Stanisław Wisz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Wisz
Data i miejsce urodzenia 6 kwietnia 1931
Rzeszów
Data i miejsce śmierci 14 maja 1995
Rzeszów
Obywatelstwo  Polska
Klub KS Resovia Rzeszów, Gwardia Rzeszów, ZKS Stal Rzeszów
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 375
Zwycięstwa 321
Porażki 47
Remisy 7

Stanisław Wisz (ur. 6 kwietnia 1931 w Rzeszowie, zm. 14 maja 1995 w Rzeszowie) – polski bokser, trener.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 6 kwietnia 1931[1]. Jako pięściarz wielokrotnie zdobywał mistrzostwo okręgu rzeszowskiego, trzykrotnie mistrzostwo Zrzeszenia Sportowego „Gwardia”[2][3] (w tym w 1951 w wadze lekko-średniej[4]). W 1951, jako podopieczny trenera Aleksandra Wróblewskiego, został powołany do kadry Polski na obóz przygotowawczy przed młodzieżowymi mistrzostwami świata w Berlinie[5]. W połowie lipca 1952 zwyciężył w wadze półciężkiej na Spartakiadzie Zrzeszenia Sportowego „Gwardia” w Przemyślu[6]. Był powołany przez trenera Feliksa Stamma do szerokiej kadry na Letnie Igrzyska Olimpijskie 1952[2][7][3]. Brał udział w wielu meczach międzynarodowych, m. in. Warszawa - Praga, Rzeszów - Lwów[8]. Od 1954 reprezentował Stal Rzeszów[2]. W swoich latach był uznawany za najlepszego pięściarza rzeszowskiego[3], w okresie 1950-1963 jedenaście razy zdobył mistrzostwo województwa rzeszowskiego[8]. Według różnych źródeł zdobył srebrny medal indywidualnych mistrzostw Polski w wadze średniej[2][7][9]. W 1963 zakończył karierę zawodniczą[2]. Łącznie stoczył 375 walk, z czego 47 przegrał, a 7 zremisował.[2].[8]

Później pracował jako trener[2]. Z zespołami Bieszczady Rzeszów i Stal Rzeszów uzyskał awans do II ligi[2]. Trenował m.in. Stanisława Dragana[10] oraz Lucjana Trelę.

Za wieloletnią pracę na rzecz rozwoju boksu został odznaczony Złotym Medalem Polskiego Związku Bokserskiego.

Zmarł 14 maja 1995[1]. Został pochowany na Cmentarzu Wilkowyja w Rzeszowie 17 maja 1995[2][1].

Jego syn Grzegorz został trenerem piłki siatkowej, pracował w klubach ZKS Zelmer Rzeszów oraz w AKS Resovii Rzeszów, zaś drugi syn Artur[potrzebny przypis] trenował piłkę nożną w sekcji Stali Rzeszów[11][7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Stanisław Wisz. grobonet.erzeszow.pl. [dostęp 2018-07-11].
  2. a b c d e f g h i Sport. Zmarł Stanisław Wisz. „Nowiny”. Nr 94, s. 11, 17 maja 1995. 
  3. a b c Boks. W: Andrzej Kosiorowski: Sport w Rzeszowie 1944–1969. Kraków: Wydawnictwo Artystyczno-Graficzne, 1971.
  4. Sport. Jak zdobyłem mistrzostwo zrzeszenia w boksie. „Nowiny”. Nr 129, s. 6, 11 maja 1951. 
  5. Sport. Wisz (gwardia – Rzeszów) powołany na obóz przygotowawczy przed młodzieżowymi mistrzostwami świata w Berlinie. „Nowiny”. Nr 151, s. 4, 2 czerwca 1951. 
  6. Turniej bokserski na Spartakiadzie. „Nowiny Rzeszowskie-Nowiny Sportowe”. Nr 19, s. 2, 15 lipca 1952. 
  7. a b c Tomasz Czarnota: Grzegorz Wisz: Z tej mąki będzie chleb. sportowetempo.pl, 2010-03-11. [dostęp 2018-07-11].
  8. a b c Stanisław Wisz: Moja kariera zawodnicza. W: 30 lat Okręgowego Związku Bokserskiego w Rzeszowie. Rzeszów: 1977.
  9. Zdobycie mistrzostwa przez Stanisława Wisza nie znajduje potwierdzenia w wykazach turniejów mistrzowskich w poszczególnych edycjach.
  10. Stanisław Dragan. olimpijski.pl. [dostęp 2018-07-11].
  11. Kondolencje. „Nowiny”. Nr 94, s. 9, 17 maja 1995.