Stanisław Kulon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Kulon
Ilustracja
Stanisław Kulon (2020)
Data i miejsce urodzenia

26 sierpnia 1930
Siółko

Data śmierci

15 maja 2022

Alma Mater

ASP w Warszawie

Dziedzina sztuki

rzeźba

Ważne dzieła
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal 30-lecia Polski Ludowej Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju”

Stanisław Karol Kulon (ur. 26 sierpnia 1930 w Siółku[1], zm. 15 maja 2022[2]) – polski rzeźbiarz, nauczyciel akademicki, profesor sztuk plastycznych (1988)[3].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

10 lutego 1940 został wywieziony wraz z rodzicami i rodzeństwem na Ural. Stracił tam matkę, ojca i troje młodszego rodzeństwa. Do kraju wrócił w 1946[4].

W latach 1948–1952 uczęszczał do Liceum Technik Plastycznych w Zakopanem. Po zdaniu matury kontynuował naukę na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w pracowniach Ludwiki Nitschowej i Mariana Wnuka. W 1955, jeszcze jako student uczestniczył w wystawie „Przeciw wojnie, przeciw faszyzmowi” w warszawskim Arsenale. Dyplom z wyróżnieniem otrzymał w 1958.

Od 1958 do 1966 był asystentem w pracowni Ludwiki Nitschowej. W 1964 związał się z grupą „Rekonesans” i przez wiele lat uczestniczył w jej wystawach. W 1988 został profesorem nadzwyczajnym Wydziału Rzeźby, natomiast w latach 1971–1978 i 1985–1987 sprawował funkcję prodziekana na tym wydziale. Profesorem zwyczajnym został w 1995. W 2000 odszedł na emeryturę[5].

Uprawiał rzeźbę monumentalną, ceramiczną i ceramikę.

Wybrane wystawy indywidualne[edytuj | edytuj kod]

Grób aktora i reżysera Abrahama Morewskiego autorstwa Stanisława Kulona, na cmentarzu żydowskim przy ul. Okopowej w Warszawie

Ważniejsze realizacje[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Biogram (pol.). [dostęp 2021-11-20].
  2. Nie żyje wybitny rzeźbiarz Stanisław Kulon
  3. Prof. Stanisław Kulon, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2020-12-10].
  4. Piotr Szubarczyk: Czerwona apokalipsa. Wydawnictwo AA, Kraków 2014, ISBN 978-83-7864-712-6, s. 325-336.
  5. Biogram 2. [dostęp 2021-11-20].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kto jest kim w Polsce 1989, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1989, str. 668
  • Stanisław Wieczorek, Lech Majewski, Mistrzowie rzeźby, Warszawa 2004 ISBN 83-7100-238-6
  • Stanisław Kulon, Rzeźby 1959–2009, Warszawa-Pelplin 2009, ISBN 978-83-926749-1-7
  • Stanisław Kulon, Świadectwo 1939–1946. Płaskorzeźby, Warszawa-Pelplin 2013, ISBN 978-83-926749-3-1