Stanisław Raczkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stanisław Stefan Raczkowski
Bułany, Bułanek, Florian, Lanca
rotmistrz rotmistrz
Data i miejsce urodzenia 29 stycznia 1912
Łódź
Data i miejsce śmierci 29 lipca 1944
Suchedniów
Przebieg służby
Lata służby 1936–1944
Siły zbrojne Wojsko Polskie (II RP), Służba Zwycięstwu Polski, Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie, Armia Krajowa
Jednostki 5 Pułk Strzelców Konnych (II RP), 10 Brygada Kawalerii Pancernej we Francji, 10 Brygada Kawalerii Pancernej (PSZ), Oddział Wybranieccy, Okręg Radom-Kielce AK
Stanowiska dowódca plutonu, dowódca szwadronu, oficer Oddziału III sztabu Okręgu
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari
Tablica w kościele św. Jacka w Warszawie, upamiętniająca poległych cichociemnych, w tym Stanisława Raczkowskiego

Stanisław Stefan Raczkowski pseud.: „Bułany”, „Bułanek”, „Florian”, „Lanca” (ur. 29 stycznia 1912 w Łodzi, zm. 29 lipca 1944 w Suchedniowie) – oficer Wojska Polskiego II RP, Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie i Armii Krajowej, rotmistrz kawalerii służby stałej, cichociemny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Jana, robotnika, i Leokadii z domu Liczoszewskiej. Po ukończeniu średniej szkoły w Łodzi i zdaniu matury w 1933 roku kontynuował naukę w Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. W 1936 roku dostał przydział do 5 Pułku Strzelców Konnych, w którym od 1938 roku był dowódcą 1 plutonu 2 szwadronu cekaemów.

We wrześniu 1939 roku dowodził tymże plutonem i jednocześnie był zastępcą dowódcy szwadronu. 19 września, po śmierci dowódcy szwadronu, przejął dowodzenie tą jednostką. Po kapitulacji Armii Kraków dostał się 20 września do niewoli niemieckiej, z której uciekł i wstąpił w październiku wstąpił do Służby Zwycięstwu Polski. Zagrożony aresztowaniem 29 grudnia 1939 roku przekroczył granicę polsko-słowacką. Został internowany na Węgrzech. W kwietniu 1940 roku dotarł do Francji, gdzie został skierowany do 10 Pułku Strzelców Konnych 10 Brygady Kawalerii Pancernej. W czerwcu 1940 roku został ewakuowany do Wielkiej Brytanii, gdzie dostał przydział do batalionu cekaemów, a następnie ponownie do 10 Pułku Strzelców Konnych 10 Brygady Kawalerii Pancernej.

Zgłosił się do służby w kraju. Po konspiracyjnym przeszkoleniu w dywersji został zaprzysiężony 16 stycznia 1943 roku w Oddziale VI Sztabu Naczelnego Wodza i przeniesiony do Głównej Bazy Przerzutowej w Brindisi we Włoszech. W czasie oczekiwania na skok był instruktorem dywersjii Oddziału VI Sztabu Naczelnego Wodza w Ostuni. Zrzutu dokonano w nocy z 8 na 9 kwietnia 1944 roku w ramach operacji „Weller 4” dowodzonej przez kpt. naw. Edwarda Bohdanowicza (zrzut na placówkę odbiorczą „Mirt 1” na południowy wschód od Kielc w rejonie wsi Ociesęki i Cisów). Do 3 maja 1944 roku walczył w oddziale partyzanckim „Wybranieccy”. W maju dostał przydział do Okręgu Radom-Kielce AK na stanowisko oficera Oddziału III Operacyjnego sztabu Okręgu. W lipcu miał objąć dowództwo 2 batalionu 3 Pułku Piechoty Legionów AK. Zginął 29 lipca 1944 roku w czasie potyczki z Niemcami w Suchedniowie, gdy jechał do lasu, by objąć dowodzenie batalionem. Został pochowany w Suchedniowie.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • podporucznik – 1936
  • porucznik – ze starszeństwem od 20 marca 1941 roku
  • rotmistrz – 9 kwietnia 1944 roku.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

W lewej nawie kościoła św. Jacka przy ul. Freta w Warszawie odsłonięto w 1980 roku tablicę Pamięci żołnierzy Armii Krajowej, cichociemnych – spadochroniarzy z Anglii i Włoch, poległych za niepodległość Polski. Wśród wymienionych 110 poległych cichociemnych jest Stanisław Raczkowski.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]