Stanisław Wyskota Zakrzewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Stanisław Wyskota Zakrzewski (Wyssogota), (ur. 1 marca 1902 w Pakości koło Inowrocławia, zm. 8 stycznia 1986 w Grimsby) – potomek Ignacego, prezydenta Warszawy z czasów Stanisława Augusta Poniatowskiego, major kawalerii Polskich Sił Zbrojnych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Skończył gimnazjum w Poznaniu, a podczas nauki udzielał się w niepodległościowej organizacji konspiracyjnej młodzieży[1]. W 1918 wstąpił do P.O.W., brał udział w powstaniu wielkopolskim jako dowódca patrolu konnego w walkach o Kruszwicę i Strzelno[1]. Od maja 1919 roku służył w 2 Pułku Ułanów[1]. W czerwcu 1920 ukończył Wielkopolską Szkołę Oficerską z awansem na stopień podporucznika z dniem 1 lipca.

W wojnie 1920 roku brał udział jako dowódca plutonu zwiadowców konnych przy 15 Pułku Piechoty „Wilków”. Po wojnie w 1921[1] został przeniesiony na dowódcę szwadronu w 25 Pułku Ułanów Wielkopolskich. W 1922 r. awansowany na stopień porucznika, a w 1925 w IX Brygadzie Kawalerii "Baranowicze" został oficerem sztabu[1] i następnie otrzymał przydział do 17 Pułku Ułanów Wielkopolskich w Lesznie[1]. W 1934 roku ukończył w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu kurs dowódców szwadronów i został awansowany na rotmistrza[1]. Od 1936 dowodził Szwadronem Kawalerii KOP „Nowe Święciany”[1].

W kampanii 1939 roku był dowódcą szwadronu 13 Pułku Ułanów Wileńskich. Ucieka z niewoli, w marcu 1940 przez Węgry przedostał się do Armii Polskiej we Francji. W kwietniu 1940 wyznaczony na zastępcę dowódcy formującego się dyonu rozpoznawczego Brygady Strzelców Karpackich. W maju 1943 awansowany do stopnia majora. 14 maja 1943 roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy Pułku Ułanów Karpackich[2]. Pułkiem dowodził do 1947 roku[1]. Walczył w bitwie o Tobruk, bitwie pod Monte Cassino, w kampanii włoskiej. Odznaczony orderem Virtuti Militari 5 kl, dwukrotnie Krzyżem Walecznych za rok 1920, dwukrotnie Krzyżem Walecznych za 1939, dwukrotnie Krzyżem Walecznych za kampanię włoską.

Został awansowany do stopnia pułkownika[potrzebny przypis].

Po wojnie osiedlił się w Anglii. Zmarł w szpitalu w Grimsby 8 stycznia 1986 r. Zgodnie z jego ostatnią wolą urnę z prochami sprowadzono do Polski i złożono w grobie matki Emilii Wyskota-Zakrzewskiej na cmentarzu przykościelnym w Kościeszkach.

18 czerwca 2010 roku nazwano Szkołę Podstawową w Rzeszynku imieniem Pułkownika.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i O kawalerii polskiej XX wieku s. 56
  2. Kronika 3 DSK 1943 ↓, s. 32.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]