Stanisław Potocki (1782-1831)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy generała rosyjskiego. Zobacz też: Inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Stanisław Potocki
Ilustracja
Herb
Pilawa
Rodzina Potoccy
Data urodzenia 1782
Data śmierci 1831
Ojciec Stanisław Szczęsny Potocki
Matka Józefina Amalia Mniszech
Żona

Katarzyna Branicka

Dzieci

z Katarzyną Branicką:
Aleksandra Potocka

Odznaczenia
Order Orła Białego Order św. Jerzego – IV klasy (Imperium Rosyjskie) II Klasa Orderu Orła Czerwonego (Prusy)
Stanisław Szczęsny Potocki z synami Stanisławem i Szczęsnym Jerzym, obraz pędzla Jana Chrzciciela Lampiego (starszego)

Stanisław Potocki (ur. w roku 1782, zm. w 1831) – siódme dziecko, a drugi syn Szczęsnego Potockiego i Józefiny Amalii Mniszech.

Pełnił funkcje oficjalne na dworze Królestwa Polskiego. Kawaler Orderu Orła Białego.

W 1813 r. pojął za żonę córkę Franciszka Ksawerego BranickiegoKatarzynę Branicką, z którą miał jedno dziecko – Aleksandrę – przyszłą właścicielkę dóbr wilanowskich.

Już w 1793 r. został zapisany do służby w armii rosyjskiej jako kornet Lejb-Gwardyjskiego Pułku Konnego, ale w 1796 r. został z niego wykluczony ze względu na młodociany wiek. Ponowne przyjęty do służby 14 maja 1803 r. jako porucznik Lejb-Gwardyjskiego Pułku Kirasjerów, a w 1804 ponownie do Lejb-Gwardyjskiego Pułku Konnego. W 1805 r. uczestniczył w bitwie pod Austerlitz jako adiutant carewicza Konstantego. W 1807 r. walczył pod Lidzbarkiem Warmińskim i Frydlandem. W 1809 r. walczył w Turkami w Mołdawii. 2 grudnia 1810 został mianowany fligeladiutantem, a 15 września 1811 pułkownikiem w Lejb-Gwardyjskim Przeobrażeńskim Pułku. W początku 1812 r. jego pułk, w składzie 1 brygady gwardyjskiej dywizji piechoty, był częścią V Rezerwowego (gwardyjskiego) Korpusu 1 Armii Zachodu i wziął udział w bitwie pod Borodino. W 1813 r. walczył pod Kaliszem, pod Lützen i Lipskiem. 8 października 1813 r. odznaczony orderem Św. Jerzego 4 klasy. 15 października 1813 r. otrzymał rangę generała-majora. W 1814 r. był przy carze Aleksandrze I i brał udział bitwach: pod Brienne-le-Château i pod Arcis-sur-Aube i w zdobyciu Paryża. 1 lipca 1817 r. został generałem-adiutantem, 6 września 1822 r. odszedł ze służby z prawem noszenia munduru. W 1828 r. został tajnym radcą i mistrzem ceremonii na dworze Królestwa Polskiego.

W 1813 odznaczony pruskim Orderem Orła Czerwonego II Klasy[1], a 24 maja 1829 polskim kongresowym Orderem Orła Białego.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]