Stanisław Wiloch

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Franciszek Wiloch
generał brygady (1964) generał brygady (1964)
Data i miejsce urodzenia 13 lipca 1890
Płock
Data i miejsce śmierci 28 sierpnia 1968
Wallasey
Przebieg służby
Lata służby 1915-1947
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego Wojsko Polskie (II RP) Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 21 Pułk Piechoty „Dzieci Warszawy”
8 Dywizja Piechoty
Generalny Inspektorat Sił Zbrojnych
6 Pułk Strzelców Podhalańskich
82 Syberyjski Pułk Piechoty
Armia „Kraków”
Stanowiska dowódca batalionu piechoty
szef sztabu dywizji piechoty
oficer sztabu
zastępca dowódcy pułku piechoty
dowódca pułku piechoty
szef sztabu armii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Komandor Orderu Orła Białego (Serbia) Order Krzyża Orła III Klasy (Estonia)

Stanisław Franciszek Wiloch[1] (ur. 13 lipca 1890 w Płocku, zm. 28 sierpnia 1968 w Wallasey) – oficer dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, w 1964 roku mianowany przez Naczelnego Wodza Władysława Andersa generałem brygady.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Stanisław Franciszek Wiloch urodził się 13 lipca 1890 w Płocku, w ówczesnej guberni płockiej, w rodzinie Ludwika i Agnieszki ze Świtkiewiczów. Ukończył studia prawnicze. 12 lipca 1915 został wcielony do armii rosyjskiej, w której ukończył szkołę oficerską. W okresie od października 1917 do maja 1918 służył w I Korpusie Polskim w Rosji jako adiutant jednej z brygad 3 Dywizji Strzelców Polskich.

30 listopada 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika ze starszeństwem z dniem 12 lipca 1915, i przydzielony do 21 pułku piechoty[2]. W szeregach tego oddziału walczył na wojnie z bolszewikami. Dowodził kompanią, a następnie batalionem. 18 stycznia 1921 został przeniesiony do dowództwa Cytadeli Warszawa[3][4]. Od listopada 1921 do października 1923 był słuchaczem II Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. W międzyczasie, 3 maja 1922, został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 275. lokatą w korpusie oficerów piechoty[5]. Z dniem 1 października 1923, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie na stanowisko wykładowcy taktyki[6]. 31 marca 1924 awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i 100. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Od 20 października 1924 dowodził III batalionem 21 pułku piechoty „Dzieci Warszawy” w Warszawie[7]. Z dniem 20 października 1925 został przydzielony do dowództwa 8 Dywizji Piechoty w Modlinie na stanowisko szefa sztabu[8].

W październiku 1926 został przydzielony do składu osobowego inspektora armii generała broni Lucjana Żeligowskiego z siedzibą w Warszawie na stanowisko II oficera sztabu[9]. Na podpułkownika awansował ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 w korpusie oficerów piechoty. 2 lipca 1934 roku został przeniesiony ze składu osobowego inspektora armii generała dywizji Kazimierza Sosnkowskiego do 6 pułku strzelców podhalańskich w Samborze na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[10]. W latach 1935–1937 dowodził 82 pułkiem piechoty w Brześciu nad Bugiem. Od 1937 do wiosny 1939 ponownie w GISZ na stanowisku I oficera sztabu Inspektora Armii z siedzibą w Warszawie. Awansowany na pułkownika ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938 w korpusie oficerów piechoty. Od 23 marca 1939 do 20 września 1939 był szefem sztabu Armii „Kraków”. Na tym stanowisku walczył w kampanii wrześniowej. 20 września 1939, po zakończonej kapitulacją, pierwszej bitwie pod Tomaszowem Lubelskim dostał się do niewoli niemieckiej.

Od września 1939 do 29 kwietnia 1945 przebywał niemieckiej niewoli, między innymi w Oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli wyjechał do Włoch, gdzie został przyjęty do II Korpusu Polskiego i w lipcu 1945 przydzielony do Sztabu 3 Dywizji Strzelców Karpackich. Od listopada 1945 do 1947 pełnił służbę w Biurze Planowania Dowództwa II KP.

Po demobilizacji pozostał w Wielkiej Brytanii. Naczelny Wódz, gen. broni Władysław Anders[potrzebny przypis] mianował go generałem brygady ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1964 w korpusie generałów.

Zmarł 28 sierpnia 1968 w Wallasey, w ówczesnym hrabstwie Cheshire. Pochowany na cmentarzu w West Kirby.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. W 1935 dokonano zmiany imienia ze Stanisław na Stanisław Wiloch. Stwierdzenia. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 8, s. 56, 1 czerwca 1935. 
  2. Dziennik Rozporządzeń Ministerstwa Spraw Wojskowych z 7 grudnia 1918 r., Nr 9, poz. 185, 199.
  3. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 29 stycznia 1921 r., Nr 4, s. 169.
  4. Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r., s. 84, 944.
  5. Rocznik oficerski 1923, s. 185, 407, 1500.
  6. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 27 września 1923 r., Nr 63, s. 586.
  7. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 9 stycznia 1925 r., Nr 2, s. 7.
  8. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 23 października 1925 r., Nr 110, s. 590.
  9. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 44 z 14 października 1926 roku, s. 354.
  10. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 257.
  11. „Za męstwo i osobistą odwagę okazane w walce z nieprzyjacielem w obronie Ojczyzny”; Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 1836 z 12 lipca 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 29, poz. 1209).
  12. Dziennik Personalny MSWojsk Nr 19/1929, s. 362
  13. Eesti tänab 1919-2000, Tallinn: Eesti Vabariigi Riigikantselei, 2000, ISBN 9985-60-778-3 [dostęp 2014-10-23] [zarchiwizowane z adresu 2011-08-27] (est.).
  14. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 2, s. 20, 11 listopada 1936. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dzienniki Personalne Ministra Spraw Wojskowych.
  • Roczniki Oficerskie 1923, 1924, 1928 i 1932.
  • Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego M.S.Wojsk. Nr 37 z 24 września 1921 r.
  • Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione.