Stanisław Laudański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Laudański
podpułkownik kawalerii podpułkownik kawalerii
Data i miejsce urodzenia 25 lutego 1879
Chruściele
Data śmierci 1 sierpnia 1926
Przebieg służby
Lata służby 1914–1926
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego,
Odznaka I korpus w Rosji.jpg I Korpus Polski,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 17 Pułk Dragonów Niżegorodzkich,
3 Pułk Ułanów Śląskich,
Naczelne Dowództwo Wojska Polskiego,
Wojskowe Biuro Historyczne
Stanowiska dowódca dywizjonu,
szef referatu,
szef sekcji,
zastępcy dowódcy pułku
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-ukraińska,
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Amarantowa wstęga I Korpusu Polskiego na Wschodzie Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława II klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława III klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny III klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny IV klasy (Imperium Rosyjskie) Order Krzyża Wolności za służbę wojskową (Estonia) Medal Zwycięstwa (międzyaliancki)

Stanisław Laudański (ur. 25 lutego 1879 w Chruścielach, zm. 1 sierpnia 1926) – podpułkownik kawalerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Edwarda i Marii z domu Chapnis[1]. Absolwent gimnazjum z 1900. W 1904 ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Następnie do 1905 odbył roczną służbę wojskową w Armii Imperium Rosyjskiego zostając chorążym. Pracował jako sędzia śledczy w mieście Wiatka.

Po wybuchu I wojny światowej został powołany do armii carskiej w lipcu 1914. Przydzielony do 17 pułku dragonów niżegorodzkich. W 1914 mianowany podporucznikiem, w 1915 porucznikiem, w 1917 podrotmistrzem. W grudniu 1917 został oficerem I Korpusu Polskiego w Rosji, organizując administrację i służąc w 3 pułku ułanów.

Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę wstąpił do Wojska Polskiego 3 listopada 1918. Zweryfikowany do stopnia majora kawalerii działał w organizowaniu macierzystej jednostki. Walczył w wojnie polsko-ukraińskiej na stanowisku dowódcy dywizjonu. Podczas wojny polsko-bolszewickiej został oficerem Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego, w ramach którego podczas w 1919 został szefem Sekcji XI Politycznej w Oddziale IV Główne Kwatermistrzostwo, a 29 października 1919 kierował sekcją polityczną Oddziału II. W 1920 został mianowany podpułkownikiem kawalerii.

Uczestniczył w wyznaczaniu i wytyczaniu granicy polsko-radzieckiej po traktacie ryskim w funkcji zastępcy przewodniczącego w podkomisji granicznej w Nieświeżu. Od stycznia 1923 pracował w Wojskowym Biurze Historycznym, gdzie zajął się dokumentowaniem relacji z I wojny światowej oraz gromadził dokumenty, określone jako „Teki Laudańskiego”. Od końca lutego 1923 pracował w Gabinecie Ministra Spraw Wojskowych, od 1924 służył w macierzystym 3 pułku Ułanów Śląskich, był redaktorem pisma „Polska Zbrojna”, był także przydzielony do generalnego inspektora jazdy, po czym od 15 maja 1925 do kwietnia 1926 ponownie był oficerem 3 pułku Ułanów Śląskich na stanowisku zastępcy dowódcy[2]. Następnie był doradcą prawnym w Departamencie X Przemysłu Wojennego Ministerstwa Spraw Wojskowych.

Popełnił samobójstwo strzałem z rewolweru w Warszawie[3] w nocy 1/2 sierpnia 1926, uprzednio w liście wskazując przełożonego z MSWoj. przyczynę „psychiczny rozstrój” (podał, iż „nie może przyznawać się dłużej do rewolucji i że śmierć jego należy uważać jako protest przeciw niej”, co miało związek z zamachem majowym 1926[4][5][6]). Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie,

Jego żoną była Hanna z domu Zaleska.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Osoby o nazwisku „Zaleski” w Genealogii Potomków Sejmu Wielkiego. sejm-wielki.pl. [dostęp 9 kwietnia 2015].
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 57 z 27 maja 1925 roku, s. 286.
  3. Kronika. Warszawa. „Orędownik Wrzesiński”, s. 2, Nr 91 z 12 sierpnia 1926. 
  4. Piętno wstydu za rebelię Piłsudskiego. „Gazeta Międzychodzka”, s. 1, Nr 90 z 8 sierpnia 1926. 
  5. Piętno wstydu za rebelię Piłsudskiego. „Gazeta Szamotulska”, s. 1, Nr 90 z 7 sierpnia 1926. 
  6. Wyrzuty sumienia. „Gazeta Bydgoska”, s. 2, Nr 182 z 11 sierpnia 1926. 
  7. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 26.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]