Stanisław Siedlecki (geolog)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Stanisław Siedlecki (ur. 17 września 1912 w Krakowie, zm. 7 marca 2002 w Łodzi[1]) – polski geolog, taternik i polarnik.

Syn Michała Siedleckiego, zoologa i taternika. Pracował w Instytucie Geologicznym (1952-56), Zakładzie Nauk Geologicznym PAN (1956-64) i Norweskim Instytucie Geologicznym w Trondheim (1966-80). Do Polski wrócił na stałe w 1991. Był jednym z pierwszych polskich członków The Explorers Club. W 1957 roku dowodził ekspedycją polarną PAN, która wybudowała Polską Stację Polarną nad Zatoką Białych Niedźwiedzi[2]. Uczestniczył także w wielu innych polskich i norweskich wyprawach polarnych, w wielu jako kierownik – m.in. na Wyspę Niedźwiedzią (1932-33, 1964), Grenlandię (1937), Spitsbergen (od 1934 do 1984-85).

W latach 30. i 40. był aktywnym taternikiem, na koncie ma wiele pierwszych przejść letnich i zimowych. Do jego partnerów górskich należeli Stanisław Motyka, Jan Sawicki, Witold Henryk Paryski, Zbigniew Korosadowicz, Jerzy Pierzchała, Zofia Radwańska-Paryska, Tadeusz Orłowski, Jan Staszel, Czesław Łapiński i Jan Józef Szczepański. W 1947 kierował wyprawą Klubu Wysokogórskiego w Alpy, podczas której wraz z partnerami dokonał drugiego całkowitego trawersu grani Grandes Jorasses.

W latach 1945 i 1950-51 był prezesem Klubu Wysokogórskiego, w 1960 otrzymał godność członka honorowego. Był też członkiem honorowym Komitetu Badań Polarnych PAN i Polskiego Towarzystwa Geograficznego. Został wyróżniony przez PAN Medalem Mikołaja Kopernika.

Jest autorem książek opisujących ekspedycje polarne: Wśród polarnych pustyń Svalbardu (Warszawa, Lwów 1935) i Dom pod biegunem (Warszawa 1964), a także licznych prac naukowych z dziedziny geologii oraz artykułów w „Taterniku” i „Wierchach”.

Osiągnięcia taternickie[edytuj]

Przypisy

Bibliografia[edytuj]