Stanisław Piotrowicz (polityk)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Piotrowicz
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 19 lipca 1952
Bochnia
Zawód polityk, prawnik
Alma Mater Uniwersytet Jagielloński
Stanowisko sekretarz stanu w KPRM (2007), senator VI i VII kadencji (2005–2011), poseł na Sejm VII i VIII kadencji (od 2011)
Odznaczenia
Brązowy Krzyż Zasługi
Stanisław Piotrowicz odbierający z rąk przewodniczącego Państwowej Komisji Wyborczej Wojciecha Hermelińskiego zaświadczenie o wyborze na posła VIII kadencji Sejmu (2015)

Stanisław Piotrowicz (ur. 19 lipca 1952 w Bochni) – polski polityk, prokurator, senator VI i VII kadencji, poseł na Sejm VII i VIII kadencji, w 2007 roku sekretarz stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1976 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. W latach 1976–1978 odbył aplikację prokuratorską, po czym w 1978 zdał egzamin prokuratorski[1].

W 1978 rozpoczął pracę w Prokuraturze Rejonowej w Dębicy, następnie w 1980 został przeniesiony do Prokuratury Wojewódzkiej w Krośnie, a na początku lat 80. do Prokuratury Rejonowej w Krośnie[1]. Od 1978 należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej[1]. Był członkiem egzekutywy PZPR w Prokuraturze Wojewódzkiej i Rejonowej w Krośnie[2], a także kierownikiem szkolenia partyjnego i społecznym inspektorem pracy[3]. Podczas stanu wojennego był autorem aktu oskarżenia przeciwko działaczowi opozycji Antoniemu Pikulowi, oskarżonemu o kolportaż wydawnictw drugiego obiegu[4][5]. Znany jest akt oskarżenia, jakie sporządził Piotrowicz przeciwko Pikulowi. „W świetle materiałów dowodowych wyjaśnienia oskarżonego nie brzmią przekonywająco. Dokonane ustalenia pozwalają stwierdzić, że Antoni Pikul, podczas obowiązywania stanu wojennego, dopuścił się przestępstwa. Skierowanie aktu oskarżenia przeciwko Pikulowi należy uznać za zasadne” – napisał Stanisław Piotrowicz w akcie oskarżenia[6]. Po upublicznieniu tej sprawy w 2013 Stanisław Piotrowicz stwierdził, że dążył do umorzenia tego postępowania[1]. Według relacji Stanisława Piotrowicza, po tym, gdy trafiła do niego sprawa opozycjonisty Antoniego Pikula, nawiązał on współpracę z obrońcą oskarżonego Stanisławem Zającem i wspólnie mieli ustalić taką linię działania by była ona najkorzystniejsza dla oskarżonego. Wskutek tych działań sprawa miała wrócić do prokuratury w Jaśle, natomiast tam zdecydowano przekazać ją prokuraturze wojskowej w Rzeszowie, gdzie sprawę umorzono, a Stanisław Piotrowicz jest do dziś przekonany, że znaczy wpływ miał na to protokół, który wcześniej sporządził[7]. Stanisław Zając po upublicznieniu tej sprawy już nie żył, więc nie mógł potwierdzić relacji Stanisława Piotrowicza, natomiast głos związany z tą sprawą zabrał też Aleksander Bentkowski, który jako minister sprawiedliwości w rządzie Tadeusza Mazowieckiego powołał Stanisława Piotrowicza w 1990 roku na szefa prokuratury rejonowej w Krośnie. Wspominając kulisy owego powołania Aleksander Bentkowski ujawnił, że w związku z tym zasięgnął opinii Stanisława Zająca właśnie, który o Stanisławie Piotrowiczu miał wyrażać się pozytywnie i powiedzieć, że spokojnie można go powołać na to stanowisko, bo to porządny człowiek[8]. Sam A. Pikul, w 2015 stwierdził, iż Piotrowicz wobec niego zachowywał się przyzwoicie jak na komunistycznego prokuratora, działającego w stanie wojennym, a jego mowa oskarżycielska na rozprawie sądowej bardziej przypominała mowę obrońcy[6], a w 2016 powiedział, że Piotrowicz w jego sprawie palcem nie kiwnął[9].

W 1984 zwierzchnicy służbowi stwierdzili, że „jest pracownikiem pilnym i zdyscyplinowanym, ambitnym i wydajnym. Powierzone mu obowiązki wykonuje prawidłowo. Poczynione ustalenia wykorzystuje do wszechstronnej działalności profilaktycznej. Wiele uwagi poświęca popularyzacji prawa zwłaszcza w środowiskach młodzieżowych”[10]. W tym samym roku, za zasługi w pracy zawodowej i działalności społecznej, został odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi[3].

W 1990 został powołany na stanowisko prokuratora rejonowego w Krośnie. W latach 1992–1995 kierował międzyrejonowym działem śledztw w Krośnie. W 1992 powołano go na stanowisko prokuratora Prokuratury Wojewódzkiej w Rzeszowie. Od 1994 do 2002 zasiadał w Sądzie Dyscyplinarnym dla Prokuratorów przy Prokuraturze Generalnej. Zdobył rozgłos medialny, ogłaszając w 2001 na konferencji prasowej powody umorzenia śledztwa w sprawie molestowania małoletnich przez proboszcza parafii w Tylawie. Sprawę księdza z Tylawy prowadził prokurator Sławomir Merkwa a Stanisław Piotrowicz był wtedy szefem jednostki i jego zadaniem było nadzorowanie wszystkich prokuratorów. Na konferencji prasowej w 2001, posługiwać się miał uzasadnieniem o umorzeniu śledztwa prokuratora prowadzącego tę sprawę i stanąć w obronie jego ustaleń. Ta decyzja została uchylona przez prokuratora Prokuratury Okręgowej w Krośnie, a w 2004 duchowny został prawomocnie skazany[11][12][13].

W wyborach parlamentarnych w 2005 został wybrany na senatora VI kadencji z ramienia Prawa i Sprawiedliwości w okręgu krośnieńskim. Od 5 czerwca 2007 do 16 listopada 2007 zajmował stanowisko sekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Reprezentował też Senat w Krajowej Radzie Sądownictwa.

W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz drugi uzyskał mandat senatorski, otrzymując 110 085 głosów. Również z ramienia PiS wystartował do Sejmu w wyborach parlamentarnych w 2011. Uzyskał mandat poselski, otrzymując 12 325 głosów w okręgu wyborczym nr 22[14]. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014 startował z listy Prawa i Sprawiedliwości w okręgu nr 9 w Rzeszowie i nie uzyskał mandatu eurodeputowanego, zdobywając 8271 głosów[15].

W wyborach w 2015 z powodzeniem ubiegał się natomiast o reelekcję poselską (ponownie jako bezpartyjny kandydat z listy PiS; otrzymał 15 747 głosów)[16]. W Sejmie VIII kadencji odegrał aktywną rolę w wydarzeniach związanych z kryzysem wokół Trybunału Konstytucyjnego, m.in. reprezentował posłów-wnioskodawców w trakcie prac nad dwiema ustawami zmieniającymi ustawę o Trybunale Konstytucyjnym[17][18][19] oraz projektów pięciu uchwał o stwierdzeniu „braku mocy prawnej” uchwał w sprawie wyboru sędziów TK przez Sejm VII kadencji[20].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Syn Władysława i Marii[21]. Jest żonaty z Marią, ma troje dzieci[22]. Córka Barbara jest adwokatem, a we wrześniu 2016 została powołana bez konkursu przez prokuratora krajowego Bogdana Święczkowskiego na stanowisko prokuratora rejonowego w Krośnie[23][24].

W 1992 był jednym z założycieli krośnieńskiego koła Towarzystwa Pomocy im. św. Brata Alberta. Objął funkcję jego prezesa, a później także prezesa podkarpackiego oddziału towarzystwa, zaś w 1998 zasiadł w zarządzie głównym tej organizacji.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Piotrowicz odpowiada Sekielskiemu: Nie byłem prokuratorem stanu wojennego. niezalezna.pl, 2013-12-05. [dostęp 2013-12-05].
  2. Przeszłość Piotrowicza w stanie wojennym. „Nie przypominam sobie, aby pomagał ludziom Solidarności”. tvn24.pl, 2015-12-08. [dostęp 2015-12-08].
  3. a b Zdyscyplinowany, ambitny, pilny i wydajny. Uzasadnienie Brązowego Krzyża Zasługi dla Piotrowicza. tvn24.pl, 2015-12-08. [dostęp 2015-12-09].
  4. Informacje na stronie 13grudnia81.pl. [dostęp 2015-06-03].
  5. Stanisław Piotrowicz – „niezłomny” z PZPR. wp.pl, 2015-12-08. [dostęp 2016-12-01].
  6. a b Cezary Łazarewicz: Stanisław Piotrowicz – „niezłomny” z PZPR. wp.pl, 2015-12-08. [dostęp 2017-11-02].
  7. Wprost.pl, Piotrowicz tłumaczy się ze sprawy Pikula: Parafowałem akt oskarżenia, ale prokurator wojskowy oskarżał, „WPROST.pl”, 12 grudnia 2016 [dostęp 2017-10-22] (pol.).
  8. TYLKO U NAS. Aleksander Bentkowski potwierdza: śp. Stanisław Zając mówił o Piotrowiczu: „To jest porządny człowiek, on nam pomagał w PRL” [dostęp 2017-10-22].
  9. Małgorzata Bujara: Antoni Pikul dla „Wyborczej”: Piotrowicz palcem w mojej sprawie nie kiwnął. wyborcza.pl, 2016-12-07. [dostęp 2017-11-02].
  10. Andrzej Friszke: Piotrowicz otrzymał medal za zasługi dla władz podczas stanu wojennego. onet.pl, 9 grudnia 2016. [dostęp 2016-12-09].
  11. Małgorzata Bujara. Sprawiedliwy. „Gazeta Wyborcza”, s. 4, 23 listopada 2015. 
  12. Napisaliśmy, że Stanisław Piotrowicz bronił księdza, który molestował dzieci. I nie zamierzamy tego odwoływać, „gazetapl” [dostęp 2017-10-22] (pol.).
  13. Piotrowicz: Nie umorzyłem sprawy księdza, „Krosno24.pl – Krośnieński Portal Internetowy” [dostęp 2017-10-22].
  14. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2015-06-03].
  15. Wyniki głosowania na listę komitetu w okręgu wyborczym. pe2014.pkw.gov.pl. [dostęp 2014-06-03].
  16. Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 2015-10-27].
  17. Przebieg procesu legislacyjnego. Druk nr 12. Poselski projekt ustawy o zmianie ustawy o Trybunale Konstytucyjnym. sejm.gov.pl. [dostęp 2016-01-02].
  18. Przebieg procesu legislacyjnego. Druk nr 122. Poselski projekt ustawy o zmianie ustawy o Trybunale Konstytucyjnym. sejm.gov.pl. [dostęp 2016-01-02].
  19. Andrzej Stankiewicz. Sejmowe awantury o TK. „Rzeczpospolita”, s. A4, 23 grudnia 2015. 
  20. Sejm podjął uchwały w sprawie braku mocy prawnej uchwał w sprawie wyboru sędziów Trybunału Konstytucyjnego. „Kronika Sejmowa”, s. 21, 30 listopada 2015. 
  21. Stanisław Piotrowicz. ipn.gov.pl. [dostęp 2013-12-05].
  22. Sylwetka. poselpiotrowicz.pl. [dostęp 2013-12-05].
  23. Kolejni „Misiewicze”? Piotrowicz tłumaczy się z błyskawicznej kariery córki., 30.09.2016, newsweek.pl.
  24. Karolina Szczęsna: Córka Stanisława Piotrowicza zarobiła w ciągu roku 100 tys. zł na państwowej posadzie., 29.09.2017, money.pl.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]