Stanisław Filasiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stanisław Edmund Hilary Filasiewicz
Data i miejsce urodzenia 28 kwietnia 1881
Cieszyn
Data i miejsce śmierci po 15 sierpnia 1944
Cieszyn
Narodowość  Polska
Alma mater Politechnika Federalna w Zurychu
Politechnika Lwowska
Praca
Budynki dom pracowników Banku Polskiego (Łódź, ul. Wierzbowa 40)

Stanisław Filasiewicz (ur. 28 kwietnia 1881 w Cieszynie, zm. po 15 sierpnia 1944 tamże) – polski architekt[1].

Biogram[edytuj]

W latach 1901–1907 studiował początkowo filozofię i prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, a następnie architekturę i inżynierię na Politechnice w Zurychu i na Wydziale Architektury Politechniki Lwowskiej.

Po studiach pracował jako architekt rządowy w Galicji. W latach I wojny światowej działał w organizacjach polskich w Szwajcarii, w 1919 roku w Komitecie Narodowym Polskim w Paryżu.

Po przyjeździe do Polski, w latach 1922–1923 kierował biurem projektowym Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Od 1924 roku do wybuchu wojny był kierownikiem biura projektowego Banku Polskiego w Warszawie, wykonał m.in. projekty budynków oddziałów Banku Polskiego w Brześciu nad Bugiem, Bielsku, Gdyni, Ostrowie Wielkopolskim a także domy pracowników banku w Warszawie (u zbiegu ulic Czerniakowskiej, Wilanowskiej i Okrąg)[2], Wilnie, Sosnowcu, Kielcach i Łodzi. Jego twórczość ewoluowała od form klasycyzmu akademickiego do zmodernizowanego klasycyzmu i modernizmu.

Zrealizowana budowla w Łodzi
  • Dom pracowników Banku Polskiego przy ul. Wierzbowej 40, róg ul. prez. Gabriela Narutowicza 80/82, 1929–1933 – jeden z ważniejszych gmachów miasta powstałych ok. 1930 roku, stanowiący ogniwo pośrednie między architekturą lat 20. a „luksusowymi” kamienicami lat 30. XX w.

Przypisy[edytuj]

  1. Günter Meissner: Eberhard Kasten: Allgemeines Künstlerlexikon: Die bildenden Künstler aller Zeiten und Völker. T. 39: Ferrari d’Orsara – Filippi. Saur, 2003, s. 489. ISBN 9783598227790. [dostęp 25 maja 2015].
  2. Jarosław Zieliński: Atlas dawnej architektury ulic i placów Warszawy. Tom 2. Canaletta–Długosza. Warszawa: Biblioteka Towarzystwa Opieki nad Zabytkami, 1996, s. 163. ISBN 83-9066291-4.

Bibliografia[edytuj]

  • Jacek Strzałkowski: Architekci i budowniczowie w Łodzi do 1944 roku. Łódź: 1997, s. 57. ISBN 83-906647-4-7.
  • Krzysztof Stefański: Ludzie, którzy zbudowali Łódź. Leksykon architektów i budowniczych miasta (do 1939 r.). Łódź: Księży Młyn Dom Wydawniczy Michał Koliński, 2009, s. 54-55. ISBN 978-83-61253-44-0.
  • Krzysztof Stefański: Atlas architektury dawnej Łodzi do 1939 r.. Łódź: Archidiecezjalne Wydawnictwo Łódzkie, 2003, s. 70. ISBN 83-87931-88-8.
  • Joanna Olenderek: Proces kształtowania przestrzeni w Łodzi II Rzeczypospolitej a awans administracyjny miasta. W poszukiwaniu przesłanek rozwoju Łodzi III Rzeczypospolitej. Łódź: Zeszyty Naukowe Politechniki Łódzkiej nr 925, 2004, s. 30.