Stanisław Jakubowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stanisław Jakubowicz
sierżant sierżant
Data i miejsce urodzenia 5 maja 1897
Ujazd, Cesarstwo Niemieckie
Data i miejsce śmierci 19 maja 1972
Poznań, PRL
Przebieg służby
Lata służby 1916–1922, 1945
Siły zbrojne Armia Cesarstwa Niemieckiego
Wojsko Polskie (II RP)
Jednostki 56 Pułk Piechoty Wielkopolskiej
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
Powstanie wielkopolskie
Wojna polsko-bolszewicka
III powstanie śląskie
Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941) Krzyż Żelazny (1813) II Klasy

Stanisław Jakubowicz (ur. 5 maja 1897 w Ujeździe[1], zm. 19 maja 1972 w Poznaniu) – sierżant Wojska Polskiego, uczestnik I wojny światowej (1916-1918), powstaniec wielkopolski (1918-1919), uczestnik wojny polsko-bolszewickiej (1919-1921), powstaniec śląski (1921). Dwukrotny kawaler Orderu Virtuti Militari i członek Kapituły tego orderu od 1922.

Życiorys[edytuj]

Urodził się 5 maja 1897 we wsi Ujazd koło Grodziska Wielkopolskiego w rodzinie komornika Feliksa i Łucji z domu Ignaczak (1853-1907)[2][3]. W 1916 został zmobilizowany do wojska niemieckiego i wysłany na front zachodni do Francji, gdzie brał udział m.in. w walkach pod Verdun, pod Ypres i nad Sommą. Po zakończeniu I wojny światowej brał udział w powstaniu wielkopolskim, walczył na ulicach Poznania i został ranny. Od kwietnia 1919 walczył na froncie zachodnim m.in. w okolicach Wolsztyna. 1 listopada 1919 roku został awansowany na stopień kaprala. Następnie wraz z 2 Pułkiem Strzelców Wielkopolskich trafił na front wschodni, gdzie 6 kwietnia 1920 kolejny raz odniósł rany. W listopadzie 1920 został odznaczony Orderem Wojennym Virtuti Militari kl. V. W 1922 r. mianowany sierżantem. W lutym tego samego roku przeniesiony do 4 kompanii 57 pułku piechoty. 24 listopada 1922 w Belwederze został odznaczony przez Józefa Piłsudskiego Orderem Wojennym Virtuti Militari kl. IV i dołączył do Kapituły tego orderu.

Po zakończeniu działań wojennych zamieszkał w Rakoniewicach, gdzie w 1920 poślubił Stanisławę Wyrwińską, która zmarła 31 marca 1937. Kilka miesięcy później (29 sierpnia) ożenił się w Czempiniu z Marianną Krzeszczakówną (1908-1972)[4]. W lutym 1945 roku zgłosił się na ochotnika i był dowódcą polskiego ochotniczego oddziału wartowniczego strzegącego niemieckich jeńców wojennych w forcie VIIa w Poznaniu.

Po II wojnie światowej mieszkał na ul. Bukowskiej w Poznaniu. Zmarł 19 maja 1972 roku. Został pochowany 22 maja 1972 na Cmentarzu Junikowskim w Poznaniu[5].

15 lutego 2015 przy jego grobie umieszczono pamiątkową tablicę z jego życiorysem[6].

Ordery i odznaczenia[7][edytuj]

Przypisy

Bibliografia[edytuj]