Stanisław Popiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stanisław Popiński
chorąży chorąży
Data i miejsce urodzenia 30 października 1891
Jeruzal
Data i miejsce śmierci kwiecień 1940
Charków
Przebieg służby
Lata służby 1913-1940
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie
Jednostki I Korpus Polski w Rosji, 36 Pułk Piechoty Legii Akademickiej, 3 Dywizja Piechoty Legionów, 18 Pułk Piechoty, 1 Pułk Łączności, 30 Poleska Dywizja Piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa, wojna polsko-bolszewicka, II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Stanisław Popiński (ur. 30 października 1891, zm. w kwietniu 1940) – oficer piechoty, kawaler Virtuti Militari.

Stanisław Popiński był synem Jana i Bronisławy z domu Matuszewska, urodził się w Jeruzalu. Przed wybuchem I wojny światowej został powołany do armii rosyjskiej, gdzie służył w latach 1913 - 1917. W 1917 roku po upadku Imperium Rosyjskiego zaciągnął się do I korpusu Polskiego.

W 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego i walczył w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach III Baonu Warszawskiego 36 Pułku Piechoty.

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku został zweryfikowany do stopnia chorążego ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku. Służył w 18 Pułku Piechoty w łączności. Od 1934 roku pełnił służbę w 30 Poleskiej Dywizji Piechoty.

W czasie mobilizacji w 1939 roku został powołany do służby czynnej.

Stanisław Popiński w 1940 roku został zamordowany przez NKWD w Charkowie i pochowany w bezimiennej mogile zbiorowej. Obecnie jego szczątki spoczywają w Piatichatkach na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

5 października 2007 Minister Obrony Narodowej awansował go pośmiertnie do stopnia podporucznika[1]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  2. Dekret Wodza Naczelnego L. 2979 z 17 maja 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 21, poz. 821

Bibliografia[edytuj]

  • Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego: Charków, Warszawa 2003, ​ISBN 83-916663-5-2​, s. 428.