Stanisław Nahlik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stanisław Edward Nahlik
Data i miejsce urodzenia 8 maja 1911
Lwów
Data i miejsce śmierci 5 listopada 1991
Kraków
Zawód prawnik, dyplomata, wykładowca akademicki
Tytuł naukowy profesor nauk prawnych
Alma Mater Uniwersytet Jana Kazimierza
Uczelnia Uniwersytet Jagielloński, Uniwersytet Mikołaja Kopernika
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Oficerski Odznaki Honorowej za Zasługi

Stanisław Edward Nahlik (ur. 8 maja 1911 we Lwowie, zm. 5 listopada 1991 w Krakowie) – polski prawnik, profesor prawa międzynarodowego na Uniwersytecie Jagiellońskim, znawca zagadnień ochrony dóbr kultury, prawa dyplomatycznego i prawa traktatów. Członek Polskiej Akademii Umiejętności.

Życiorys[edytuj]

Ukończył Uniwersytet Jana Kazimierza we Lwowie w 1933 uzyskując tytuły magistra prawa i magistra nauk dyplomatycznych. Był następnie asystentem na UJK u profesora Ludwika Ehrlicha, a od 1936 pracował w służbie dyplomatycznej. W czasie II wojny światowej pracował w Poselstwie RP w Bernie.

Od 1946 przebywał w kraju. W 1948 uzyskał stopień na UJ doktora za pracę Prawo rozrodczości na tle nauki o stosunkach międzynarodowych. Z pracy w MSZ został zwolniony w 1949. Pracował następnie w Akademii Nauk Politycznych (do 1950) i w Ministerstwie Kultury i Sztuki, zajmując się m.in. rewindykacją dzieł sztuki zagrabionych w czasie II wojny światowej przez Niemcy i ZSRR[1].

Od 1957 pracował jako sekretarz naukowy Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych oraz w Szkole Głównej Służby Zagranicznej. Od 1958 miał stopień docenta. Od 1959 do 1962 był profesorem Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, a następnie Uniwersytetu Jagiellońskiego. Od co najmniej 1963 roku utrzymywał kontakty ze Służbą Bezpieczeństwa. Jako tajny współpracownik formalnie zwerbowany został w marcu 1965 i posługiwał się pseudonimami „Edward Wiśniewski”, i „Wiśniewski”[2]. Współpracę zakończono w 1981 roku jako przyczyny wskazując jego wiek i stan zdrowia[3].

Uzyskał doktoraty honoris causa Uniwersytetu Ruhry w Bochum i Uniwersytetu w Bordeaux.

Był delegatem Polski na konferencje międzynarodowe w 1968 i 1969 w Wiedniu, podczas których wynegocjowano i przyjęto Konwencję wiedeńską o prawie traktatów.

W latach 80. XX wieku uczestniczył w negocjacjach[4] z Adamem Czartoryskim w sprawie przekazania narodowi kolekcji Czartoryskich będącej częścią Muzeum Narodowego w Krakowie.

Wieloletni prezes krakowskiego oddziału Towarzystwa Polsko-Austriackiego[5]. Poza działalnością naukową był znawcą dzieł Szekspira.

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi[6] i austriacką Wielką Odznaką Honorową za Zasługi w 1984[7].

Uczniowie: dr hab. Kazimierz Lankosz, prof. UJ

Wybrane dzieła[edytuj]

  • Grabież dzieł sztuki. Rodowód zbrodni międzynarodowej, Ossolineum, Wrocław 1958
  • Wstęp do nauki prawa międzynarodowego, PWN, Warszawa 1967
  • Narodziny nowożytnej dyplomacji, Ossolineum, Wrocław-Warszawa-Kraków 1971
  • Kodeks prawa traktatów, PWN, 1976
  • Prawo międzynarodowe i stosunki międzynarodowe, Kraków, 1981
  • wspomnienia Przesiane przez pamięć t. 1. Wydawnictwo Literackie, Kraków 1987, t. 2 i 3 Zakamycze, Kraków 2002.

Przypisy

  1. Kradzież usankcjonowana przez państwo (ookz.pl)
  2. Piotr Franaszek: "Jagiellończyk". Działania Służby Bezpieczeństwa wobec Uniwersytetu Jagiellońskiego w latach osiemdziesiątych XX w.. Kraków: Instytut Pamięci Narodowej, 2012, s. 79-83, 341. ISBN 978-83-89500-95-3.
  3. Tamże, s. 78, 83.
  4. Od księżnej Izabeli do współczesności – zbiory Czartoryskich (gazeta.pl)
  5. polonika.net
  6. Kto jest kim w Polsce. Warszawa: Iterpress, 1989, s. 892.
  7. Rocznik Oddziału PAN w Krakowie za rok 1984. 1986, s. 105.

Bibliografia[edytuj]