Stanisław Janicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy pisarza. Zobacz też: inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Stanisław Janicki
Stanisław Janicki
Data i miejsce urodzenia 11 listopada 1933
Czechowice-Dziedzice
Zawód * pisarz
* dziennikarz
* reżyser
* scenarzysta
* krytyk filmowy
* historyk kina
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”

Stanisław Janicki (ur. 11 listopada 1933 w Czechowicach-Dziedzicach) – polski pisarz, dziennikarz i scenarzysta, krytyk filmowy i historyk kina.

Biografia[edytuj]

Przed II wojną światową, ze względu na pracę ojca w polskim oddziale Standard Oil, Janiccy przeprowadzili się do Warszawy. Po wojnie zdał maturę w Bielsku-Białej.

Absolwent Wydziału Dziennikarstwa (specjalizacja filmowa) Uniwersytetu Warszawskiego (1955). Doktor nauk humanistycznych na UAM w Poznaniu (1998). W latach 1954–1959 był dziennikarzem „Żołnierza Wolności”. W latach 1959–1970 pracował jako redaktor miesięcznika „Film”, w latach 1970–1974 miesięcznika „Kino”. Dzięki zdobytym wówczas kontaktom był często zapraszany do jury festiwali filmowych. Był autorem cyklicznego programu TVP pt. W starym kinie. Był to najdłużej nadawany program filmowy w historii polskiej telewizji (od 1967 do 1999).

W latach 1972–1976 związany z Wytwórnią Filmów Oświatowych w Łodzi, potem przez 6 lat był pracownikiem Wytwórni Filmów Poltel, od 1983 wykładowca Wydziału RiTV Uniwersytetu Śląskiego. Od 1996 kieruje Szkołą Mediów Bielskiej Wyższej Szkoły Biznesu i Informatyki. Jest autorem audycji Odeon Stanisława Janickiego nadawanych w radiu RMF Classic oraz współpracownikiem Kino Polska, gdzie prowadzi program „Seans w Iluzjonie”, w którym tworzy obszerne wprowadzenia do filmów z lat 20., 30. i 40. XX wieku emitowanych na antenie stacji.

Zajmuje się problematyką braci polskich. Od 22 maja 2011 jest prezesem honorowym Stowarzyszenia Szlak Braci Polskich[1].

Mieszka w Bielsku-Białej

Odznaczenia[edytuj]

29 października 2008 z rąk ministra kultury i dziedzictwa narodowego Bogdana Zdrojewskiego odebrał Złoty Medal "Zasłużony Kulturze Gloria Artis"[2].

15 listopada 2013 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[3].

Twórczość[edytuj]

Reżyser i scenarzysta filmów fabularnych[edytuj]

  • Kruk (1976)
  • Jak cudne są wspomnienia (serial 1977)
  • Sąd nad braćmi polskimi (1984)

Autor filmów dokumentalnych[edytuj]

  • Sen o Kurozwękach (1974)
  • Cienie czasu (1975)
  • Ach, ta chata rozśpiewana (1978)
  • Bracia polscy (1980)
  • Konterfekty Króla Jegomości (1983)
  • Bem (1985)
  • Domy życia (1987)
  • Za winy niepopełnione - Eugeniusz Bodo (1997)
  • Skoczowskie okruchy (1999)
  • Kochany i nienawidzony (2002)
  • Brat Papieża (2006)

Autor książek[edytuj]

  • Polscy twórcy filmowi (1962)
  • Film polski od A do Z (1972, 3. wydanie)
  • Film japoński (1982)
  • Film polski wczoraj i dziś (1985)
  • W starym polskim kinie, KAW 1985
  • Polskie filmy fabularne 1902-1988, ISBN 83-221-0503-7, Warszawa 1990
  • Odeon. Felietony filmowe, ISBN 978-83-7576-191-7, BOSZ, Olszanica 2013

Przypisy

  1. Prezes Honorowy. omen.aplus.pl, 23 maja 2011.
  2. Filmowcy otrzymali medale Gloria Artis. wp.pl, 29 października 2008. [dostęp 5 grudnia 2012].
  3. http://monitorpolski.gov.pl/mp/2014/487/1

Linki zewnętrzne[edytuj]