Stanisław Wróblewski (generał)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Wróblewski
Ilustracja
Stanisław Wróblewski (przed 1927)
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 13 grudnia 1868
Skwira
Data i miejsce śmierci 1949
Warszawa
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Stanowiska dowódca 1BGór, 7DP, szef departamentu MSW
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Wielki Orderu Świętego Sawy Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)

Stanisław Wróblewski[1] (ur. 13 grudnia 1868 w m. Skwira, zm. 1949 w Warszawie) – generał dywizji Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Stanisław Wróblewski generał dywizji, herbu Ślepowron. Był starszym bratem Jana Karola, także generała WP. Kształcił się Krakowie. W 1888 ukończył Szkołę Kadetów Piechoty w Łobzowie. W 1891 podporucznik piechoty i oficer zawodowy cesarskiej i królewskiej armii. Doskonalił później swoją wiedzę w korpuśnej szkole w Pradze, na kursach oficerów sztabowych w Wiedniu. Od 1903 w stopniu kapitana.W latach 1904–1906 instruktor w Szkole w Łobzowie, a w latach 1912–1914 w Wojskowej Szkole Realnej. W stopniu kapitana piechoty służył w 95 pułku piechoty armii Austro-Węgier stacjonującym we Lwowie, major z 1914, podpułkownik z 1916. W czasie I wojny światowej na stanowiskach dowódczych m.in. dowódca kompanii, batalionu, ale z przerwami na służbę jako instruktor.

Od listopada 1918 w Wojsku Polskim. Od stycznia 1919 do 1920 dowódca 2 pułku Strzelców Podhalańskich. W czasie wojny polsko-bolszewickiej dowódca 1 Brygady Górskiej. Odznaczył się w bojach. 22 maja 1920 został zatwierdzony w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 kwietnia z 1920. W latach 1921–1924 szef Departamentu I Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych.

W 1922 został zweryfikowany w stopniu generała brygady ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919, a 1 grudnia 1924 został mianowany generałem dywizji ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 8. lokatą w korpusie generałów.

W latach 1924–1926 dowodził 7 Dywizją Piechoty w Częstochowie. Podczas przewrotu majowego zwolennik J. Piłsudskiego, spacyfikował i opanował Częstochowę oraz postawił garnizon do dyspozycji Marszałka. W latach 1926–1930 był dowódcą Okręgu Korpusu Nr V w Krakowie. 20 maja 1930 zwolniony został ze stanowiska dowódcy okręgu korpusu[2], a następnie przeniesiony w stan spoczynku.

Osiadł w Warszawie, gdzie zmarł. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie[3].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. W Dzienniku Personalnym M.S.Wojsk. Nr 20 z 29.05.1920 r. podano tożsamość Stanisław Wróblewski Ślepowron. Zob. Wróblewscy herbu Ślepowron.
  2. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 11 z 18.06.1930 r.
  3. Lista pochowanych. Stanisław Wróblewski. um.warszawa.pl. [dostęp 2017-03-23].
  4. Dekret Wodza Naczelnego L. 2949 z 17 maja 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 21, poz. 828.
  5. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 21.
  6. 17 marca 1930 „za zasługi na polu organizacji wojska” M.P. z 1930 r. nr 98, poz. 143
  7. Dziennik Personalny MSWoj. Nr 2/1931, s. 67

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • T. Kryska-Karski, S. Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Wydawnictwo Editions Spotkania, Warszawa 1991.
  • H.P. Kosk, Generalicja polska, t. 2, Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, Pruszków 2001.