Stanisław Sochaczewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Sochaczewski
Ilustracja
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 27 sierpnia 1877
Steblów,
Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 14 lipca 1953
Penley, Walia
Przebieg służby
Lata służby od 1902
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego Wojsko Polskie
Główne wojny i bitwy wojna rosyjsko-japońska, I wojna światowa, wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Odznaka honorowa za Rany i Kontuzje - dwukrotnie ranny
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Komandor Orderu Orła Białego (Serbia) Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Oficer Orderu Korony (Belgia) Medal Pamiątkowy Wielkiej Wojny (Francja) Medal Zwycięstwa
Tablica upamiętniająca Stanisława Sochaczewskiego w Kościele św. Stanisława Kostki w Warszawie

Stanisław Sochaczewski (ur. 27 sierpnia 1877 w Steblowie w Imperium Rosyjskim, zm. 14 lipca 1953 w Penley w Walii) – podpułkownik kawalerii Armii Imperium Rosyjskiego i generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Stanisław Sochaczewski urodził się 27 sierpnia 1877 w Steblowie, w powiecie kaniowskim ówczesnej guberni kijowskiej. Studiował prawo na Imperatorskim Uniwersytecie Kijowskim św. Włodzimierza w Kijowie. Od 1902 służył jako oficer zawodowy w armii rosyjskiej. W czasie wojny rosyjsko-japońskiej 1904–1905 organizował w Mandżurii partyzantkę chińską.

W czasie I wojny światowej na froncie austriackim. Po rewolucji październikowej od listopada 1917 – lutego 1918 dowódca dywizjonu jazdy polskiej przy rosyjskiej 8 Armii, potem organizator i dowódca 5 pułku ułanów w II Korpusie Polskim w Rosji (na Wschodzie). Na Ukrainie organizował i dowodził 5 pułkiem ułanów. Walczył pod Kaniowem i dostał się do niewoli niemieckiej. Internowany w Brześciu n. Bugiem.

W Wojsku Polskim od listopada 1918 w stopniu podpułkownika. Odtworzył 5 pułk ułanów i dowodził nim do października 1920 w wojnie polsko-bolszewickiej. Pułkownik kawalerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Październik 1920 – wrzesień 1921 dowódca V Brygady Jazdy, wrzesień 1921 – maj 1929 dowódca VII Brygady Jazdy i VII Brygady Kawalerii w Poznaniu. Podczas przewrotu majowego 1926 opowiedział się po stronie rządu i przechwalał się, że przyprowadzi Józefa Piłsudskiego na „lassie”. Generał brygady z 1 stycznia 1927. Od stycznia 1927 pełniący obowiązki dowódcy 3 Dywizji Kawalerii.

Z dniem 31 maja 1929 został przeniesiony w stan spoczynku. Osiadł w Poznaniu. Po kampanii wrześniowej przedostał się do Francji, nie otrzymał tam jednak przydziału. Po ewakuacji do Anglii przebywał bez przydziału. Uczestniczył w spisku gen. Stefana Dęba-Biernackiego. Konsekwencji nie poniósł, przeszedł jedynie przez obóz Rothsay, wyspa Bute, Szkocja. Po wojnie osiedlił się w Wielkiej Brytanii. Zmarł 14 lipca 1953 w Penley w Walii.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dekret Wodza Naczelnego L. 3113 z 30 czerwca 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 28, poz. 1119)
  2. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 1957 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 38, poz. 1812)
  3. „W zamian za otrzymane wstążeczki biało-amarantowe b. armii gen. Hallera”, Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2097 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 42, s. 1666)
  4. Na podstawie fotografii [1]
  5. Decyzja Naczelnika Państwa z 12 grudnia 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 9, s. 268)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • T. Kryska-Karski, S. Żurakowski: Generałowie Polski Niepodległej. Warszawa: Editions Spotkania, 1991.
  • H. P. Kosk: Generalicja Polska. T. 2. Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Ajaks", 2001.
  • Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Wyd. II popr. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1938, s. 681.