Stanisław Miłaszewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Miłaszewski

Stanisław Miłaszewski (ur. 28 kwietnia 1886 w Warszawie, zm. 10 sierpnia 1944 tamże) – polski dramatopisarz, publicysta, poeta i tłumacz, senator II RP, urzędnik Wydziału Teatru w Ministerstwie Sztuki i Kultury w 1919 roku[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował filologię polską na Uniwersytecie Jagiellońskim i Uniwersytecie Lwowskim. Był referentem teatralnym Ministerstwa Kultury i Sztuki. Był delegatem na zjazd Związku Zawodowego Literatów Polskich 4 lutego 1922 w Warszawie[2]. W latach 1923–1924 pełnił funkcję kierownika literackiego Warszawskich Teatrów Miejskich, a w 1924–1926 w Teatrze Narodowym. Jego żoną była pisarka Wanda Miłaszewska. Wspierał tworzenie Miejskiej Szkoły Dramatycznej. W 1935 nagrodzony Złotym Wawrzynem Akademickim Polskiej Akademii Nauk. Podczas okupacji hitlerowskiej działał w konspiracyjnym życiu literackim i artystycznym pod pseudonimem "Narcyz Kwiatek".

Zginął wraz z żoną pod gruzami walącego się domu podczas powstania warszawskiego. Oboje zostali pochowani na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • "Gest wewnętrzny" (1911) – poezja
  • "Farys" (1927) – dramat
  • "Don Kiszot" (1928) – dramat
  • "Piękne Polki" (1931)
  • "Bunt Absalona" (1937) – dramat
  • "Antologia poezji współczesnej" (współautor: J. Janiczek, 1941)
  • "Wspominamy" (współautorka: Wanda Miłaszewska, 1939) – wspomnienia

Niektóre tłumaczenia[edytuj | edytuj kod]

  • "Don Juan Tenorio" Zorilli
  • "Pieśń o Polsce" Claudela
  • "Maria Stuart" Schillera


Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dariusz Marciniec, Ministerstwo Sztuki i Kultury Rzeczypospolitej Polskiej w latach 1918-1922, w: Rocznik Łódzki, T. 63 (2015), s. 95.
  2. Wiadomości bieżące. Z miasta. O byt literatów. „Kurjer Warszawski”, s. 4, Nr 39 z 8 lutego 1922.