Stanisław Janik (ratownik górski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Janik
Ilustracja
Nagrobek Stanisława Janika na Nowym Cmentarzu w Zakopanem
Data i miejsce urodzenia

8 kwietnia 1928
Sieniawa

Data i miejsce śmierci

2 stycznia 1998
Zakopane

Miejsce spoczynku

Nowy Cmentarz w Zakopanem

Zawód, zajęcie

ratownik górski, przewodnik i działacz turystyczny

Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal za Ofiarność i Odwagę

Stanisław Janik (ur. 8 kwietnia 1928 r. w Sieniawie, zm. 2 stycznia 1998 r. w Zakopanem) – polski ratownik górski, przewodnik i działacz turystyczny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Od 1950 roku był członkiem Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego, a następnie Górskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego. W latach 1976-1977 kierował Grupą Tatrzańską GOPR, a następnie, do 1988 roku, pełnił funkcję szefa szkolenia Pogotowia. Brał udział w ponad 500 akcjach ratowniczych. Od 1958 roku posiadał również uprawnienia przewodnika tatrzańskiego.

Za swoje zasługi został odznaczony Krzyżami: Oficerskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Medalem za Ofiarność i Odwagę. W 1995 roku otrzymał tytuł członka honorowego TOPR.

Po śmierci został pochowany na Nowym Cmentarzu w Zakopanem. We wrześniu 2013 roku przy Sanktuarium Matki Bożej Królowej Tatr na Wiktorówkach odsłonięto poświęconą mu tablicę pamiątkową.

Jego brat, Antoni Janik, również był ratownikiem górskim i przewodnikiem tatrzańskim.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]