Stanisław Schuster-Kruk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Schuster-Kruk
Stanisław Schuster
Kruk
Ilustracja
pułkownik piechoty pułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 25 lutego 1890
Kołomyja
Data i miejsce śmierci 29 października 1945
Wielka Brytania
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 2 Pułk Piechoty
20 Pułk Piechoty Ziemi Krakowskiej
Brygada KOP „Wilno”
Stanowiska dowódca pułku
dowódca brygady
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
I wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Komandor Orderu Korony Rumunii Medal Zwycięstwa (międzyaliancki)

Stanisław Schuster-Kruk[a] (ur. 25 lutego 1890 w Kołomyi, zm. 29 października 1945 w Wielkiej Brytanii) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Organizatorzy 20 pułku piechoty przed kasynem oficerskim w Krakowie. W pierwszym rzędzie 2. od prawej płk Stanisław Schuster-Kruk

Urodził się 25 lutego 1890 w Kołomyi[1][b] jako Stanisław Schuster. Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich. Służył w komendzie plutonu, komendzie kompanii w 1 kompanii 2 pułku piechoty II Brygady. Służył w stopniu porucznika piechoty. W służbie legionowej używał pseudonimu „Kruk”.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Dokonał zmiany tożsamości na Stanisław Schuster-Kruk. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 20 pułku piechoty Ziemi Krakowskiej, od sierpnia jako dowódca pułku. Za swoje czyny wojenne otrzymał Order Virtuti Militari. Został awansowany do stopnia podpułkownika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[2][3]. Po wojnie pozostał oficerem 20 pułku piechoty Ziemi Krakowskiej w garnizonie Kraków. W latach 1923–1924 był pełniącym obowiązki dowódcy pułku[4][5]. Został awansowany do stopnia pułkownika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927[6]. W tym stopniu w 1928 sprawował etatowe stanowisko dowódcy 20 pp[7]. W Krakowie był działaczem tamtejszego klubu sportowego TS „Wisła”, którego był wiceprezesem od 1928.

28 stycznia 1931 roku otrzymał przeniesienie do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko dowódcy Brygady KOP „Wilno” w Wilnie[8][9]. W 1935 roku został zwolniony ze stanowiska dowódcy brygady z zachowaniem dotychczasowego dodatku służbowego[10]. Z dniem 31 grudnia 1935 roku został przeniesiony w stan spoczynku.

Po wybuchu II wojny światowej w okresie kampanii wrześniowej działał w ramach ewakuacji eksponatów z krakowskiego Wawelu. 1 października 1940 roku przybył do Stacji Zbornej Oficerów Rothesay[11].

Zmarł 29 października 1945[1]. Został pochowany na cmentarzu Battersea w Morden (kwatera H.1418)[1][12].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Niektóre źródła wskazały tożsamość Stanisław Kruk-Schuster. W ewidencji wojskowej jego tożsamość była podawana jako Stanisław Schuster-Kruk (Roczniki Oficerskie 1923, 1924, 1928, 1932).
  2. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku] wskazało rok urodzenia 1889.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Wykaz poległych i zmarłych żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych na obczyźnie w latach 1939–1945. Londyn: Instytut Historyczny im. Gen. Sikorskiego, 1952, s. 33.
  2. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 398.
  3. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 342.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 182.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 171.
  6. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 161.
  7. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 36.
  8. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 30.
  9. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 16, 905.
  10. Zarządzenia Ministra Spraw Wojskowych. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 5, s. 35, 21 marca 1935. 
  11. Rozkaz dzienny ↓, Nr 35 z 3 października 1940 roku.
  12. Col Stanislaw Kruk-Szuster (unknown-1945) - Find A..., www.findagrave.com [dostęp 2021-06-16] (ang.).
  13. M.P. z 1931 r. nr 132, poz. 199 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]