Stanisław Popek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Stanisław Leon Popek (ur. 20 lutego 1936 w Korytynie) – psycholog, malarz, poeta, wykładowca Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie[1]. Rodzony brat Jana Popka.

Życiorys[edytuj]

Uczęszczał do Państwowego Liceum Pedagogicznego w Zamościu oraz Studium Nauczycielskiego. Kształtował się tam na kierunku o nazwie wychowanie plastyczne. W latach 1958–1963 był nauczycielem wychowania plastycznego i muzycznego w liceach pedagogicznych w Leśnej Podlaskiej i Zamościu. Początkowo studiował historię sztuki na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu, po czym podjął studia pedagogiczne na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, które ukończył z wyróżnieniem w roku 1969 pod kierunkiem prof. Józefa Reutta.

Praca naukowa[edytuj]

Do 1969 roku był kierownikiem sekcji plastyki w Okręgowym Ośrodku Metodycznym przy KOS w Lublinie, po czym objął stanowisko kierownika zespołu liceów ogólnokształcących, na którym pozostał do roku 1972. W 1973 roku został doktorem psychologii i rozpoczął pracę na Wydziale Pedagogiki i Psychologii UMCS w Lublinie, gdzie pracuje i obecnie. Był prodziekanem w latach 1979–1982, dyrektorem Instytutu Psychologii (1982–1984) oraz dwukrotnie dziekanem Wydziału Pedagogiki i Psychologii UMCS (lata 1984–1987 i 1990–1996), a w roku 2003 został rektorem WSHE im. Jana Zamoyskiego w Zamościu i pozostał na tym stanowisku do 2006 roku.

Dzieła[edytuj]

Profesor Stanisław Popek jest również pisarzem i poetą, członkiem Związku Literatów Polskich. Opublikował 16 zbiorów poezji:

  • Wymiary czasu (1994),
  • Ku brzegom Styksu (1996),
  • Wenus leżąca (1996),
  • Tryptyk z Michałem Aniołem (1997),
  • Ptakom błękitnym (1999),
  • Odsłony Rzymskie (2000),
  • Maski podróżne (2001),
  • Srebrne ogrody (2003),
  • Poliptyk czasu-wybór poezji (2006),
  • W ogrodach Minerwy (2014),
  • Kwiaty dla Afrodyty (2015),
  • W cieniach mistrzów (2016),

oraz tom opowiadań Sny z wieży milczenia (2008) i powieści Dwunaste skrzypce (2011), Oczy ikony (2013), Naznaczony Syberią (2015). Jego utwory były publikowane w wielu almanachach i czasopismach literackich w języku polskim, flamandzkim, rosyjskim oraz rumuńskim[2]. W latach 1998–2002 był prezesem Lubelskiego oddziału Związku Literatów Polskich. Jest także członkiem honorowym Polskiego Stowarzyszenia Kreatywności i Towarzystwa przyjaciół Sztuk Pięknych. Od 50 lat jest artystą plastykiem. W tym czasie zorganizował 50 wystaw indywidualnych w kraju i za granicą. Między innymi w Libanie, Białorusi

Nagrody[edytuj]

Stanisław Popek jest laureatem wielu nagród ogólnopolskich. Są to min. Nagrody Ministra Kultury i Sztuki (1961), Zasłużonego Działacza Kultury (1967), Medalu Komisji Edukacji Narodowej (1976), Krzyża Kawalerskiego Orderu Odrodzenia Polski[2] (1984), oraz dwukrotnie I Nagrody w Konkursie Poetyckim im. A. Kamieńskiej w Krasnymstawie (1999, 2003).

Przypisy

  1. Stanisław Leon Popek. Teatr NN. [dostęp 2010-06-25].
  2. a b O profesorze Popku. Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. [dostęp 2016-06-12].