Stanisław Wiloch

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Franciszek Wiloch
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 13 lipca 1890
Płock
Data i miejsce śmierci 28 sierpnia 1968
Wallasey
Przebieg służby
Lata służby 1915-1947
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie (II RP)
Polskie Siły Zbrojne
Jednostki 21 Pułk Piechoty
8 Dywizja Piechoty
Generalny Inspektorat Sił Zbrojnych
6 Pułk Strzelców Podhalańskich
82 Pułk Piechoty
Armia „Kraków”
Stanowiska dowódca batalionu
szef sztabu dywizji
oficer sztabu
zastępca dowódcy pułku
dowódca pułku
szef sztabu armii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Niepodległości Komandor Orderu Orła Białego (Serbia) Order Krzyża Orła III Klasy (Estonia)
Odznaka Pamiątkowa Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych

Stanisław Franciszek Wiloch[1] (ur. 13 lipca 1890 w Płocku, zm. 28 sierpnia 1968 w Wallasey) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, w 1964 roku mianowany przez Naczelnego Wodza Władysława Andersa generałem brygady.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Stanisław Franciszek Wiloch urodził się 13 lipca 1890 w Płocku, w ówczesnej guberni płockiej, w rodzinie Ludwika i Agnieszki ze Świtkiewiczów. Ukończył studia prawnicze. 12 lipca 1915 został wcielony do armii rosyjskiej, w której ukończył szkołę oficerską. W okresie od października 1917 do maja 1918 służył w I Korpusie Polskim w Rosji jako adiutant jednej z brygad 3 Dywizji Strzelców Polskich.

30 listopada 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika ze starszeństwem z dniem 12 lipca 1915, i przydzielony do 21 pułku piechoty[2]. W szeregach tego oddziału walczył na wojnie z bolszewikami. Dowodził kompanią, a następnie batalionem. 18 stycznia 1921 został przeniesiony do dowództwa Cytadeli Warszawa[3][4]. Od listopada 1921 do października 1923 był słuchaczem II Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. W międzyczasie, 3 maja 1922, został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 275. lokatą w korpusie oficerów piechoty[5]. Z dniem 1 października 1923, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie na stanowisko wykładowcy taktyki[6]. Z dniem 15 marca 1924 został przydzielony do Biura Ścisłej Rady Wojennej[7]. 31 marca 1924 awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i 100. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 20 października 1924 został przydzielony do macierzystego 21 pp na stanowisko dowódcy III batalionu[8][9]. Z dniem 20 października 1925 został przydzielony do 8 Dywizji Piechoty w Modlinie na stanowisko szefa sztabu[10].

W październiku 1926 został przydzielony do składu osobowego inspektora armii generała broni Lucjana Żeligowskiego z siedzibą w Warszawie na stanowisko II oficera sztabu[11]. Na podpułkownika awansował ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 w korpusie oficerów piechoty. 2 lipca 1934 roku został przeniesiony ze składu osobowego inspektora armii generała dywizji Kazimierza Sosnkowskiego do 6 pułku strzelców podhalańskich w Samborze na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[12]. W listopadzie 1935 został przeniesiony do 82 pułku piechoty w Brześciu nad Bugiem na stanowisko dowódcy pułku. Od 1937 do wiosny 1939 ponownie w GISZ na stanowisku I oficera sztabu Inspektora Armii z siedzibą w Warszawie[13], a następnie I oficer sztabu generała do prac przy Generalnym Inspektorze Sił Zbrojnych, gen. bryg. Antoniego Szyllinga[14]. Awansowany na pułkownika ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938 i 26. lokatą w korpusie oficerów piechoty[15]. Od 23 marca 1939 do 20 września 1939 był szefem sztabu Armii „Kraków”. Na tym stanowisku walczył w kampanii wrześniowej. 20 września 1939, po zakończonej kapitulacją, pierwszej bitwie pod Tomaszowem Lubelskim dostał się do niewoli niemieckiej.

Od września 1939 do 29 kwietnia 1945 przebywał niemieckiej niewoli, między innymi w Oflagu VII A w Murnau. Po uwolnieniu z niewoli wyjechał do Włoch, gdzie został przyjęty do II Korpusu Polskiego i w lipcu 1945 przydzielony do Sztabu 3 Dywizji Strzelców Karpackich. Od listopada 1945 do 1947 pełnił służbę w Biurze Planowania Dowództwa II KP[13].

Po demobilizacji pozostał w Wielkiej Brytanii. Naczelny Wódz, gen. broni Władysław Anders mianował go generałem brygady ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1964 w korpusie generałów[13].

Zmarł 28 sierpnia 1968 w Wallasey, w ówczesnym hrabstwie Cheshire. Pochowany na cmentarzu w West Kirby[13].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 1 czerwca 1935 roku, s. 60, sprostowano imię z „Stanisław” na „Stanisław Franciszek”.
  2. Dziennik Rozporządzeń Ministerstwa Spraw Wojskowych z 7 grudnia 1918 r., Nr 9, poz. 185, 199.
  3. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 29 stycznia 1921 r., Nr 4, s. 169.
  4. Spis oficerów 1921 ↓, s. 84, 944.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 185, 407, 1500.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 63 z 27 września 1923 roku, s. 586.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 33 z 3 kwietnia 1924 roku, s. 184.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 112 z 23 października 1924 roku, s. 627, tu podano, że został przydzielony na stanowisko dowódcy I batalionu.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 9 stycznia 1925 roku, s. 7, tu ogłoszono przesunięcie na stanowisko dowódcy III batalionu z mocą od 20 października 1924 roku.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 110 z 23 października 1925 roku, s. 590.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 44 z 14 października 1926 roku, s. 354.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 257.
  13. a b c d e Kryska-Karski i Żurakowski 1991 ↓, s. 182.
  14. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 418.
  15. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 10.
  16. „Za męstwo i osobistą odwagę okazane w walce z nieprzyjacielem w obronie Ojczyzny”; Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 1836 z 12 lipca 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 29, poz. 1209).
  17. M.P. z 1932 r. nr 259, poz. 296.
  18. Dziennik Personalny MSWojsk Nr 19/1929, s. 362
  19. Eesti tänab 1919-2000, Tallinn: Eesti Vabariigi Riigikantselei, 2000, ISBN 9985-60-778-3 [dostęp 2014-10-23] [zarchiwizowane z adresu 2011-08-27] (est.).
  20. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 2, s. 20, 11 listopada 1936. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]