępcy dowódcy[7]. W sierpniu 1929 został zwolniony z zajmowanego stanowiska[8] i powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza II rocznika Kursu Normalnego 1928-1930. Z dniem 1 listopada 1930, po ukończeniu kursu i uzyskaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został mianowany zastępcą dowódcy 71 pułku piechoty w Zambrowie[9][10]. W grudniu 1934 objął dowództwo 57 pułku piechoty wielkopolskiej w Poznaniu[11]. W 1938 został awansowany do stopnia pułkownika, ukończył kurs dla szefów sztabów przy Wyższej Szkole Wojennej. W czasie kampanii wrześniowej szef sztabu Armii „Modlin”[3].

W latach 1941–1942 komendant Organizacji Wojskowej „Unia”, 1943–1945 komendant Obszaru Zachód AK, następnie w LWP m.in. dowódca 16 Dywizji Piechoty i 5 Saskiej Dywizji Piechoty (7 VIII – 16 XI 1946).

Zmarł wskutek pooperacyjnego porażenia jelit i niedomogi krążenia. Rodziny nie założył.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. oprac. Jan Szostak i Tadeusz Wawrzyński. Materiały z procesu gen. Okulickiego w Moskwie w 1945 r.. „Biuletyn Wojskowej Służby Archiwalnej Nr 16”, s. 14, 1993. Centralne Archiwum Wojskowe. 
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 393, na podstawie metryki urodzenia sprostowano datę urodzenia z 19 października 1892 na 19 października 1895.
  3. a b c Jurga i Karbowski 1987 ↓, s. 22.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 32 z 25 sierpnia 1920 roku, s. 788.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 22 stycznia 1921 roku, s. 123.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 54 z 17 maja 1925 roku, s. 259.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 12 marca 1929 roku, s. 89.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 23 sierpnia 1929 roku, s. 289.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 20 września 1930 roku, s. 285.
  10. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 22, 599.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 257.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 23 kwietnia 1921 roku, s. 811.
  13. M.P. z 1947 r. nr 23, poz. 100.
  14. a b Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 22.
  15. M.P. z 1938 r. nr 258, poz. 595.
  16. a b c d e f g h i j k l m n o Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Wyd. II popr. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1938, s. 231-232.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]