Stanisław Oślizło

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stanisław Oślizło
Ilustracja
Data i miejsce
urodzenia
13 listopada 1937
Jedłownik, Polska
Pozycja obrońca
Wzrost 178 cm
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1953–1954
1954–1955
1956–1959
1960–1972
Kolejarz Wodzisław Śląski
Kolejarz Katowice
Górnik Radlin
Górnik Zabrze



296 (3)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1961–1971  Polska 57 (1)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja



1977
1977
1979
1979–1980
1983–1985
1985–1986
1986
1987–1988
1990–1992
1995
Górnik Zabrze (młodzież)
Sparta Zabrze
Zjednoczeni Zabrze
Górnik 09 Mysłowice
Piast Gliwice
GKS Katowice
Zagłębie Sosnowiec (asystent)
Carbo Gliwice
Odra Wodzisław Śląski
Pogoń Zabrze
AKS Chorzów
Górnik Zabrze (asystent)
Górnik Zabrze

Stanisław Oślizło (ur. 13 listopada 1937 w Jedłowniku) – polski piłkarz, obrońca, wychowanek Odry Wodzisław Śl. (ówcześnie Kolejarz Wodzisław), kapitan reprezentacji Polski i Górnika Zabrze, strzelec jedynej bramki w historii polskiej piłki w finale Pucharu Zdobywców Pucharów w meczu z Manchesterem City.

Życiorys[edytuj]

Pochodzi z dzielnicy Wodzisławia Śląskiego Jedłownika, jest absolwentem Liceum Ogólnokształcącego w Wodzisławiu, wychowankiem, i byłym zawodnikiem Odry Wodzisław Śląski (ówcześnie Kolejarza Wodzisław Śl.). Następnie grał dla Kolejarza Katowice (1954-1955), i Górnika Radlin (1956-1959) z którym dwukrotnie awansował i spadał z Ekstraklasy. Następnie został zawodnikiem Górnika Zabrze (1960-1972). Oślizło to 57-krotny reprezentant Polski (1961-1971) - zdobywca 1 bramki, 8-krotny mistrz Polski (1961-1971), 6-krotny zdobywca Pucharu Polski (1965, 1968, 1969, 1970, 1971, 1972), finalista Pucharu Zdobywców Pucharów (1970).

Zasłużony Mistrz Sportu. Czterokrotny laureat Złotych Butów w plebiscycie Sportu (1961, 1962/63, 1966/67 i 1967/68).

Jako trener prowadził m.in. GKS Katowice (runda wiosenna sezonu 1978/1979 i jesienna sezonu 1979/1980 - został zwolniony przed końcem rundy), Odrę Wodzisław Śląski, Piasta Gliwice, Carbo Gliwice i Górnika Zabrze. Sześciokrotnie podnosił Puchar (krajowy) Polski jako jedyny zawodnik w Europie i zdobył go z Górnikiem Zabrze na własność (jedyna drużyna w Polsce, która tego dokonała). Był twarzą jubileuszu 60-lecia Górnika Zabrze.

Pełnił funkcję rzecznika zabrzańskiego klubu.

Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2001)[1].

Od 2014 członek Klubu Wybitnego Reprezentanta[2].

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]