Stanisław Goszczurny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Stanisław Goszczurny (ur. 25 września 1929 w Kaliszu, zm. 13 maja 2003 w Warszawie) – polski pisarz i dziennikarz marynistyczny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył dziennikarstwo na Uniwersytecie Warszawskim. Studiował też prawo na Uniwersytecie Poznańskim. Debiutował w 1950 roku na łamach Polskiego Radia jako publicysta. W latach 1950–1974 był redaktorem, a od 1968 do 1974 roku, redaktorem naczelnym Rozgłośni Gdańskiej Polskiego Radia. Od 1976 mieszkał w Warszawie. W latach 1981–1989 był redaktorem dziennika "Rzeczpospolita".

Od 1956 roku należał do PZPR[1]. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi i Odznaką Zasłużony Działacz Kultury[1]. Postanowieniem prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego z 4 marca 2002 został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[2].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • A żyć trzeba dalej...
  • Długi prosi o karę śmierci
  • Drugi powrót
  • Dwaj przyjaciele
  • Heron lubił dolary
  • Jolka, córka mewy
  • Koniec najdłuższego rejsu
  • Kormoran wychodzi w rejs
  • Mewy
  • Między ogniem a wodą
  • Mord w Lesie Kociewskim
  • Morze nie odda ofiar
  • Nieżołnierze, niebohaterzy
  • Opowiastki dla Kubusia
  • Ostatnia noc przed końcem rejsu
  • Pierwszy sztorm
  • Prom
  • Przyszedłem pana zabić
  • Rozbitek
  • Skrawek nieba
  • Stella Maris
  • Sylwestrowa noc
  • Szablą i fortelem
  • Wiatr
  • Wyrok śmierci
  • Wyrok śmierci cz.2 – W imieniu prawa
  • Wyrok śmierci cz.3 – Zamach
  • Za cenę własnego życia
  • Żołnierzyk

Ekranizacje[edytuj | edytuj kod]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Filmowe adaptacje utworów Stanisława Goszczurnego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Kto jest kim w Polsce 1984. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984, s. 249. ISBN 83-223-2073-6.
  2. M.P. z 2002 r. nr 18, poz. 322.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]