Stanisław Nilski-Łapiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Nilski-Łapiński
Nilski
Ilustracja
podpułkownik podpułkownik
Data i miejsce urodzenia 24 stycznia 1891
Warszawa
Data i miejsce śmierci 16 lutego 1922
Poznań
Przebieg służby
Siły zbrojne Legiony Polskie (1914–1918)
Wojsko Polskie
Jednostki 5 Pułk Piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-ukraińska (obrona Lwowa),
Powstanie wielkopolskie
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości z Mieczami Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie)
Pomnik Stanisława Nilskiego-Łapińskiego w Łapach

Stanisław Kazimierz Marcin Łapiński ps. „Nilski” (ur. 24 stycznia 1891 w Warszawie, zm. 16 lutego 1922 w Poznaniu) – polski inżynier, podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, członek Naczelnej Komendy Obrony Lwowa w listopadzie 1918 roku[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Tomasza i Teofili z domu Porowskiej. Ukończył studia na Wydziale Budowy Maszyn Politechniki Lwowskiej uzyskując tytuł inżyniera.

W czasie I wojny światowej walczył w szeregach 5 pułku piechoty. Od 31 stycznia do 9 marca 1917 roku był słuchaczem Kursu oficerów sztabowych i adiutantów wyższych dowództw w Warszawie. 22 marca 1917 roku został skierowany do macierzystego 5 pułku piechoty.

W czasie wojny z Ukraińcami był szefem sztabu obrony Lwowa i zastępcą komendanta Czesława Mączyńskiego[2][3]. Uczestnik powstania wielkopolskiego i wojny polsko-bolszewickiej.

Zmarł 16 lutego 1922 w Poznaniu[4].

13 kwietnia 1945 jego szczątki zostały przewiezione z Poznania do Lwowa, gdzie po uroczystym pogrzebie 15 kwietnia 1934 zostały pochowane w kwaterze dowódców na Cmentarzu Obrońców Lwowa[5][6][7][8].

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

W ramach obchodów 20 rocznicy obrony Lwowa 20 listopada 1938 Rada Miasta Lwowa podjęła uchwałę nazwaniu jego imieniem jednej z ulic miasta[9].

Od 1 czerwca 2009 roku jest patronem Gimnazjum nr 1 w Łapach.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Eugeniusz Romer, Pamiętnik Paryski 1918-1919, t. I, Warszawa 2010, s. 35.
  2. Obsada personalna obrony Lwowa 1 - 22.11.1918r. stankiewicze.com. [dostęp 2017-03-07].
  3. Iwona Łaptaszyńska: Obrona Lwowa 1 – 22.11.1918r.. genealogia.okiem.pl. [dostęp 2017-03-07].
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 6 maja 1922 roku, s. 361.
  5. Sprowadzenie zwłok ś. p. pułkownika Milskiego-Łapińskiego z Poznania do Lwowa. „Nowiny”, s. 2, Nr 29 z 11 kwietnia 1934. 
  6. Z kraju. Przewiezienie zwłok obrońcy Lwowa. „Kurier Warszawski”, s. 4, Nr 100 z 13 kwietnia 1934. 
  7. Pogrzeb ś. p. ppułk. Nilskiego-Łapińskiego manifestacją mieszkańców Lwowa. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 94 z 15 kwietnia 1934 z. 
  8. Pogrzeb ś. p. ppułk. Nilskiego-Łapińskiego. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 95 z 17 kwietnia 1934 z. 
  9. Symboliczne nadania nazw związanych z Obroną Lwowa szeregowi ulic we Lwowie. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 265 z 22 listopada 1938. 
  10. Dekret Wodza Naczelnego L. 2976 z 13 maja 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 21, poz. 825
  11. 9 listopada 1933 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” M.P. z 1933 r. Nr 258, poz. 276 – zamiast nadanego w 1931 Krzyża Niepodległości
  12. 9 listopada 1931 „za pracę w dziale odzyskania niepodległości” M.P. z 1931 r. Nr 1926, poz. 352 – wymieniony jako Łapiński Stanisław Kazimierz

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]