Stanisław Głąbiński (dziennikarz)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Stanisław Głąbiński (ur. 14 października 1924 we Lwowie[1], zm. 7 marca 2013 w Warszawie) – polski dziennikarz i publicysta. Syn Stanisława Głąbińskiego, polityka, austriackiego ministra kolei i przedwojennego lidera Związku Ludowo-Narodowego. Był korespondentem zagranicznym Polskiej Agencji Prasowej.

Nagrobek Stanisława i Danieli Głąbińskich na warszawskich Powązkach

Uczęszczał do VIII Gimnazjum Ogólnokształcącego im. Kazimierza Wielkiego we Lwowie[2]. Po wybuchu II wojny światowej wyjechał ze Lwowa na Węgry. Tam początkowo uczył się w gimnazjum w Zamárdi[2], a w 1943 zdał maturę w gimnazjum w Balatonboglár[3]. Następnie studiował na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Budapeszteńskiego[4]. Próbując dostać się do Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, został schwytany przez Niemców i osadzony w obozie koncentracyjnym Begunia w dzisiejszej Słowenii[5]. Następnie przetrzymywany w wiedeńskim więzieniu Panorama. Tam był torturowany przez gestapo[6]. Był więźniem obozów w Groß-Rosen, Mittelbau-Dora i Bergen-Belsen[7].

Ukończył przyspieszone studia historyczne w Kolonii, a następnie powrócił do Polski[8]. Od 1947 roku należał do PPS, a od 1948 – PZPR[9]. Na początku lat 50. rozpoczął pracę w Polskiej Agencji Prasowej[10]. Był korespondentem PAP w Budapeszcie, Pekinie (gdzie obserwował rewolucję kulturalną) i Nowym Jorku (akredytowany przy Organizacji Narodów Zjednoczonych[11]). Oskarżony o przekazywanie tajnych informacji przedstawicielowi Radio Wolna Europa, w 1969 został odesłany do kraju[12]. Po oczyszczeniu z zarzutów, został korespondentem PAP w Waszyngtonie (skąd został wydalony w lutym 1983 roku). W 1984 Stefan Kisielewski umieścił go na tak zwanej „liście Kisiela”, zawierającą dziennikarzy którzy jego zdaniem służą radzieckiej racji stanu[13]. Od 1991 na dziennikarskiej emeryturze, zajął się pracą jako nauczyciel akademicki, pisarz i tłumacz.

Autor książek w konwencji reportażu (Notatki z Chin 1969; Ameryka patrzy na Chiny 1973; Wieża Babel nad East River 1974; Mao i inni 1974; Śmierć po amerykańsku 1975; Rok Płonącego Konia 1976; Azja patrzy na Chiny 1977; Reagan i inni 1984; 1600 Pennsylvania Avenue 1989), wspomnień (Wspomnienia polityczne Warszawa 1983, uzupełnienie Londyn 1986; PAP w herbie 1986; Psy, ludzie, zwierzęta 1986).

W latach 1989–2004 bardziej tłumacz z języka angielskiego (29 pozycji, m.in. Parszywa dwunastka, Stalingrad, powieści Jacka Higginsa, Dyplomacja Henry’ego Kissingera) niż samodzielny autor (tylko 3 własne książki – Ci wspaniali z rodu Kennedych 1991, Senator 1991, W cieniu ojca 2001).

Odżył twórczo po 2005 (PRL bez maski 2005, Wiek XXI – jaki będzie i co nam przyniesie 2006, W cieniu przywódców 2006, Wspomnienia polityczne 2007), zaniedbując tłumaczenia (tylko Trocki : niewolnik idei, ideolog zbrodni 2008).

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim i Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi oraz Złotym Globem OKP[9].

Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Jego żoną była Daniela Głąbińska (1921-2006), pełniąca funkcje dyplomatyczne.

Przypisy

  1. Większość źródeł podaje błędną datę - 24 czerwca 1924. Błąd wynika z zaginięcia dokumentów Głąbińskiego podczas ewakuacji ze Lwowa we wrześniu 1939. Był on zmuszony wymyślić datę dzienną swoich narodzin. Akt urodzenia, a także m.in. świadectwo gimnazjalne, odzyskał dopiero w latach 80. XX wieku - i wówczas poznał swoją prawdziwą datę urodzenia. Zob. Stanisław Głąbiński: W cieniu ojca. Warszawa: Książka i Wiedza, 2001, s. 61. ISBN 83-05-13207-2.
  2. a b Głąbiński 2001 ↓, s. 145.
  3. Głąbiński 2001 ↓, s. 63.
  4. Głąbiński 2001 ↓, s. 146.
  5. Głąbiński 2001 ↓, s. 147.
  6. Głąbiński 2001 ↓, s. 150.
  7. Głąbiński 2001 ↓, s. 152.
  8. Głąbiński 2001 ↓, s. 157.
  9. a b Kto jest kim w Polsce 1984. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984, s. 241. ISBN 8322320736.
  10. Głąbiński 2001 ↓, s. 153.
  11. Głąbiński 2001 ↓, s. 159.
  12. Głąbiński 2001 ↓, s. 161-162.
  13. Adam Michnik: A to moje typy (pol.). Gazeta Wyborcza, 21 czerwca 2008. [dostęp 21 listopada 2015].

Bibliografia[edytuj]

  • Stanisław Głąbiński: W cieniu ojca. Warszawa: Książka i Wiedza, 2001. ISBN 83-05-13207-2.