Stanisław Piotrowicz (polityk)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stanisław Piotrowicz
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 19 lipca 1952
Bochnia
Zawód polityk, prawnik
Alma Mater Uniwersytet Jagielloński
Stanowisko sekretarz stanu w KPRM (2007), senator VI i VII kadencji (2005–2011), poseł na Sejm VII i VIII kadencji (od 2011)
Partia PZPR (1978–1989)
Odznaczenia
Brązowy Krzyż Zasługi
Stanisław Piotrowicz odbierający z rąk przewodniczącego Państwowej Komisji Wyborczej Wojciecha Hermelińskiego zaświadczenie o wyborze na posła VIII kadencji Sejmu (2015)

Stanisław Piotrowicz (ur. 19 lipca 1952 w Bochni) – polski polityk, prokurator, senator VI i VII kadencji, poseł na Sejm VII i VIII kadencji, w 2007 roku sekretarz stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

Życiorys

W 1976 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. W latach 1976–1978 odbył aplikację prokuratorską, po czym w 1978 zdał egzamin prokuratorski[1].

W 1978 rozpoczął pracę w Prokuraturze Rejonowej w Dębicy, następnie w 1980 został przeniesiony do Prokuratury Wojewódzkiej w Krośnie, na początku lat 80. przeniesiony do Prokuratury Rejonowej w Krośnie[1]. Od 1978 należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej[1]. Był członkiem egzekutywy PZPR w Prokuraturze Wojewódzkiej i Rejonowej w Krośnie[2], a także kierownikiem szkolenia partyjnego i społecznym inspektorem pracy[3]. W stanie wojennym był autorem aktu oskarżenia przeciwko działaczowi opozycji Antoniemu Pikulowi, oskarżonemu o kolportaż wydawnictw drugiego obiegu[4][5]. Po upublicznieniu tej sprawy w 2013 Stanisław Piotrowicz stwierdził, że dążył do umorzenia tego postępowania[1]. W 1984 zwierzchnicy służbowi stwierdzili, że "jest pracownikiem pilnym i zdyscyplinowanym, ambitnym i wydajnym. Powierzone mu obowiązki wykonuje prawidłowo. Poczynione ustalenia wykorzystuje do wszechstronnej działalności profilaktycznej. Wiele uwagi poświęca popularyzacji prawa zwłaszcza w środowiskach młodzieżowych"[6]. W tym samym roku, za zasługi w pracy zawodowej i działalności społecznej, został odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi[3].

W 1990 został powołany na stanowisko prokuratora rejonowego w Krośnie. W latach 1992–1995 kierował międzyrejonowym działem śledztw w Krośnie. W 1992 powołano go na stanowisko prokuratora Prokuratury Wojewódzkiej w Rzeszowie. Od 1994 do 2002 zasiadał w Sądzie Dyscyplinarnym dla Prokuratorów przy Prokuraturze Generalnej. Zdobył rozgłos medialny, ogłaszając w 2001 na konferencji prasowej o powodach umorzenia śledztwa w sprawie molestowania małoletnich przez proboszcza parafii w Tylawie. Ta decyzja została uchylona przez prokuratora Prokuratury Okręgowej w Krośnie, a w 2004 duchowny został prawomocnie skazany[7].

W wyborach parlamentarnych w 2005 został wybrany na senatora VI kadencji z ramienia Prawa i Sprawiedliwości w okręgu krośnieńskim. Od 5 czerwca 2007 do 16 listopada 2007 zajmował stanowisko sekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Reprezentował też Senat w Krajowej Radzie Sądownictwa.

W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz drugi uzyskał mandat senatorski, otrzymując 110 085 głosów. Również z ramienia PiS wystartował do Sejmu w wyborach parlamentarnych w 2011. Uzyskał mandat poselski, otrzymując 12 325 głosów w okręgu wyborczym nr 22[8]. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014 startował z listy Prawa i Sprawiedliwości w okręgu nr 9 w Rzeszowie i nie uzyskał mandatu eurodeputowanego, zdobywając 8271 głosów[9].

W wyborach w 2015 z powodzeniem ubiegał się natomiast o reelekcję poselską (ponownie jako bezpartyjny kandydat z listy PiS; otrzymał 15 747 głosów)[10]. W Sejmie VIII kadencji odegrał aktywną rolę w wydarzeniach związanych z kryzysem wokół Trybunału Konstytucyjnego, m.in. reprezentował posłów-wnioskodawców w trakcie prac nad dwiema ustawami zmieniającymi ustawę o Trybunale Konstytucyjnym[11][12][13] oraz projektów pięciu uchwał o stwierdzeniu „braku mocy prawnej” uchwał w sprawie wyboru sędziów TK przez Sejm VII kadencji[14].

Życie prywatne

Syn Władysława i Marii[15]. Stanisław Piotrowicz jest żonaty z Marią, ma troje dzieci[16]. W 1992 był jednym z założycieli krośnieńskiego koła Towarzystwa Pomocy im. św. Brata Alberta. Objął funkcję jego prezesa, a później także prezesa podkarpackiego oddziału towarzystwa, zaś w 1998 zasiadł w zarządzie głównym tej organizacji.

Przypisy

  1. a b c d Piotrowicz odpowiada Sekielskiemu: Nie byłem prokuratorem stanu wojennego. niezalezna.pl, 2013-12-05. [dostęp 2013-12-05].
  2. Przeszłość Piotrowicza w stanie wojennym. „Nie przypominam sobie, aby pomagał ludziom Solidarności”. tvn24.pl, 2015-12-08. [dostęp 2015-12-08].
  3. a b Zdyscyplinowany, ambitny, pilny i wydajny. Uzasadnienie Brązowego Krzyża Zasługi dla Piotrowicza. tvn24.pl, 2015-12-08. [dostęp 2015-12-09].
  4. Informacje na stronie 13grudnia81.pl. [dostęp 2015-06-03].
  5. Stanisław Piotrowicz – „niezłomny” z PZPR. wp.pl, 2015-12-08. [dostęp 2016-12-01].
  6. Andrzej Friszke: Piotrowicz otrzymał medal za zasługi dla władz podczas stanu wojennego. onet.pl, 9 grudnia 2016. [dostęp 2016-12-09].
  7. Małgorzata Bujara. Sprawiedliwy. „Gazeta Wyborcza”, s. 4, 23 listopada 2015. 
  8. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2015-06-03].
  9. Wyniki głosowania na listę komitetu w okręgu wyborczym. pe2014.pkw.gov.pl. [dostęp 2014-06-03].
  10. Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 2015-10-27].
  11. Przebieg procesu legislacyjnego. Druk nr 12. Poselski projekt ustawy o zmianie ustawy o Trybunale Konstytucyjnym. sejm.gov.pl. [dostęp 2016-01-02].
  12. Przebieg procesu legislacyjnego. Druk nr 122. Poselski projekt ustawy o zmianie ustawy o Trybunale Konstytucyjnym. sejm.gov.pl. [dostęp 2016-01-02].
  13. Andrzej Stankiewicz. Sejmowe awantury o TK. „Rzeczpospolita”, s. A4, 23 grudnia 2015. 
  14. Sejm podjął uchwały w sprawie braku mocy prawnej uchwał w sprawie wyboru sędziów Trybunału Konstytucyjnego. „Kronika Sejmowa”, s. 21, 30 listopada 2015. 
  15. Stanisław Piotrowicz. ipn.gov.pl. [dostęp 2013-12-05].
  16. Sylwetka. poselpiotrowicz.pl. [dostęp 2013-12-05].

Bibliografia

Linki zewnętrzne