Stanisław Wiloch

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stanisław Franciszek Wiloch
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 13 lipca 1890
Płock
Data i miejsce śmierci 28 sierpnia 1968
Wallasey
Przebieg służby
Lata służby 1915-1968
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego Wojsko Polskie (II RP) Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 21 Pułk Piechoty
8 Dywizja Piechoty
Generalny Inspektorat Sił Zbrojnych
6 Pułk Strzelców Podhalańskich
82 Pułk Piechoty
Armia „Kraków”
Stanowiska dowódca batalionu piechoty
szef sztabu dywizji piechoty
oficer sztabu
zastępca dowódcy pułku piechoty
dowódca pułku piechoty
szef sztabu armii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Komandor Orderu Orła Białego (Serbia) Order Krzyża Orła III Klasy (Estonia)

Stanisław Franciszek Wiloch (ur. 13 lipca 1890 w Płocku, zm. 28 sierpnia 1968 w Wallasey) – oficer dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, w 1964 roku mianowany przez Naczelnego Wodza generałem brygady.

Życiorys[edytuj]

Stanisław Franciszek Wiloch urodził się 13 lipca 1890 w Płocku, w ówczesnej guberni płockiej, w rodzinie Ludwika i Agnieszki ze Świtkiewiczów. Ukończył studia prawnicze. 12 lipca 1915 został wcielony do armii rosyjskiej, w której ukończył szkołę oficerską. W okresie od października 1917 do maja 1918 służył w I Korpusie Polskim w Rosji jako adiutant jednej z brygad 3 Dywizji Strzelców Polskich.

30 listopada 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika ze starszeństwem z 12 lipca 1915, i przydzielony do 21 Pułku Piechoty[1]. W szeregach tego oddziału walczył na wojnie z bolszewikami. Dowodził kompanią, a następnie batalionem. 18 stycznia 1921 został przeniesiony do Dowództwa Cytadeli Warszawa[2][3]. Od listopada 1921 do października 1923 był słuchaczem II Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. W międzyczasie, 3 maja 1922, został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 275. lokatą w korpusie oficerów piechoty[4]. Z dniem 1 października 1923, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie na stanowisko wykładowcy taktyki[5]. 31 marca 1924 awansował na majora ze starszeństwem z 1 lipca 1923 i 100. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Od 20 października 1924 dowodził III batalionem 21 Pułku Piechoty „Dzieci Warszawy” w Warszawie[6]. Z dniem 20 października 1925 został przydzielony do Dowództwa 8 Dywizji Piechoty w Modlinie na stanowisko szefa sztabu[7].

W październiku 1926 został przydzielony do składu osobowego inspektora armii generała broni Lucjana Żeligowskiego z siedzibą w Warszawie na stanowisko II oficera sztabu[8]. Na podpułkownika awansował ze starszeństwem z 1 stycznia 1931 w korpusie oficerów piechoty. 2 lipca 1934 roku został przeniesiony ze składu osobowego inspektora armii generała dywizji Kazimierza Sosnkowskiego do 6 Pułku Strzelców Podhalańskich w Samborze na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[9]. W latach 1935-1937 dowodził 82 Pułkiem Piechoty w Brześciu nad Bugiem. Od 1937 do wiosny 1939 ponownie w GISZ na stanowisku I oficera sztabu Inspektora Armii z siedzibą w Warszawie. Awansowany na pułkownika ze starszeństwem z 19 marca 1938 w korpusie oficerów piechoty. Od 23 marca 1939 do 20 września 1939 był szefem sztabu Armii „Kraków”. Na tym stanowisku walczył w kampanii wrześniowej. 20 września 1939, po zakończonej kapitulacją, pierwszej bitwie pod Tomaszowem Lubelskim dostał się do niewoli niemieckiej.

Od września 1939 do 29 kwietnia 1945 przebywał niemieckiej niewoli, między innymi w Oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli wyjechał do Włoch, gdzie został przyjęty do II Korpusu Polskiego i w lipcu 1945 przydzielony do Sztabu 3 Dywizji Strzelców Karpackich. Od listopada 1945 do 1947 pełnił służbę w Biurze Planowania Dowództwa II KP.

Po demobilizacji pozostał w Wielkiej Brytanii. Naczelny Wódz, gen. broni Władysław Anders[potrzebny przypis] mianował go generałem brygady ze starszeństwem z 1 stycznia 1964 w korpusie generałów.

Zmarł 28 sierpnia 1968 w Wallasey, w ówczesnym hrabstwie Cheshire. Pochowany na cmentarzu w West Kirby.

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Dziennik Rozporządzeń Ministerstwa Spraw Wojskowych z 7 grudnia 1918 r., Nr 9, poz. 185, 199.
  2. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 29 stycznia 1921 r., Nr 4, s. 169.
  3. Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r., s. 84, 944.
  4. Rocznik oficerski 1923, s. 185, 407, 1500.
  5. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 27 września 1923 r., Nr 63, s. 586.
  6. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 9 stycznia 1925 r., Nr 2, s. 7.
  7. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 23 października 1925 r., Nr 110, s. 590.
  8. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 44 z 14 października 1926 roku, s. 354.
  9. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 257.
  10. „Za męstwo i osobistą odwagę okazane w walce z nieprzyjacielem w obronie Ojczyzny”; Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 1836 z 12 lipca 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 29, poz. 1209).
  11. Dziennik Personalny MSWojsk Nr 19/1929, s. 362
  12. Eesti tänab 1919-2000, Tallinn: Eesti Vabariigi Riigikantselei, 2000, ISBN 9985-60-778-3 [dostęp 2014-10-23] [zarchiwizowane z adresu 2011-08-27] (est.).

Bibliografia[edytuj]

  • Dzienniki Personalne Ministra Spraw Wojskowych.
  • Roczniki Oficerskie 1923, 1924, 1928 i 1932.
  • Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego M.S.Wojsk. Nr 37 z 24 września 1921 r.
  • Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione.