Stanisław Grabias

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Stanisław Grabias (ur. 1942 w Soli[1]) – polski logopeda i językoznawca[2][3].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1961 ukończył Liceum Pedagogiczne w Biłgoraju[4]. W latach 1962-1967 studiował filologię polską na Uniwersytecie im. Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie[1]. Doktoryzował się w 1974, a habilitował w 1979 (praca O ekspresywności języka – wyróżniona nagrodą Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego)[3]. W 1995 został profesorem[2], a w 1998 profesorem zwyczajnym na UMCS w Lublinie. W latach 1986-1988 był lektorem i wykładowcą języka polskiego na Uniwersytecie Michaiła Łomonosowa w Moskwie. W latach 1982-1992 organizował na UMCS Studium Języka Polskiego dla Cudzoziemców, jak również instytucją tą kierował. W latach 1989-2014 był kierownikiem Zakładu Logopedii i Językoznawstwa Stosowanego UMCS. Inicjował i organizował kierunek studiów "Logopedia z audiologią" prowadzony w UMCS razem z Instytutem Fizjologii i Patologii Słuchu w Warszawie (współpraca: prof. dr hab. Henryk Skarzyński). Inicjował powstanie Kolegium Licencjackiego UMCS w Biłgoraju. Był też dziekanem Wydziału Humanistycznego UMCS od 1999 do 2005[5].

Był i jest (dwie kadencje) prezesem Polskiego Towarzystwa Logopedycznego. Przewodniczył też Komisji Rozwoju i Zaburzeń Mowy. Był inicjatorem powstania i pierwszym szefem Polskiego Kolegium Logopedycznego. Zainicjował również powstanie Polskiego Związku Logopedów. Przez dwie kadencje był rektorem Wyższej Szkoły Humanistyczno-Przyrodniczej w Sandomierzu[5].

Zainteresowania[edytuj | edytuj kod]

Interesuje się w głównej mierze teorią komunikacji, leksykologią i socjolingwistyką[2]. Bada zaburzenia mowy, kwestie programowania języka, terapię zaburzeń mowy, problematykę językowej emocji, słowotwórstwa i leksyki, społeczne uwarunkowania użycia języka, reguły interakcji oraz socjolekty języka polskiego[5].

Prace[edytuj | edytuj kod]

Do najważniejszych prac należą:

  • Język w zachowaniach społecznych (2003),
  • O ekspresywności języka (1981),
  • Słownik gwary studenckiej (1994, wspólnie z L. Kaczmarkiem i T. Skubalanką),
  • Logopedyczny test przesiewowy (2002, wspólnie z M. Kurkowskim i T. Woźniakiem),
  • podręcznik Logopedia. Teoria zaburzeń mowy (2012, redakcja z M. Kurkowskim – podręcznik roku w konkursie wydawnictw akademickich)[5].

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Był promotorem 316, głównie logopedycznych, prac magisterskich oraz 90 prac licencjackich. Wypromował ponadto 14 doktorantów. Był recenzentem w 29 przewodach doktorskich, 22 przewodach habilitacyjnych, jak również w sześciu przewodach o tytuł profesora. Jest redaktorem czasopisma Logopedia, jak i serii prac monograficznych Komunikacja językowa i jej zaburzenia (26 tomów)[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Biłgoraj.pl, prof. dr hab. Stanisław Garbas
  2. a b c Grabias Stanisław (pol.). encyklopedia.pwn.pl. [dostęp 2017-10-03].
  3. a b Tomasz Woźniak: Jubileusz Profesora Stanisława Grabiasa (pol.). cejsh.icm.edu.pl. [dostęp 2017-10-03].
  4. Roman Tokarczyk: Łagodne istnienie Zygmunta Dechnika 1950-2013 (pol.). bck.lbl.pl. [dostęp 2017-10-03].
  5. a b c d e UMCS, prof. dr hab. Stanisław Garbas

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]