Stanisław Windakiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stanisław Windakiewicz
Ilustracja
Stanisław Windakiewicz podczas prowadzenia wykładu w Collegium Novum Uniwersytetu Jagiellońskiego (1912)
Data i miejsce urodzenia 24 listopada 1863
Drohobycz
Data i miejsce śmierci 9 kwietnia 1943
Kraków
Narodowość  Polska

Stanisław Windakiewicz (ur. 24 listopada 1863 w Drohobyczu, zm. 9 kwietnia 1943 w Krakowie) – polski naukowiec, historyk literatury polskiej, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, znawca dawnego piśmiennictwa polskiego.

Od lewej: Witold Rubczyński, Stanisław Windakiewicz, ks. Jan Nepomucen Fijałek (Rzym, 1888)

Życiorys[edytuj]

Autor monografii Teatr ludowy w dawnej Polsce (1902), studiów: Pieśni i dumy rycerskie ("Pamiętnik Literacki", 1904), Pieśni i erotyki popularne z XVII w. ("Lud" t. 10, 1904).

Był członkiem Polskiej Akademii Umiejętności (członek korespondent od 1914, wówczas jeszcze Akademii Umiejętności, członek czynny od 1919) i Towarzystwa Naukowego Warszawskiego (członek rzeczywisty od 1919, członek zwyczajny od 1929).

W 1936 został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[1].

Został pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie[2].

Publikacje[edytuj]

Przypisy

  1. 11 listopada 1936 „za wybitne zasługi na polu nauki i wychowywania młodzieży w duchu patriotycznym położone w latach 1905-1918” M.P. z 1936 r. Nr 263, poz. 464
  2. Prof. Stanisław Windakiewicz. uj.edu.pl. [dostęp 2017-10-11].

Bibliografia[edytuj]

  • Stanisław Windakiewicz: Teatr kollegjów jezuickich w dawnej Polsce. Kraków. 1922.
  • Julian Krzyżanowski: Słownik folkloru polskiego, wyd. Wiedza Powszechna, Warszawa 1965.
  • Biogramy uczonych polskich, część I: Nauki społeczne, zeszyt 3: P-Z (opracowali Andrzej Śródka, Paweł Szczawiński), Zakład Narodowy imienia Ossolińskich, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk-Łódź 1985, s. 508-512 (z fotografią)