Stanisław Pietruski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Stanisław Pietruski (ur. 6 lipca 1893 w Gródku Jagiellońskim, zm. 2 lutego 1971 we Wrocławiu) – kapitan pilot nawigator Polskich Sił Powietrznych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował na Uniwersytecie Lwowskim. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach 1 Pułku Ułanów Legionów Polskich. Od 5 lutego do 31 marca 1917 roku był słuchaczem kawaleryjskiego kursu oficerskiego przy 1 Pułku Ułanów w Ostrołęce. Kurs ukończył z wynikiem bardzo dobrym. Posiadał wówczas stopień wachmistrza[1]. Latem tego roku, po kryzysie przysięgowym, został wcielony do cesarskiej i królewskiej Armii, w której ukończył kurs obserwatorów lotniczych. Walczył na froncie włoskim. Po upadku Austro-Węgier powrócił z frontu do Krakowa, a stamtąd udał się do Lwowa w którym toczyły się walki polsko-ukraińskie.

17 listopada 1918 roku wstąpił do polskiego lotnictwa – 2 Eskadry Bojowej na lotnisku Lewandówka we Lwowie i walczył w obronie miasta. 24 lutego 1919 lecąc z pilotem Józefem Cagaskiem odniósł zwycięstwo powietrzne nad ukraińskim myśliwcem Nieuport, który przymusowo lądował – uznawane jest to za pierwsze zwycięstwo powietrzne polskiego lotnictwa[2] (na samolocie Albatros C.XII nr 1832/17, nr boczny 7[3]). Latał następnie głównie w załodze z pilotem Franzem Peterem[2]. Brał udział w kilku lotach szturmowych atakując pozycje ukraińskie z broni pokładowej, a 30 kwietnia 1919 z Peterem rozpędził obsługę dwóch dział ukraińskich, zdobytych następnie przez Polaków[2]. 14 maja 1919 podczas lotu szturmowego na pozycje piechoty pod Kulikowem pomógł doprowadzić na lotnisko samolot z rannym pilotem Franzem Peterem[2].

Latem 1919 został przeszkolony w pilotażu (przez Franza Petera)[4]. Latał następnie w 6 Eskadrze Wywiadowczej (dawnej 2 Eskadrze) jako pilot, podczas wojny polsko-bolszewickiej. Brał udział m.in. w nalotach na pociągi pancerne na stacji Wapniarka 27 maja 1920 (oddelegowany do 5 Eskadry Wywiadowczej)[4]. Od czerwca 1920 służył w Inspektoracie Wojsk Lotniczych. Został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku. W latach 20. służył w 2 i 4 Pułku Lotniczym.

W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Toruń. Posiadał przydział w rezerwie do 4 Pułku Lotniczego[5].

Podczas kampanii wrześniowej zmobilizowany i przydzielony do 4 Bazy Lotniczej, nie wziął udziału w walkach. Przedostał się do Wielkiej Brytanii i służył w Polskich Siłach Powietrznych. W 1947 powrócił do Polski i osiadł w Jeleniej Górze. Zmarł 2 lutego 1971 we Wrocławiu. Został pochowany na cmentarzu parafii Matki Boskiej Wspomożenia Wiernych we Wrocławiu przy ul. Opolskiej. 28 listopada 2014 roku jego szczątki, za zgodą rodziny, zostały przeniesione i złożone na Cmentarzu Rakowickim.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. CAW ↓, sygn. I.120.1.125 s. 11.
  2. a b c d S. Pietruski: Lwowskie loty, s.13-18
  3. Andrzej Morgała, Samoloty wojskowe w Polsce 1918-1924. Warszawa: Bellona, Lampart, 1997, s.259
  4. a b S. Pietruski: Lwowskie loty. Część 2, s.12-15
  5. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 159, 669.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 11 listopada 1928 roku, s. 436-437.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]