Stanisław Stahlberger

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Stahlberger
major piechoty major piechoty
Data i miejsce urodzenia 18 kwietnia 1891
Jadamwola
Data śmierci 17 stycznia 1959
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png c. k. Obrona Krajowa
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 2 Pułk Strzelców Podhalańskich
6 Pułk Strzelców Podhalańskich
Stanowiska dowódca batalionu piechoty
kwatermistrz pułku
II zastępca dowódcy pułku
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Złoty Krzyż Zasługi Medal Waleczności (Austro-Węgry)
Zdjęcie grupowe podoficerów i oficerów 2 Pułku Strzelców Podhalańskich w Sanoku. Szósty od lewej siedzi mjr Stanisław Stahlberger. Obok niego dowódca pułku, płk Janusz Dłużniakiewicz

Stanisław Emil Witold Stahlberger[1] (ur. 18 kwietnia 1891 w Jadamwoli, zm. 17 stycznia 1959) – major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 18 kwietnia 1891 w Jadamwoli[2]. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej. 1 maja 1915 roku został mianowany chorążym rezerwy piechoty. W 1917 roku jego oddziałem macierzystym był Pułk Strzelców Nr 32[3]. W 1918 roku działał w konspiracyjnej organizacji „Wolność”.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego dekretem z 3 kwietnia 1919 z zatwierdzeniem posiadanego stopnia chorążego[4]. Otrzymał przydział z dniem 1 listopada 1918 do 20 pułku piechoty[5]. W szeregach 2 pułku strzelców podhalańskich brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari[6].

Został awansowany do stopnia kapitana rezerwy piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku[7][8]. Był oficerem rezerwowym zatrzymanym w służbie czynnej odpowiednio 2 pułku strzelców podhalańskich w Sanoku w 1923[9] i 6 pułku strzelców podhalańskich w Stryju[10]. W 1928 był zweryfikowany z lokatą 22 i służył w 6 pułku strzelców podhalańskich[11][12]. 2 kwietnia 1929 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1929 roku i 76. lokatą w korpusie oficerów piechoty[13]. 6 lipca 1929 roku został przeniesiony do 2 pułku strzelców podhalańskich w Sanoku na stanowisko dowódcy batalionu[14][15][16]. Do 1939 był II zastępcą dowódcy (kwatermistrzem) 2 pułku strzelców podhalańskich[17][18]. W Sanoku w latach 30. był członkiem sanockiego koła Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego[19].

Po wybuchu II wojny światowej w okresie kampanii wrześniowej 1939 został dowódcą batalionu nadwyżek (drugiego rzutu[20]) 2 pułku strzelców podhalańskich w składzie Ośrodka Zapasowego 22 Dywizji Piechoty Górskiej, który został rozbity 11 września w Samborze[21].

Zmarł 17 stycznia 1959 i został pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie[22][23].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 26 stycznia 1934 ogłoszono sprostowanie imienia z „Stanisław” na „Stanisław Emil”. Zarządzenia Ministra Spraw Wojskowych. Zmiany (sprostowania) nazwisk, imion i dat urodzenia. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 2, s. 27, 26 stycznia 1934. 
  2. Stanisław Stahlberger. fahnen.republika.pl. [dostęp 25 listopada 2014].
  3. Lista starszeństwa c. k. Obrony Krajowej i Żandarmerii 1918 ↓, s. 154, 346.
  4. 1302. Dekret. „Dziennik Rozkazów Wojskowych”, s. 992, Nr 41 z 12 kwietnia 1919. 
  5. 1334. Rozkaz. „Dziennik Rozkazów Wojskowych”, s. 1002, Nr 41 z 12 kwietnia 1919. 
  6. Migdał 1929 ↓, s. 32.
  7. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 481.
  8. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 422.
  9. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 380.
  10. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 337.
  11. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 106, 200.
  12. Giza 2002 ↓, s. 43.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 3 kwietnia 1929 roku, s. 106.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 191.
  15. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 35, 616.
  16. Giza 2003 ↓, s. 33.
  17. Groński 2008 ↓, s. 263.
  18. Mieczysław Granatowski: Jeszcze nie zapomniałem. W: Andrzej Brygidyn, Magdalena Brygidyn-Paszkiewicz: Wspomnienia i relacje żołnierzy Sanockiego Obwodu Związku Walki Zbrojnej – Armii Krajowej 1939-1944. Sanok: 2012, s. 97. ISBN 978-83-903080-5-0.
  19. Jerzy Kapłon: Zarys historii Oddziału Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego w Sanoku. cotg.pttk.pl. [dostęp 2005-07-02].
  20. Andrzej Brygidyn: Żołnierskimi rzuceni losami. Sanok: 1994, s. 216. ISBN 83-87282-47-2.
  21. Giza 2003 ↓, s. 38.
  22. Stanisław Emil Stahlberger. myheritage.pl. [dostęp 2017-03-07].
  23. Andrzej Stahlberger: Księga Gości, Lata 2003-2009. sowa.website.pl, 2009-01-13. [dostęp 2017-03-07].
  24. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 1, s. 1, 19 marca 1936. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]