Stanisław Zabłocki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Zabłocki
Data i miejsce urodzenia 5 lipca 1950
Częstochowa
Członek Państwowej Komisji Wyborczej
Okres od 1991
do 2014
Prezes Sądu Najwyższego kierujący Izbą Karną
Okres od 2016
Poprzednik Lech Krzysztof Paprzycki
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi

Stanisław Zabłocki (ur. 5 lipca 1950 w Częstochowie[1]) – polski prawnik, specjalizujący się w prawie karnym, sędzia Sądu Najwyższego, były członek Państwowej Komisji Wyborczej, od 2016 prezes Sądu Najwyższego kierujący Izbą Karną[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Marii i Stanisława Zabłockiego[1]. Ukończył w 1974 studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego, pozostając do 1977 pracownikiem naukowym w Instytucie Prawa Karnego UW. W latach 1974–1977 odbył aplikację sądową, po której zdał egzamin sędziowski. W latach 1978–1980 odbył aplikację adwokacką zakończoną egzaminem adwokackim. W latach 1980–1991 praktykował jako adwokat, był członkiem władz korporacyjnych adwokatury warszawskiej, występował głównie jako obrońca w sprawach karnych. Pełnił funkcję przewodniczącego komisji szkolenia aplikantów przy Okręgowej Radzie Adwokackiej w Warszawie, brał udział w pracach Ośrodka Badawczego Adwokatury przy Naczelnej Radzie Adwokackiej. W 1986 został powołany przez ministra sprawiedliwości w skład komisji ds. opracowywania propozycji zmian prawa karnego[3].

W 1990 występował w procesie rehabilitacyjnym rotmistrza Witolda Pileckiego w charakterze jego obrońcy. Po ogłoszeniu przez Sąd Najwyższy wyroku uniewinniającego przewodniczący składu sądzącego zakończył rozprawę słowami: Tak więc mec. Zabłocki będzie mógł złożyć swój ostatni meldunek rotmistrzowi Pileckiemu... Niech to będzie meldunek od wszystkich uczciwych żołnierzy. Było to nawiązanie do fragmentu mowy końcowej obrońcy[4].

W kwietniu 1991 został powołany na sędziego Sądu Najwyższego, w 1996 został przewodniczącym Wydziału V Kasacyjnego, a w 2001 przewodniczącym Wydziału I Zagadnień Prawnych tej izby. 30 sierpnia 2016 powołany na stanowisko prezesa Sądu Najwyższego kierującego Izbą Karną[2][5].

Jako sędzia sprawozdawca występował w wielu medialnych procesach kasacyjnych, m.in. Bogusława Bagsika, Lwa Rywina oraz tzw. łowców skór[3][6]

Od 1991[7] był także członkiem Państwowej Komisji Wyborczej. 1 grudnia 2014 wraz z siedmioma innymi członkami PKW zrezygnował z tej funkcji[8].

W 1996 delegowany przez pierwszego prezesa Sądu Najwyższego do prac w komisjach Senatu RP nad kodeksem postępowania karnego. W 1999 powołany przez ministra sprawiedliwości w skład kilkuosobowej komisji ds. nowelizacji procedury karnej, a następnie do komisji ds. reformy prawa karnego. W 2000 powołany przez prezydenta RP do zespołu ds. nowelizacji kodyfikacji karnych. Członek trzech kolejnych komisji kodyfikacyjnych prawa karnego, w 2006 ustąpił wraz z innymi członkami przed upływem kadencji, solidaryzując się z odwołanym w trybie nagłym jej przewodniczącym Stanisławem Waltosiem[9]. Powrócił do tej komisji w 2009, uzyskując nominację na kolejną kadencję[10].

Powoływany w skład kolegiów redakcyjnych i rad programowych czasopism, takich jak „Przegląd Sądowy[11], „Palestra[12], kwartalnika „Iustitia”, organu Stowarzyszenia Sędziów Polskich „Iustitia”[13].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Autor i współautor książek prawniczych, takich jak Postępowanie odwoławcze w k.p.k., po nowelizacji. Komentarz praktyczny[14], Elementy metodyki pracy sędziego w sprawach karnych[15] i Wzory pism procesowych w sprawach karnych[16]. Opublikował około 200 innych prac (artykuły, glosy, przeglądy orzecznictwa, recenzje) z zakresu prawa karnego i postępowania karnego.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Dane osoby z wykazu osób publicznych. ipn.gov.pl. [dostęp 2014-11-24].
  2. a b M.P. z 2016 r. poz. 926
  3. a b Kim są członkowie Państwowej Komisji Wyborczej?. onet.pl, 2014-11-19. [dostęp 2014-11-24].
  4. Stanisław Zabłocki. Przemówienie adwokata Stanisława Zabłockiego w sprawie rotmistrza Witolda Pileckiego. „Palestra”. nr 1–2/1991. s. 74. [dostęp 2017-12-19]. 
  5. Prezydent wręczył akty powołania Prezesom Sądu Najwyższego. prezydent.pl, 2 września 2016. [dostęp 2016-09-03].
  6. Łowcy skór – pogarda dla życia. wyborcza.pl, 2009-10-28. [dostęp 2017-06-21].
  7. Zarządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 lipca 1991 r. w sprawie powołania Państwowej Komisji Wyborczej (M.P. z 1991 r. Nr 22, poz. 153).
  8. Dymisja PKW. „Gazeta Wyborcza”, s. 7, 2 grudnia 2014. 
  9. Prawnicy protestują przeciwko „psuciu prawa”. pap.pl, 2006-02-20. [dostęp 2015-04-12].
  10. Plenarne posiedzenie inaugurujące prace nowej Komisji Kodyfikacyjnej Prawa Karnego. ms.gov.pl, 2013-12-17. [dostęp 2014-04-29].
  11. Opis: „Przegląd Sądowy”. lexisnexis.pl. [dostęp 2014-04-29].
  12. Redakcja. palestra.pl. [dostęp 2014-04-29].
  13. Rada Programowa. kwartalnikiustitia.pl. [dostęp 2014-04-29].
  14. Kazimierz Zgryzek. St. Zabłocki: Postępowanie odwoławcze w k.p.k., po nowelizacji. Komentarz praktyczny. „Palestra”. nr 11–12/2003. [dostęp 2014-04-29]. 
  15. Tomasz Grzegorczyk. Piotr Hofmański, Stanisław Zabłocki, Elementy metodyki pracy sędziego w sprawach karnych, Kraków: Zakamycze 2006, s. 554. „Palestra”. nr 11–12/2006. [dostęp 2014-04-29]. 
  16. Stanisław Mikke. Piotr Hofmański, Stanisław Zabłocki: Wzory pism procesowych w sprawach karnych. „Palestra”. nr 9–10/2000. [dostęp 2014-04-28]. 
  17. M.P. z 2011 r. Nr 86, poz. 896 – pkt 4.
  18. M.P. z 2000 r. Nr 24, poz. 498 – pkt 96.
  19. M.P. z 1995 r. Nr 65, poz. 710 – pkt 2.