Stanisław Słoński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Słoński
Ilustracja
Grób Stanisława Słońskiego na Cmentarzu Powązkowskim
Data i miejsce urodzenia 9 października 1879
Michałowice
Data i miejsce śmierci 8 marca 1959
Warszawa
profesor Uniwersytetu Warszawskiego
Specjalność: językoznawstwo, slawistyka
Alma Mater Cesarski Uniwersytet Warszawski (1903)
Profesura 1924
profesor
Uczelnia Uniwersytet Warszawski
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Stanisław Słoński (ur. 9 października 1879 w Michałowicach, zm. 8 marca 1959 w Warszawie) – polski językoznawca, slawista.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1898 roku ukończył V Gimnazjum w Warszawie, a następnie studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim. Powrócił jednak do Warszawy i studiował prawo na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim, który ukończył w 1903 roku. Później zaczął studia na uniwersytetach niemieckich w Heidelbergu, a przede wszystkim w Lipsku (1904–1907). Po powrocie do Warszawy przez osiem lat (1907–1915) był nauczycielem polskiego w pięciu gimnazjach warszawskich, w tym w Gimnazjum Mariana Rychłowskiego[1].

Po powstaniu Uniwersytetu Warszawskiego w 1915 roku Stanisław Słoński był organizatorem i pierwszym kierownikiem „Seminarium Słowiańskiego” na Wydziale Humanistycznym na tej uczelni. Ze względu na swoje osobiste zainteresowania nadał mu zachodnio- i południowosłowiański profil lingwistyczny. W 1936 przy Uniwersytecie Warszawskim był współzałożycielem Towarzystwa Przyjaciół Narodu Serbsko-Łużyckiego, którego został prezesem. Po wojnie zaangażowany w prace Komitetu Słowiańskiego w Polsce.

W 1924 został profesorem Uniwersytetu Warszawskiego.

W 1908 Słoński został członkiem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, a w 1934 Polskiej Akademii Umiejętności.

W latach 1927–1939 był współredaktorem rocznika „Prace Filologiczne”, najstarszego polskiego czasopisma językoznawczego.

Został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1954)[2].

Stanisław Słoński został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kw. 101-6-17/18)[3].

Jego siostrzeńcem był Tadeusz Fritz.

Wybrane prace naukowe i publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Psałterz puławski (1916)
  • Historia języka polskiego w zarysie (1934)
  • Słownik polskich błędów językowych (Warszawa, 1947)
  • O języku Jana Kochanowskiego (1949)
  • Gramatyka języka starosłowiańskiego (1950)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jan Świątecki, „Szkoła Mariana Rychłowskiego 1905–1919”, [w:] „Stolica: Warszawski Tygodnik Ilustrowany”, R. 39, 1984 nr 39 (23 IX 1984), s. 11.
  2. Uchwała Rady Państwa z dnia 28 września 1954 r. o nadaniu odznaczeń państwowych (M.P. z 1954 r. nr 112, poz. 1588).
  3. Cmentarz Stare Powązki: KATARZYNA JACZYNOWSKA, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2020-04-14].

[[ [Kategoria:Urodzeni w 1879]]