Stanisław Kunicki (profesor)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanislaw Kunicki
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 3 maja 1859
Brześć nad Bugiem
Data i miejsce śmierci 8 grudnia 1942
Warszawa
Profesor
nauk technicznych
Specjalność: Statyka budowli, budowa mostów i dróg żelaznych
Alma Mater Petersburski Instytut Inżynierów Dróg Komunikacji
Nauczyciel akademicki

Stanislaw Kunicki (ur. 3 maja 1859 r. w Brześciu, zm. 8 grudnia 1942 r. w Warszawie) – profesor Politechniki Warszawskiej, specjalista w zakresie budownictwa żelaznego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1881 roku skończył z odznaczeniem petersburski Instytut Inżynierów Dróg Komunikacji. W 1884 roku objął stanowisko asystenta przy Katedrze Mostów Instytutu. Jednocześnie rozpoczął pracę jako inżynier w wydziale mostów przy Ministerstwie Komunikacji. Prowadził również wykłady z mechaniki budowlanej w Instytucie Politechnicznym w Petersburgu.

W 1891 r. na podstawie rozprawy O natężeniach powstających w dźwigarach mostów żelaznych wskutek sztywnych połączeń węzłowych prętów otrzymał stopień naukowy adiunkta, zmieniony potem na stopień doktora nauk technicznych. W 1896 r. został profesorem nadzwyczajnym, a wkrótce profesorem zwyczajnym.

W 1912 roku został zasłużonym profesorem Instytutu Inżynierów Dróg Komunikacji w Petersburgu. 10 kwietnia 1919 roku został tam wybrany rektorem i godność tę piastował do 15 czerwca 1921 r. Pracę naukową i dydaktyczną łączył z praktyczną działalnością (od 1890 r.) w Technicznej Radzie Ministerstwa Komunikacji, której przewodniczył inny znany Polak - prof. Stanisław Kierbedź, a także w Radzie Inżynierskiej, prezesując równocześnie Komisji Mostowej tej Rady. Wchodził również w skład Komitetu Technicznego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, zajmując się w nim mostami.

Prof. S. Kunicki był w tym czasie autorem projektów kilku dużych kolejowych mostów żelaznych, m.in. 19-przęsłowego o długości 1 km. Był ekspertem przy budowie wielu mostów w Petersburgu, Władywostoku, na Wołdze i Amurze.

W końcu sierpnia 1921 roku prof. S. Kunicki powrócił do Polski, gdzie objął w 1922 r. stanowisko starszego referenta w Departamencie Budowy i Utrzymania Dróg Żelaznych Ministerstwa Kolei Żelaznych, które pełnił do 1924 r.

Pracę dydaktyczno-naukową kontynuował na Politechnice Warszawskiej od roku akademickiego 1922/23, na Wydziale Inżynierii Lądowej prowadząc wykłady i ćwiczenia z budownictwa żelaznego, natomiast na Wydziale Architektury ze statyki budowlanej. Prof. S. Kunicki opublikował przeszło 50 prac z dziedziny statyki budowli, budowy mostów i dróg żelaznych.

W czasopiśmie kół naukowych Politechniki Warszawskiej Ars Technica zamieścił serię artykułów pt. W kwestii norm obliczania żelaznych mostów kolejowych, zaś Wydawnictwo Towarzystwa Bratniej Pomocy Studentów Politechniki Warszawskiej wydrukowało dwa konspekty jego wykładów Linie wpływowe i Parcie ziemi na mury podporowe. Kilkakrotnie uczestniczył w międzynarodowych kongresach, m.in. w Paryżu i Londynie. Aktywnie działał w Stowarzyszeniu Techników Polskich w Warszawie. Był członkiem i laureatem Société des Ingénieures Civils de France.

Zmarł 8 grudnia 1942 r. w Warszawie, został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim (kw. F/G-III-9/10).

Stanowiska[edytuj | edytuj kod]

  • 1884 – Asystent przy Katedrze Mostów Instytutu Inżynierów Dróg Komunikacji w Petersburgu
  • 1891 – Adiunkt a następnie doktor nauk technicznych w Państwowym Uniwersytecie Politechnicznym w Sankt Petersburgu
  • 1892 – Docent statyki budowli
  • 1896 – Profesor nadzwyczajny a następnie zwyczajny
  • 1912 – Zasłużony profesor Instytutu Inżynierów Dróg Komunikacji
  • 1919 – Rektor Instytutu Inżynierów Dróg Komunikacji
  • 1922 – 1924 Starszy referent w Departamencie Budowy i Utrzymania Dróg Żelaznych Ministerstwa Kolei Żelaznych
  • 1922/23 – Wykładowca na Wydziale Inżynierii Lądowej PW
  • 1925 – Profesor zwyczajny w Katedrze Budowy Mostów

Członkostwa[edytuj | edytuj kod]

  • Członek Société des Ingénieures Civils de France

Ważne publikacje[edytuj | edytuj kod]

W dorobku publikacyjnym S. Kunickiego znajdują się m.in.[1]:

Wykłady:

  • Linie wpływowe, wyd. Towarzystwa Bratniej Pomocy Studentów Politechniki Warszawskiej
  • Parcie ziemi na mury podporowe, wyd. Towarzystwa Bratniej Pomocy Studentów Politechniki Warszawskiej

Artykuły:

  • W kwestii norm obliczania żelaznych mostów kolejowych, wyd. Ars Technica

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kunicki, Stanisław (1859-1942). Katalog elektroniczny Biblioteki Narodowej. [dostęp 2016-08-29].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]