Stanisław Kulon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Stanisław Kulon (ur. 26 sierpnia 1930 w Siółku (Sobiesko, Ukraina) – polski rzeźbiarz, pedagog.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

10 lutego 1940 został wywieziony wraz z rodzicami i rodzeństwem na Ural. Stracił tam matkę, ojca i troje młodszego rodzeństwa. Do kraju wrócił w 1946 r[1].

W latach 1948–1952 uczęszczał do Liceum Technik Plastycznych w Zakopanem. Po zdaniu matury kontynuował naukę na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w pracowniach Ludwiki Nitschowej i Mariana Wnuka. W 1955, jeszcze jako student uczestniczył w wystawie „Przeciw wojnie, przeciw faszyzmowi” w warszawskim Arsenale. Dyplom z wyróżnieniem otrzymał w 1958.

Od 1958 do 1966 był asystentem w pracowni Ludwiki Nitschowej. W 1964 związał się z grupą „Rekonesans” i przez wiele lat uczestniczył w jej wystawach. W 1988 został profesorem nadzwyczajnym Wydziału Rzeźby, natomiast w latach 1971–1978 i 1985–1987 sprawował funkcję prodziekana na tym wydziale. Profesorem zwyczajnym został w 1995. W 2000 odszedł na emeryturę.

Uprawia rzeźbę monumentalną, ceramiczną i ceramikę.

Wybrane wystawy indywidualne[edytuj | edytuj kod]

Grób aktora i reżysera Abrahama Morewskiego autorstwa Stanisława Kulona, na cmentarzu żydowskim przy ul. Okopowej w Warszawie

Ważniejsze realizacje[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Piotr Szubarczyk: „Czerwona apokalipsa”, Wydawnictwo AA, Kraków 2014, ​ISBN 978-83-7864-712-6​, Str. 325-336.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]