Stanisław Laskowski (zm. 1661)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy wojewody płockiego. Zobacz też: inne osoby o tym imieniu i nazwisku.

Stanisław Laskowski herbu Dąbrowa (zm. w 1661 roku[1]) – referendarz wielki koronny od 1652, wojewoda płocki od 1658, kasztelan podlaski (1652) i warszawski, cześnik łomżyński (1631), sekretarz królewski (1631).

Urodził się w miejscowości Laskowo Jabłoń (współcześnie: Stary Laskowiec) w powiecie zambrowskim, był synem Bartłomieja Laskowskiego (zm. 1652). Przed 1631 został sekretarzem Zygmunta III Wazy i viceinstygatorem koronnym. Posłował z ziemi łomżyńskiej na sejmy 1632, 1634 i 1638. W czasie powstania Chmielnickiego dążył od rozprawienia się z buntownikami. W sierpniu 1649 odbył popis pospolitego ruszenia ziemi warszawskiej pod wsią Dęby w pobliżu Warszawy. Na sejmie koronacyjnym 1649 roku wyznaczony z Senatu do lustracji dóbr królewskich w Wielkopolsce[2]. W 1651 roku król Jan Kazimierz wyznaczył go jako rezydenta u boku królowej. W latach 1652-1654 brał udział w posiedzeniach Trybunału Skarbowego Radomskiego i Lwowskiego. Laskowski przebywał u boku króla na emigracji. Po wygnaniu Szwedów, w 1658 roku został mianowany wojewodą podlaskim i jeszcze tego samego roku przeniesiono go na urząd wojewody płockiego.

Kupił między innymi Rykacze, Wierzbowo i inne. Był też właścicielem Laskowca. Ożenił się z Zofią Popowską. Miał syna Zygmunta Laskowskiego i córki: Jadwigę i Konstancję.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Urzędnicy podlascy XIV-XVIII wieku. Spisy. Oprac. Ewa Dubas-Urwanowicz, Włodzimierz Jarmolik, Michał Kulecki, Jerzy Urwanowicz. Kórnik 1994, s. 176.
  2. Volumina Legum, tom IV, Petersburg, 1860, s. 133-134.