Stanisław Piołun-Noyszewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Stanisław Piołun-Noyszewski (ur. 30 lipca 1891 w Kielcach, zm. 21 grudnia 1941 w Auschwitz-Birkenau) – polski powieściopisarz, nowelista, krytyk literacki i teatralny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Uczył się w Męskim Gimnazjum Rządowym w Kielcach, z którego został wydalony za udział w zorganizowanym w lutym 1905 strajku szkolnym[1]. Absolwent ekonomii na wiedeńskiej uczelni. Od 1914 mieszkał w Warszawie. Przed II wojną światową publikował recenzje teatralne w warszawskiej prasie codziennej („Gazeta Poranna 2 Grosze”). Pracował też w Prezydium Rady Ministrów (1920). Gromadził materiały biograficzne dot. Stefana Żeromskiego, z którym był spokrewniony i któremu poświęcił dwie książki (Stefan Żeromski: dom, dzieciństwo i młodość oraz Zarys myśli polityczno-społecznej Stefana Żeromskiego). W latach 1935-1939 był stałym publicystą „Warszawskiego Dziennika Narodowego”.

W czasie okupacji hitlerowskiej kierował sekcją pomocy dla literatów w Radzie Głównej Opiekuńczej. Aresztowany przez Gestapo 17 maja 1941 i osadzony na Pawiaku, wywieziony 23 lipca do niemieckiego obozu koncentracyjnego KL Auschwitz (numer obozowy 18537), gdzie zmarł 21 grudnia 1941.

Był synem Józefa, właściciela ziemskiego i Kazimiery z Saskich, ciotecznej siostry Stefana Żeromskiego.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. A. Massalski, J. Szczepański, Słownik biograficzny zasłużonych nauczycieli i wychowanków. I Liceum Ogólnokształcące im. Stefana Żeromskiego w Kielcach, Kielce 2010, s. 103.