Stanisław Wróblewski (generał)
.jpg) Stanisław Wróblewski (przed 1927) | |
 generał dywizji
| |
| Pełne imię i nazwisko |
Stanisław Andrzej Wróblewski |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
13 grudnia 1868 |
| Data i miejsce śmierci |
14 lipca 1949 |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Stanowiska |
dowódca 1BGór, 7DP, szef departamentu MSW |
| Główne wojny i bitwy | |
| |
| Odznaczenia | |
                 
| |
.png){kind=small}
Stanisław Andrzej Wróblewski h. Ślepowron[1] (ur. 13 grudnia 1868 w Skwirze, zm. 14 lipca 1949[2] w Warszawie) – generał dywizji Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Syn Jana i Zofii z Jelskich, urodzony 13 grudnia 1868 w Skwirze k. Kijowa[3]. Był starszym bratem Jana Karola, także generała WP. Po ukończeniu w 1885 pięcioklasowego Gimnazjum Św. Anny w Krakowie, uczył się w Szkole Kadetów Piechoty w Łobzowie pod Krakowem[4]. W 1888 zdał egzaminy i jako kadet rozpoczął służbę w austriackim 91 Pułku Piechoty w Budziejowicach. 1 maja 1891 otrzymał awans na stopień podporucznika piechoty cesarskiej i królewskiej armii. Doskonalił później swoją wiedzę w korpuśnej szkole w Pradze, na kursach oficerów sztabowych w Wiedniu. Od 1903 w stopniu kapitana. W latach 1904–1906 instruktor w Szkole w Łobzowie, a w latach 1912–1914 w Wojskowej Szkole Realnej. W stopniu kapitana piechoty służył w 95 pułku piechoty armii Austro-Węgier stacjonującym we Lwowie, major z 1914, podpułkownik z 1916. W czasie I wojny światowej na stanowiskach dowódczych m.in. dowódca kompanii, batalionu, ale z przerwami na służbę jako instruktor. 26 listopada 1914 został ranny pod Nowym Brzeskiem[5].
13 listopada 1918 wstąpił do Wojska Polskiego[6]. Od stycznia 1919 do 1920 dowódca 2 pułku Strzelców Podhalańskich. W czasie wojny polsko-bolszewickiej dowódca 1 Brygady Górskiej. Odznaczył się w bojach. 22 maja 1920 został zatwierdzony w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 kwietnia z 1920. W latach 1921–1924 szef Departamentu I Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych.
W 1922 został zweryfikowany w stopniu generała brygady ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919, a 1 grudnia 1924 został mianowany generałem dywizji ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 8. lokatą w korpusie generałów.
W latach 1924–1926 dowodził 7 Dywizją Piechoty w Częstochowie. Podczas przewrotu majowego zwolennik J. Piłsudskiego, spacyfikował i opanował Częstochowę oraz postawił garnizon do dyspozycji Marszałka. W latach 1926–1930 był dowódcą Okręgu Korpusu Nr V w Krakowie. 20 maja 1930 został zwolniony ze stanowiska dowódcy okręgu korpusu z zachowaniem dotychczasowego dodatku służbowego, a z dniem 31 sierpnia tego roku przeniesiony w stan spoczynku[7].
Osiadł w Warszawie, gdzie zmarł. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera A 20-7-22)[2].
Ordery i odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 1709 (1921)[8][3]
- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (2 maja 1923)[9][10][11][12]
- Krzyż Walecznych dwukrotnie[13][12]
- Złoty Krzyż Zasługi (17 marca 1930)[14][12]
- Medal Niepodległości (24 października 1931)[15]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921[13]
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości[13][12]
- Brązowy Medal za Długoletnią Służbę[13]
- Krzyż Wielki Orderu św. Sawy (Jugosławia, 1931)[16][12]
- Krzyż Oficerski Orderu Legii Honorowej (Francja)[13]
- Order Korony Żelaznej III klasy z mieczami i dekoracją wojenną (Austro-Węgry)[17]
- Krzyż Zasługi Wojskowej z mieczami i dekoracją wojenną (Austro-Węgry)[17]
- Srebrny Medal Zasługi Wojskowej z mieczami na wstędze Krzyża Zasługi Wojskowej (dwukrotnie, Austro-Węgry)[17]
- Brązowy Medal Zasługi Wojskowej z mieczami na wstędze Krzyża Zasługi Wojskowej (Austro-Węgry)[17]
- Brązowy Medal Zasługi Wojskowej na czerwonej wstędze (Austro-Węgry)[17]
- Krzyż Wojskowy Karola (Austro-Węgry)[17]
- Odznaka za Służbę Wojskową III klasy (Austro-Węgry)[17]
- Medal Jubileuszowy Pamiątkowy dla Sił Zbrojnych i Żandarmerii (Austro-Węgry)[17]
- Krzyż Jubileuszowy Wojskowy (Austro-Węgry)[17]
- Krzyż Pamiątkowy Mobilizacji 1912–1913 (Austro-Węgry)[17]
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ W Dzienniku Personalnym M.S.Wojsk. Nr 20 z 29.05.1920 r. podano tożsamość Stanisław Wróblewski Ślepowron. Zob. Wróblewscy herbu Ślepowron.
- ↑ a b Wyszukiwarka cmentarna --- Warszawskie cmentarze [online], cmentarzekomunalne.com.pl [dostęp 2020-05-02].
- ↑ a b Kolekcja GiO ↓, s. 1.
- ↑ Kolekcja GiO ↓, s. 4.
- ↑ Kolekcja GiO ↓, s. 2.
- ↑ Kolekcja GiO ↓, s. 7.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 18 czerwca 1930 roku, s. 198, 225.
- ↑ Dekret Wodza Naczelnego L. 2949 z 17 maja 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 21, poz. 828.
- ↑ Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 21.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 34 z 29 maja 1923, s. 360.
- ↑ Monitor Polski Nr 100 z 2 maja 1923. polona.pl. s. 14. [dostęp 2025-04-30].
- ↑ a b c d e Kolekcja GiO ↓, s. 3.
- ↑ a b c d e Czy wiesz kto to jest? Uzupełnieni i sprostowania. Stanisław Łoza (red.). Warszawa: 1939, s. 350. [dostęp 2021-12-02].
- ↑ M.P. z 1930 r. Nr 98, poz. 143 „za zasługi na polu organizacji wojska”.
- ↑ M.P. z 1931 r. Nr 251, poz. 335 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
- ↑ Dziennik Personalny MSWoj. Nr 2/1931, s. 67.
- ↑ a b c d e f g h i j Ranglisten 1918 ↓, s. 782.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2020-03-31].
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Henryk Piotr Kosk: Generalicja polska. Popularny słownik biograficzny. T. 2 M–Ż. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, 2001. ISBN 83-87103-81-0.
- Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski: Generałowie Polski niepodległej. Warszawa: Editions Spotkania, 1991.
- Piotr Stawecki: Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918–1939. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1994. ISBN 83-11-08262-6.
- Ranglisten des Kaiserlichen und Königlichen Heeres 1918, Wiedeń: K. K. Hof- und Staatsdruckerei, 1918.
- Stanisław Wróblewski. [w:] Kolekcja Generałów i Osobistości; I.480.504 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-03-03].
- Dowódcy 2 Pułku Strzelców Podhalańskich
- Dowódcy 7 Dywizji Piechoty (II RP)
- Generałowie dywizji II Rzeczypospolitej
- Odznaczeni Brązowym Medalem za Długoletnią Służbę (II Rzeczpospolita)
- Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita)
- Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita)
- Odznaczeni Krzyżem Walecznych (dwukrotnie)
- Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
- Odznaczeni Medalem Niepodległości
- Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921
- Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita)
- Oficerowie piechoty II Rzeczypospolitej przeniesieni do korpusu generałów
- Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie
- Polacy – oficerowie armii austro-węgierskiej
- Polacy – Oficerowie Legii Honorowej
- Polacy odznaczeni Orderem św. Sawy
- Polacy w I wojnie światowej
- Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska)
- Urodzeni w 1868
- Wojskowi związani z Warszawą
- Wróblewscy herbu Ślepowron
- Zmarli w 1949