Stanisław Rodowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Rodowicz
major rezerwy major rezerwy
Data i miejsce urodzenia 16 lutego 1883
Kijów
Data i miejsce śmierci 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby 1918-1923
1939-1940
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Stanowiska szef sekcji kolejowej dowództwa WP
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka
kampania wrześniowa
Późniejsza praca Instytut Wojskowo-Techniczny
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Order Zasługi Cywilnej (Bułgaria) Kawaler Orderu Świętego Sawy

Stanisław Rodowicz (ur. 16 lutego 1883 w Kijowie, zm. wiosną 1940 zamordowany w Katyniu) – inżynier, major rezerwy Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Teodora i Stanisławy, absolwent gimnazjum filologicznego w Kijowie, Politechniki w Karlsruhe (inż. technolog) i Kijowie.

W 1908 r. służył w armii rosyjskiej, a po wyjściu z wojska do 1918 r. pracował Dyrekcji Kolei Południowo-Zachodniej w Kijowie. Później zajmował się organizacją transportów repatriantów do Polski. W 1919 r., nie mogąc już wrócić do Kijowa, wstąpił do Wojska Polskiego. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej 1920, podczas której, jako szef sekcji kolejowej dowództwa WP, dotarł do Kijowa.

Był rzeczoznawcą i doradcą w sprawach technicznych w ministerstwach, instytucjach państwowych i samorządowych, izbach przemysłowo-handlowych, fabrykach, m.in. dyrektorem Komitetu Chłodnictwa w Ministerstwie Przemysłu i Handlu 1930–35, prezesem Stowarzyszenia Techników Polskich 1929–32, Filistrem korporacji polskiej „Wisła”, od 1937 Filistrem honorowym korporacji „Sparta”, majorem rezerwy Wojska Polskiego[1][2].

Był prezesem Komitetu Bibliotecznego Polskiego Stowarzyszenia Techników. W bibliotece PST wprowadzał klasyfikację dziesiętną, której był propagatorem. Od 1928 r. był członkiem Międzynarodowego Instytutu Bibliograficznego w Brukseli. Był redaktorem naczelnym czasopisma „Wiadomości Stałej Delegacji Polskich Zrzeszeń Technicznych”, do którego, jako dodatek, w latach 1928-34 wydawał „Polską Bibliografię Techniczną”[2].

20 września 1939 r. służąc w 6 baonie saperów został wzięty do niewoli przez Armię Czerwoną na granicy z Węgrami. Internowany w Kozielsku z nr inwentarzowym 94 na liście 017/2. Został zamordowany przez NKWD w Katyniu. W 1943 r. zostały zidentyfikowane jego zwłoki podczas ekshumacji, z nr 970.

Odznaczony m.in. Krzyżem Walecznych, Krzyżem Oficerskim Orderu Polonia Restituta, francuską Legią Honorową 5 kl, bułgarskim Orderem Zasługi Cywilnej, jugosłowiańskim Orderem Świętego Sawy[1][2].

Dnia 5 października 2007 r. Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło decyzją Nr 439/MON[3], awansował pośmiertnie Stanisława Rodowicza na stopień podpułkownika Wojska Polskiego[4].

Praca zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Wagony do przewozu kontenerów[edytuj | edytuj kod]

W 1919 r. Stanisław Rodowicz opracował pierwszy projekt systemu kontenerowego w Polsce.

Uzyskał na to opracowanie patent francuski FR507533A, Wagon a caisses multiples amovibles at interchangeables, Rodowicz 18 dec 1919, zawierający kompletne rozwiązania systemu kontenerów obejmujące pojazdy szynowe i same projekty aż czterech wersji kontenerów.

Zbudowany prototyp wagonu dwuosiowego był poddany badaniom praktycznym. Ta wersja była przedmiotem następujących patentów[1]:

  • Wielkiej Brytanii: GB155596 (A) ― 1921-10-13, Improvements in railway cars fitted with removable and inter-changeable bodies,
  • USA: US1403568 VEHICLE WITH REMOVABLE INTERCHANGEABLE SUPERSTRUCTURE STANISLAS RODOWICZ, patented jun 17, 1922 e,
  • Austrii: AT 93288B, Schienen- oder Straßen – bwz. Wasserfahrzeug, Jun 25, 1923,
  • Polski: PL 5222 B1, Stanisław Rodowicz (Warszawa, Polska). Wóz, względnie wagon, z nadwoziami przenośnemi, Udzielono 18 czerwca 1926 r.

Urządzenie do przeładunku kontenerów[edytuj | edytuj kod]

Stanisław Rodowicz opracował też projekt składanej motorowej dźwignicy kolejowej przeznaczonej do przeładunku kontenerów. Patent PL 861 B1, Stanisław Rodowicz (Warszawa, Polska), Motorowa dźwignica kolejowa, został mu udzielony 5 listopada 1924 r. Zakładał on zbudowanie dźwignicy ze składanymi teleskopowo kolumnami nośnymi, składanymi ramionami dwupoziomowego pomostu ładunkowego, po których na dole poruszał się wózek, a na górze znajdowała się przeciwwaga. Rozwiązanie to najprawdopodobniej pozostało tylko projektem. Nie znaleziono dowodów na zbudowanie prototypu i jego testów[1].

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Starszy brat Kazimierza. Z małżeństwa z Marią ze Świdzińskich miał czterech synów: Stanisława (1910–1969), Kazimierza (1912–1960), Edmunda (zmarł jako niemowlę) i Władysława (ur. 1916-2013)[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Krzysztof Lewandowski. Stanisław Rodowicz, Eng. The Forgotten Pioneer of Containerization in Poland. „Logistics and Transport”. 3 (23), s. 73-78, 2014. ISSN 1734-2015 (ang.). 
  2. a b c d Stanisław Konarski: Stanisław Rodowicz (pol.). iPSB. [dostęp 2015-04-23].
  3. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w dzienniku Urzędowym MON.
  4. Lista osób zamordowanych w Katyniu, Charkowie, Twerze i Miednoje mianowanych pośmiertnie na kolejne stopnie. policja.pl. [dostęp 23 kwietnia 2015].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]