Stanisław Jan Skarżyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy pilota Stanisława Jana Skarżyńskiego (1897-1920). Zobacz też: Stanisław Jakub Skarżyński (1899-1942).
Stanisław Jan Skarżyński
Ilustracja
Porucznik pilot Porucznik pilot
Data i miejsce urodzenia 23 kwietnia 1897
Aleksandrów, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 15 lipca 1920
Zwierowka
Przebieg służby
Lata służby od 26 czerwca 1916
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie
Jednostki 31 Aleksiejewski Pułk Piechoty
21 Eskadra Niszczycielska
7 Eskadra Myśliwska
Główne wojny i bitwy I wojna światowa, wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Polowa Odznaka Pilota
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari

Stanisław Jan Skarżyński (ur. 23 kwietnia 1897 w Aleksandrowie, zginął 15 lipca 1920 w okolicach wsi Zwierowce) - porucznik pilot Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Jana i Joanny z Walewskich. Kształcił się w Szkole Realnej w Sosnowcu i Szkole Realnej w Rostowie nad Donem, w której uzyskał świadectwo dojrzałości. Potem rozpoczął studia na Politechnice w Niżnym Nowogrodzie, lecz nie zdołał ich ukończyć, gdyż 26 czerwca 1916 został zmobilizowany do armii carskiej i przydzielony do szkoły lotniczej. 31 lipca 1917, po ukończeniu szkoły, mianowany został chorążym i skierowany do 31 pułku piechoty. Służył w nim do 3 lutego 1918, po czym udał się do Odessy, gdzie przyjęty został do Polskiego Oddziału Awiacyjnego, w charakterze obserwatora. Zasłynął tam z niezwykłego fortelu. Razem z chorążym Karpińskim przekradł się przez posterunki austriackie na teren składu lotniczego i zanotował numery samolotów i silników. Nazajutrz, przedstawiwszy odpowiedni wykaz, zażądał zwrotu samolotów i silników, jako mienia należącego do władz polskich. Dzięki tej inicjatywie oddział zdobył kilka samolotów. 19 kwietnia 1918, po rozbrojeniu oddziału przez Austriaków, udał się do I Korpusu gen. Dowbor-Muśnickiego. Po przybyciu wcielony został do Legii Rycerskiej. W czerwcu tego roku, po kapitulacji korpusu, powrócił do Polski.

12 listopada 1918 przyjęty został do Wojska Polskiego i skierowany na kurs pilotażu w Warszawie. Po ukończeniu Wojskowej Szkoły Lotniczej przydzielony został do 21 Eskadry Niszczycielskiej. W jej składzie wziął udział w wielu akcjach bojowych. W czasie jednej z nich, 15 maja, zmuszony został do lądowania na terytorium nieprzyjaciela. W ciągu miesiąca przedarł się przez linię frontu i powrócił do macierzystego pododdziału.

15 lipca 1920 wystartował razem z obserwatorem, kpt. Arturem Kelly z 7 Eskadry Myśliwskiej, do kolejnego lotu bojowego. Tym razem, z rozkazu szefa lotnictwa 6. Armii, pułkownika Faunt-le-Roya przeprowadził atak lotniczy na oddziały bolszewickiej 1 Armii Konnej Budionnego, przemieszczającej się przez wieś Zwierowce. Wykonując to zadanie, lotem koszącym, trafiony został śmiertelnie pociskiem wystrzelonym przez bolszewików. Obaj lotnicy zginęli w wyniku zderzenia samolotu z ziemią. Po zakończeniu działań wojennych, z rozkazu płk. Cedrika Faunt-le-Roya, ich szczątki zostały ekshumowane i z honorami złożone na cmentarzu wojskowym we Lwowie.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marian Romeyko: Ku Czci Poległych Lotników Księga Pamiątkowa. Warszawa: Wydawnictwo Komitetu Budowy Pomnika Poległych Lotników, 1933. (pol.)