Stanisław Pietruski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Stanisław Pietruski (ur. 6 lipca 1893 w Gródku, zm. 2 lutego 1971 we Wrocławiu) – polski lotnik wojskowy.

Studiował na Uniwersytecie Lwowskim. Podczas I wojny światowej, w okresie od 1914 do 1916 służył w armii Austro-Węgier, gdzie ukończył kurs obserwatora lotniczego. Walczył na froncie włoskim. Po upadku Austro-Węgier powrócił z frontu do Krakowa, a stamtąd udał się do Lwowa w którym toczyły się walki polsko-ukraińskie. 17 listopada 1918 wstąpił do polskiego lotnictwa – 2 Eskadry Bojowej na lotnisku Lewandówka we Lwowie i walczył w obronie miasta. 24 lutego 1919 lecąc z pilotem Józefem Cagaskiem odniósł zwycięstwo powietrzne nad ukraińskim myśliwcem Nieuport. Latał następnie głównie z pilotem Franzem Peterem. Brał udział w kilku lotach szturmowych atakując pozycje ukraińskie z broni pokładowej, a 30 kwietnia 1919 z Peterem rozpędził obsługę dwóch dział ukraińskich, zdobytych następnie przez Polaków.

Po ukończeniu kursu pilotażu, latał następnie w 6 Eskadrze Wywiadowczej (dawnej 2 Eskadrze) jako pilot, podczas wojny polsko-bolszewickiej. Od czerwca 1920 służył w Inspektoracie Wojsk Lotniczych. Wojnę ukończył w stopniu kapitana.

W latach 20. służył w 2 i 4 Pułku Lotniczym.

Podczas kampanii wrześniowej zmobilizowany i przydzielony do 4 Bazy Lotniczej, nie wziął udziału w walkach. Przedostał się do Wielkiej Brytanii i służył w Polskich Siłach Powietrznych. W 1947 powrócił do Polski. Zmarł 2 lutego 1971 we Wrocławiu.

Odznaczenia: Order Virtuti Militari V klasy, trzykrotnie Krzyż Walecznych, Polową Odznaką Pilota i Polową Odznaką Obserwatora i inne.

Bibliografia[edytuj]