Stanisław Kostka Bieliński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stanisław Kostka Bieliński
Herb
Junosza
Rodzina Bielińscy
Data i miejsce śmierci 1812
Witebsk
Ojciec Michał Bieliński
Matka Tekla Pepłowska
Odznaczenia
Order Orła Białego Orderu Świętego Stanisława (Rzeczpospolita Obojga Narodów)

Stanisław Kostka Bieliński herbu Junosza (zm. 1812 w Witebsku) – marszałek nadworny koronny od 1793, marszałek sejmu grodzieńskiego 1793, ostatniego sejmu I Rzeczypospolitej, cześnik koronny od 1778, podkomorzy nadworny koronny od 1761, starosta garwoliński.

Syn wojewody chełmińskiego Michała Bielińskiego i Tekli z Pepłowskich.

W 1761 roku został podkomorzym nadwornym koronnym. Był elektorem Stanisława Augusta Poniatowskiego z ziemi czerskiej w 1764 roku[1]. W 1765 roku był szambelanem Stanisława Augusta Poniatowskiego. Konsyliarz konfederacji Andrzeja Mokronowskiego w 1776 roku[2]. W 1778 roku mianowany cześnikiem koronnym. Fortunę rodzinną roztrwonił prowadząc hulaszczy tryb życia. W latach 1784-1786 zasiadał w Radzie Nieustającej. Członek Komisji Wojskowej Obojga Narodów w 1788 roku[3]. Był komisarzem cywilnym w tej komisji z Prowincji Wielkopolskiej w 1792 roku[4].

Jako jeden z pierwszych przystąpił do konfederacji targowickiej, delegowany przez nią w 1792 roku jako asesor w Sądach Kryminalnych Jurysdykcji Marszałkowskiej Koronnej[5]. Członek konfederacji grodzieńskiej 1793 roku[6].

W 1793 roku został wskazany przez posła rosyjskiego Jakoba Sieversa do objęcia funkcji marszałka sejmu, ponieważ poprzedni kandydat Piotr Ożarowski żądał za swoje usługi zbyt wysokiej sumy pieniędzy. Współczesny mu Jędrzej Kitowicz uważał, że Stanisław Kostka Bieliński miał na tym stanowisku składnie i rozumnie zarzynać na śmierć Ojczyznę. Na sejmie grodzieńskim w 1793 roku został mianowany przez króla Stanisława Augusta Poniatowskiego członkiem deputacji do traktowania z posłem rosyjskim Jakobem Sieversem[7]. W czasie obrad był bezpośrednio sterowany przez zausznika Sieversa instygatora Karola Boscampa-Lasopolskiego. Uznał milczenie posłów, zastraszonych obecnością artylerii rosyjskiej w pobliżu Nowego Zamku w Grodnie za ich zgodę na II rozbiór Polski. W dowód uznania, dzięki rosyjskiej protekcji został mianowany marszałkiem nadwornym koronnym, z kasy poselstwa rosyjskiego wypłacono mu 100 000 złotych pensji wraz z prezentem w postaci sygnetu z brylantami. W 1798 uzyskał tytuł hrabiowski od Fryderyka Wilhelma III.

W 1775 roku odznaczony Orderem Świętego Stanisława, w 1785 mianowany kawalerem Orderu Orła Białego.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Akt elekcyi Roku Tysiąć Siedemset Sześćdziesiątego Czwartego, Miesiąca Sierpnia, Dnia dwudziestego siódmego, s. 90.
  2. Volumina Legum, t. VIII, Petersburg 1860, s. 529.
  3. Wacław Szczygielski, Debata parlamentarna nad wyłonieniem składu Komisji Wojskowej w grudniu 1788 r., w: Przegląd Nauk Historycznych 2011, R. X, NR 1, s. 107.
  4. Ciąg dalszy Kalendarzyka narodowego i obcego na rok ... 1792 czyli II część, z konstytycyami od roku 1788 dnia 6 października do roku 1791 dnia 23 grudnia przez daty oznaczonemi, [1792], s. 542.
  5. Korrespondent Warszawski Donoszący Wiadomości Kraiowe y Zagraniczne. 1792, no 103 + dod., s. 1011.
  6. Volumina Legum, t. X, Poznań 1952, s. 54.
  7. Volumina Legum, t. X, Poznań 1952, s. 11.