Stanisław Kostka Zamoyski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: inne znaczenia.
Stanisław Kostka Zamoyski
Ilustracja
Herb
Jelita
Rodzina Zamoyscy herbu Jelita
Data i miejsce urodzenia 13 stycznia 1775
Warszawa
Data i miejsce śmierci 2 kwietnia 1856
Wiedeń
Ojciec Andrzej Zamoyski
Matka Konstancja Czartoryska
Żona

Zofia Czartoryska

Dzieci

Konstanty Zamoyski
Andrzej Artur Zamoyski
Jan Zamoyski
Władysław Stanisław Zamoyski
Celestyna Zamoyska
Jadwiga Klementyna Zamoyska
Zdzisław Zamoyski
August Zamoyski
Eliza Elżbieta Zamoyska
Stanisław Kostka Zamoyski

Odznaczenia
Order Orła Białego Order Świętego Stanisława (Księstwo Warszawskie) Order św. Andrzeja (Imperium Rosyjskie) Kawaler/Dama Honoru i Dewocji

Stanisław Kostka Zamoyski herbu Jelita (ur. 13 stycznia 1775 w Warszawie, zm. 2 kwietnia 1856 w Wiedniu) – hrabia w Królestwie Kongresowym w 1820 roku[1], prezes Rządu Centralnego Wojskowego Tymczasowego Obojga Galicji w 1809, senator-wojewoda Księstwa Warszawskiego (1810), prezes Senatu Królestwa Polskiego od 29 stycznia 1822 do 20 lipca 1831, członek Rady Ogólnej Komisji Rządowej Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego w 1830 roku[2], XII ordynat na Zamościu, do 1850 członek Rady Państwa Imperium Rosyjskiego, rzeczywisty tajny radca[3], kawaler maltański[4].

Był synem Andrzeja Hieronima Zamoyskiego (1716–1792) – kanclerza wielkiego koronnego i księżnej Konstancji Czartoryskiej, córki Stanisława Kostki Czartoryskiego – cześnika wielkiego litewskiego. Był przeciwnikiem powstania listopadowego. W 1830 wyjechał do Petersburga. Później osiadł w Wiedniu. Dzięki jego staraniom prawa miejskie otrzymał w 1823 Jadów.

W czasie powstania listopadowego był nieobecny na posiedzeniach Senatu, skreślony z listy senatorów przez sejm powstania listopadowego 20 lipca 1831 roku[5].

Odznaczony został Orderem Orła Białego 16 czerwca 1812 r. W 1812 został kawalerem Orderu Świętego Stanisława[6]. W 1825 został kawalerem Orderu Świętego Andrzeja Apostoła Pierwszego Powołania[3]. W 1811 został członkiem honorowym Towarzystwa Warszawskiego Przyjaciół Nauk[7].

Żonaty z księżniczką Zofią z Czartoryskich, córką Izabeli Czartoryskiej, z którą miał 10 dzieci (7 synów i 3 córki) m.in. Andrzeja i Władysława.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kuryer Litewski, nr 130, 29 października 1820 roku, [b.n.s.]
  2. Obraz polityczny i statystyczny Królestwa Polskiego iaki był w roku 1830 przed dniem 29 listopada, Warszawa 1830, s. 26.
  3. a b Baron Modest Korf: Pamiętnik. Москва: 2003, s. 720. (ros.)
  4. Marta Męclewska, Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, Zamek Królewski, Warszawa 2008, s. 282.
  5. Sebastian Ziółek, Sejm Królestwa Polskiego w okresie powstania listopadowego 1830-1831, Warszawa 2007, s. 333.
  6. Zbigniew Dunin-Wilczyński, Order Św. Stanisława, Warszawa 2006, s. 217.
  7. Aleksander Kraushar, Towarzystwo Warszawskie Przyjaciół Nauk 1800-1832 : monografia historyczna osnuta na źródłach archiwalnych. Ks. 4, Czasy polistopadowe: epilog: 1831-1836, wyd. 1906, s. 486.