Stanisław Jakubowski (wojskowy)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Jakubowski
major major
Data i miejsce urodzenia 10 sierpnia 1901
Ostrowiec Świętokrzyski
Data i miejsce śmierci 30 stycznia 1980
Kielce
Przebieg służby
Lata służby od 1939 do 1950
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Orzeł LWP.jpg ludowe Wojsko Polskie
Stanowiska komendant Rejonowej Komendy Uzupełnień w Kielcach
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka II wojna światowa,
bitwa pod Lenino
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941) Srebrny Krzyż Zasługi Brązowy Krzyż Zasługi Medal za Warszawę 1939–1945 Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Brązowy za Długoletnią Służbę Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal za zdobycie Berlina (ZSRR) Medal za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 (ZSRR)

Stanisław Jakubowski (ur. 10 sierpnia 1901 w Ostrowcu Świętokrzyskim, zm. 30 stycznia 1980 w Kielcach) – syn Stanisława, major Wojska Polskiego, uczestnik walk w II wojnie światowej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent wydziału prawa Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie. W latach 1932–1939 zatrudniony jako urzędnik administracji wojskowej w Powiatowej Komendzie Uzupełnień Postawy. 25 sierpnia 1939 został skierowany do 23 pułku ułanów na stanowisko dowódcy plutonu. 29 sierpnia 1939 wraz z pułkiem przemieścił się z Postaw transportem kolejowym przez Lidę i Wołkowysk do Koluszek. Brał udział w walkach w lasach pod Przysuchą, podczas których został ranny.

Jako dowódca plutonu piechoty 12–13 października 1943 brał udział w bitwie pod Lenino, podczas walk został ranny w bok i lewa rękę, przewieziony do szpitala, gdzie przebywał kilka tygodni.

Od 13 października 1944 pełnił obowiązki kierownika kancelarii tajnej w Sztabie 1 Korpusu Polskich Sił Zbrojnych, a następnie od 5 stycznia do 1 czerwca 1944 był pomocnikiem szefa V Oddziału Sztabu 3 Dywizji Piechoty.

1 września 1944 został wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy 7 Samodzielnego batalionu piechoty, który był przemianowany na 7 pułk piechoty.

W latach 1945–1947 pełnił obowiązki Komendanta Gdyńskiej Rejonowej Komendy Uzupełnień, a następnie (1947–1950) Komendanta Rejonowej Komendy Uzupełnień w Kielcach.

Na podstawie Rozkazu Personalnego nr 1614 z 17 października 1950 został przeniesiony do rezerwy.

Wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Stanowiska[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]