Stanisław Michowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Michowski
Ilustracja
ppłk Stanisław Michowski
podpułkownik pilot podpułkownik pilot
Data i miejsce urodzenia 5 listopada 1900
Innokientiewskaja, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 7 sierpnia 1952
więzienie mokotowskie w Warszawie, Polska
Przebieg służby
Lata służby 19261950
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne,
Orzeł LWP.jpg Ludowe Wojsko Polskie
Formacja Roundel of Poland (1921–1993).svg Lotnictwo
Polskie Siły Powietrzne w Wielkiej Brytanii
Jednostki 3 Pułk Lotniczy
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi Medal Lotniczy (trzykrotnie)

Stanisław Michowski (ur. 5 listopada 1900 w Innokientiewskoj k. Irkucka, zm. 7 sierpnia 1952 w Warszawie) – podpułkownik, pilot Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Józefa i Kazimiery. Jego ojciec pracował od 1884 na Syberii jako urzędnik przy budowie kolei syberyjskiej i chińsko-mandżurskiej. Stanisław rozpoczął naukę w polskiej szkole powszechnej w Harbinie, a kontynuował w gimnazjum rosyjskim, maturę zdał w 1919. Mieszkał we Władywostoku, następnie w Harbinie, a od 1920 w Szanghaju, tu pracował w firmie angielskiej. W czerwcu 1922 przez Francję wrócił do Polski, rozpoczął studia na Wydziale Prawa i Nauk Politycznych UW.

Dwa lata później wstąpił do Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie, a po jej ukończeniu był dowódcą drużyny i plutonu w 65 pp. W 1925 został przyjęty do Oficerskiej Szkoły Lotnictwa w Grudziądzu, (przeniesionej następnie do Dęblina), ukończył ją jako obserwator. 27 lutego 1928 Prezydent RP mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z 15 lutego 1928 roku i 25. lokatą w korpusie oficerów lotnictwa, a Minister Spraw Wojskowych wcielił do 3 pułku lotniczego w Poznaniu[1][2]. 2 grudnia 1930 został mianowany porucznikiem ze starszeństwem z 1 stycznia 1931 i 23. lokatą w korpusie oficerów aeronatycznych[3]. W styczniu 1934 ogłoszono jego przeniesienie do Centrum Wyszkolenia Oficerów Lotnictwa w Dęblinie[4]. Na stopień kapitana został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 22. lokatą w korpusie oficerów aeronautyki (od 1937 korpus oficerów lotnictwa, grupa liniowa)[5]. W 1938 został powołany do Wyższej Szkoły Lotniczej w Warszawie, w charakterze słuchacza III Kursu 1938/1939[6].

W kampanii wrześniowej 1939 w Brygadzie Bombowej jako oficer informacyjny, internowany w Rumunii. W październiku 1939 uciekł z obozu dla internowanych w Tulcea i przez Maltę trafił do Francji. Tu najpierw w Centrum Wyszkolenia Lotnictwa pod Lyonem, a od marca 1940 – p.o. dowódca eskadry w I Dywizjonie Bombowym w Clermont-Ferrand. W połowie tego roku – w 305 dywizjonie bombowym Ziemi Wielkopolskiej im. Marszałka Józefa Piłsudskiego jako obserwator. Brał udział w 26 lotach bojowych nad Niemcy, Francję, Włochy. W marcu 1943 wykładowca w Wyższej Szkole Lotniczej przy Wyższej Szkole Wojennej w Peebles, gdzie uczył do maja 1946.

9 maja 1947 powrócił do kraju, by połączyć się z najbliższymi, którzy przeżyli Oświęcim. W październiku 1947 rozpoczął pracę w Oddziale II Sztabu Generalnego WP w sekcji sił lotniczych. W 1948 awansowany do stopnia ppłk. W kwietniu 1950 przeniesiony do rezerwy, gdyż jak opiniowano ze względu na służbę w armii sanacyjnej przed wojną, a w czasie wojny w armiach imperialistycznych nie mógł pracować nadal w Odrodzonym WP. Aresztowany 28 listopada 1951 i oskarżony wraz z ośmioma oficerami lotnictwa o tzw. spisek w wojsku. 13 maja 1952 skazany został wraz z pułkownikami Bernardem Adameckim, Augustem Menczakiem, Józefem Jungravem, Szczepanem Ścibiorem i Władysławem Minakowskim przez NSW 5/52 pod przewodnictwem płk Piotra Parzenieckiego, nr sprawy Zg.R.7/52, na podstawie art. 86 §1, 2 KKWP na karę śmierci[7]. Prezydent Bierut nie skorzystał z prawa łaski. Stracony 7 sierpnia 1952.

Upubliczniony w 1999 raport tzw. Komisji Mazura wymienia go (pod nazwiskiem Michnowski) jako bezzasadnie skazanego na śmierć. Jego szczątki zostały w maju 2017 odnalezione w wyniku prac prowadzonych przez Instytut Pamięci Narodowej na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie w Kwaterze na Łączce, a o ich identyfikacji poinformowano oficjalnie 1 lutego 2018[8].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 21 marca 1928 roku, s. 68, 80.
  2. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 241, 740.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 3 grudnia 1930 roku, s. 339.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 26 stycznia 1934 roku, s. 12.
  5. a b Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 209.
  6. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 451.
  7. "Księga najwyższego wymiaru kary" w Krzysztof Szwagrzyk: Zbrodnie w majestacie prawa 1944-1955. Wyd. ABC Future, Warszawa, 2000.
  8. Kolejni bohaterowie – ofiary reżimów totalitarnych odzyskują tożsamość

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]